To Summertime της Λίβερπουλ
The Liverpool issue. Ξεκινάω αυτό το κείμενο για 4η-5η φορά. Κάθε προηγούμενη έμεινε στην μέση, κάποιες απόπειρες δεν έφτασαν καν στη μέση. Την ώρα που έγραφα πάντα συνέβαινε κάτι, κάποια νέα, απρόσμενη εξέλιξη. Και, κάθε φορά, τα νέα ακύρωναν όσα έγραφα, έδινανάλλη οπτική, άλλαζαν το status.
Δεν είχα κάτι να γράψω, δεν είχα κάτι να σχολιάσω, το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να συνεχίσω να περνάω ατελείωτες ώρες στο twitter. (Παρεμπιπτόντως, ό,τι πιο γρήγορο, ό,τι πιο χρήσιμο σε στιγμές έκτακτης ανάγκης για ενημέρωση και σωστά σχόλια, αρκεί να “ακολουθείς” τους σωστούς ανθρώπους).
Για να καταλάβετε το μέγεθος του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και της αγωνίας, σημειώστε μόνο δύο γεγονότα: πρώτον, την Πέμπτη έπεσε ο server του Guardian λόγω της υπερφόρτωσης στην ειδική σελίδα για το θέμα της Λίβερπουλ. Δεύτερον, το βράδυ της ίδιας ημέρας,έναςτύπος από το Ντάλας -Αμερικανός, δικηγόρος, οπαδός της ομάδας- ο οποίος ήταν την Παρασκευή στην αίθουσα του δικαστηρίου στην Αμερική, μετέδωσε τις εξελίξεις στους χιλιάδες που τον “έκαναν follow” από την Πέμπτη.
Μετά από τόσες μέρες με απίστευτα πάνω – κάτω, με τόσες επώδυνες εκπλήξεις, με δίκες και περιοριστικά μέτρα, το θέμα έφτασε, κυριολεκτικά την τελευταία ώρα, στο τέλος. Η ομάδα είναι στα χέρια της NESV και του Τζον Χένρι. Έγιναν δηλώσεις, ανακοινώσεις, τα πάντα. Μένει η απειλή, ο όρκος του Χικς, πως θα κάνει αγωγή και θα ζητήσει 1,6 δις ως αποζημίωση. Αν είναι σαν τους προηγούμενους όρκους του, η Λίβερπουλ δεν θα έχει κανένα πρόβλημα.
Τέλος καλό, όλα καλά; Προς το παρόν, μόνο, ναι. Η ομάδα δενυπέστη αφαίρεση εννιά βαθμών, ούτε το θέμα θα συρθεί στα δικαστήρια, πιθανότητες που ήταν ισχυρές μέσα στην εβδομάδα. Τα χρέη (έστω τα περθισσότερα) προς την τράπεζα θα πληρωθούν,με ετήσιες δόσεις της τάξεως των 2-3 εκατ. λιρών. Ταυτόχρονα, οι… Απατεώνες αποτελούν οριστικά παρελθόν -μέσα στην εβδομάδαφάνηκε πιθανό ακόμα και να παραμείνουν, αυξάνοντας φυσικά το χρέος.
Τα καλά νέα σταματούν εκεί. Κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την νέα ιδιοκτησία. Κανείς δεν μπορεί να πάρειως δεδομένη την τεράστια επιτυχία που είχε ο Τζον Χένριστο μπέιζμπολ με τους Boston Red Sox, κανείς δεν μπορεί να πει “είναι σίγουρα ικανοί, θα πάνε σίγουρα καλά”.
Όμως, υπάρχει κάτι που λέει η κοινή λογική. Δεν θα είναι Απατεώνες. Αν ήταν, σίγουρα δεν θα έμπλεκαν με τη Λίβερπουλ. Με όσα έχουν γίνει στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, αν είσαι Απατεώνας όπως ο Χικς κι ο Τζίλετ, ψάχνεις αλλού για κορόιδα. Δεν πας εκεί που ξεσηκώθηκαν μόλις πήραν χαμπάρι και κυνήγησαν τους Απατεώνες μέχρι να φύγουν και να χάσουν και 150 εκατ. Δεν πας να χτυπήσεις μια τράπεζα μια εβδομάδα αφού την έχουν ήδη ληστέψει. Πας σε ανυποψίαστους.
“Εκεί”, στην Λίβερπουλ, όλοι είναι υποψιασμένοι πια, στην τσίτα. Δεν ανοίγουν σαμπάνιες, απλώς παρακολουθούν τα πάντα, μέχρι να δουν πως δεν είσαι ψεύτης καιαπατεώνας, πως είσαι εδώ για να κάνεις δουλειά. Υπ’ αυτό το πρίσμα, καλώς όρισε η NESV και ο Χένρι. Και για μένα είναι πολύ καλό το πολύ χαμηλό προφίλ που κράτησε ο Χένρι στις πρώτες του δηλώσεις, είναι θετικό πως δεν έχει κάνει κουβέντα για πακτωλό χρημάτων για μεταγραφές.
“Αυτά” είναι για “αλλού”. Το μόνο που δεν θα άντεχα είναι η νέα εποχή στην Λίβερπουλ να είναι τίποτα Άραβες, τίποτα Ασιάτες, τίποτα “κροίσοι” με περίεργα ονόματα, που θα ξόδευαν αμύθητα ποσά και θα έφτιαχναν ένα γελοίο συνονθύλευμα στο Άνφιλντ. “Αυτά” είναι για “αλλού”. Χωρίς τις δόσεις, χωρίς τους τόκους, η Λίβερπουλ είναι μια ομάδα που βγάζει πολλά λεφτά, ακόμα και εκτός Champions League.
Τα οφείλει στην τεράστια εμπορική της αξία, αξία που αυξάνει κάθε χρόνο, μολονότι δεν υπάρχουν τίτλοι κι επιτυχίες. Έχει λεφτά, γιατί της τα δίνουν οι οπαδοί της, είναι η αιώνια κληρονομιά της. Μια κληρονομιά που δεν ξεμένει ποτέ, αντιθέτως αυξάνει διαρκώς, έστω και χωρίς πρωτάθλημα, έστω με αναλαμπές.
Ο όποιος επενδυτής, το μόνο που έχει να κάνει, τώρα που δεν υπάρχει χρέος, είναι να κοιτάξει την ιστορία του γηπέδου. Είτε να μεγαλώσει το Άνφιλντ είτε να χτίσει καινούργιο. Με αυξημένη χωρητικότητα και κάποιες λογικές επενδύσεις για μεταγραφές (και με άλλον προπονητή, μήπως;) είμαστε ok. Και μόνο τα λεφτά που δόθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια σε δόσεις και τόκους, θα είχαν κάνει τη Λίβερπουλ υπερδύναμη, αν είχαν πάει σε μεταγραφές.
Και έτσι να μην είχε γίνει, και χωρίς τίτλο να ήταν η ομάδα, θα ήταν τουλάχιστον ένα ποδοσφαιρικός σύλλογοςπου δεν θα ντρεπόταν για όσα συμβαίνουν μέσα σε αυτό. Είναι ντροπή το “πρώτο σου θέμα” να αφορά κάτι εκτός των τεσσάρων γραμμών και η Λίβερπουλ το ξέρει καλά αυτά.
Σαν σήμερα, πριν από 50 χρόνια, ο Τζον, ο Πολ, ο Ρίνγκο κι ο Τζορτζ έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί. Το τραγούδι ήταν το Summertime του Τζορτζ Γκέρσουιν. Σ’ αυτή την επέτειο, το άλλο καμάρι τις πόλης, άλλαξε χέρια, γλίτωσε (έστω προσωρινά) από τον γκρεμό. Καλώς ήλθατε, λοιπόν, κύριε Χένρι. Αφού μετά από 86 χρόνια σπάσατε την “Κατάρα των Ρεντ Σοξ”, τότε η Λίβερπουλ πρέπει να σας φανεί παιχνιδάκι.
ΥΓ1: Ολες αυτές τις ημέρες της αγωνίας, ένα πράγμα σκεφτόμουν διαρκώς. Πόσο τυχερή ήταν η Λίβερπουλ που από το 2005 μέχρι και τώρα έχει πάρει μόνο ένα Κύπελλο Αγγλίας, το 2006. Τι μεγάλη τύχη ήταν για τον σύλλογο το γεγονός ότι δεν κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2009. Το γιατί, σε επόμενο κείμενο.
ΥΓ2: Για να κλείσουμε με ευχάριστη νότα, ιδού ένα βίντεο που ανέβηκε μετά την πρώτη δίκη, που έκρινε νόμιμη τη συμφωνία με την NESV και δεν έδωσε στους Απατεώνες ούτε καν το δικαίωμα να κάνουν έφεση.
