Παναθηναϊκός, η μεγαλύτερη ομάδα των ημερών μας

Είναι λίγο η ιστορία του αυγού με την κότα. Στον Ομπράντοβιτς οφείλεται η δημιουργία αυτής της αυτοκρατορίας ή στη διοίκηση του Παναθηναϊκού που δεν εφίσθη χρημάτων για να φέρει εκπληκτικούς παίκτες; Σε τέτοια θέματα πρόκειται για ένα ωραίο δίλημμα που μετά από καιρό θα τίθεται προς συζήτηση. Γιατί την ανοίγουμε τώρα; Διότι σε αυτό τον ημιτελικό με την Σιένα περισσότερο από τον Καλάθη και τον Φώτση, πιο πολύ από τις αμυντικές ιδέες τους του Ομπράντοβιτς, εκείνο που έστειλε τους πρωταθλητές σε έναν ακόμα τελικό, ήταν το μέταλλο, τα… αυγά, η καρδιά, το πάθος, της μεγάλης ομάδας. Του συνόλου που επιβάλλεται στον αντίπαλό του μόνο και μόνο επειδή το θέλει.

Ούτε η εικόνα του αγώνα, μέχρι το 27′, ούτε οι αριθμοί συνηγορούν σε αυτή τη νίκη του Παναθηναϊκού, η οποία εξελίχθηκε μάλλον εύκολα (πιο σωστά …εξελίχθηκε ως σίγουρη). Αν μάλιστα συζητούσαμε πριν τον αγώνα για τρία τρίποντα του Γιάριτς στο ξεκίνημα με τον κοντύτερο αντίπαλο να βρίσκεται στην Ράμπλα ή για 13-0 στα επιθετικά ριμπάουντ από την Σιένα, τότε η πρόβλεψη δεν θα ήταν θετική. Με ό,τι είδαμε, με ό,τι κατέγραψαν οι αριθμοί, τίποτα δεν συνηγορεί σε αυτό το 77-69. Τίποτα εκτός από ένα στοιχείο: τον Παναθηναϊκό. Τη μεγαλύτερη ομάδα των ημερών μας. Μία ομάδα που μπορεί να πάρει 11 πόντους από Διαμαντίδη και Νίκολας, αλλά να μην ενοχληθεί. Γιατί; Διότι ο Καλάθης μπορεί να είναι… 3C, ο Βουγιούκας πιο χρήσιμος ακόμα και από τον Πέκοβιτς για ένα βράδυ. Πώς; Φορώντας τη συγκεκριμένη φανέλα.

Σίγουρα δεν είναι η πιο μπασκετική ανάλυση, αλλά δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι περισσότερο. Ο Παναθηναϊκός μπορεί ακόμα και με την χειρότερη, θεωρητικά, ομάδα του, το πιο άπειρο ρόστερ των τελευταίων ετών να βρεθεί στον τελικό και να πάρει το κύπελλο. Δούλεψε χρόνια, πλήρωσε δισεκατομμύρια, σε δραχμές μια που μοιάζουν επίκαιρες, επέμεινε για να κτίσει το χαρακτήρα. Το χαρακτήρα της ομάδας που θα κοιτάξει στα μάτια την Μπαρτσελόνα και θα την αποκλείσει, την ομάδα η οποία δεν θα επιτρέψει στην Σιένα να την κοιτάξει στα μάτια.

Θα το κάνει διότι ο προπονητής του 11 χρόνια τώρα περνάει την φιλοσοφία του “δεν σηκώνω μαγκιές από κανέναν”. Στον Βουγιούκα το 2011 όπως έκανε το 2002 στον Παπαδόπουλο. Αυτό είναι. Δεν θέλει περισσότερο ψάξιμο ούτε αναλύσεις. Την παράδοση, το μεγαλείο δεν το κατακτάς με ένα, δύο ευρωπαϊκά. Το κτίζεις χρόνια με κόπο, χρήμα και σωστές κινήσεις και στο τέλος μπορεί οι τίτλοι να… έρχονται μόνοι τους. Να σου τους ακουμπούν στα πόδια οι αντίπαλοι. Αυτό δεν λέγεται τύχη, αλλά ΜΕΓΑΛΕΙΟ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Πέραν της σημαντικότητας της πρόκρισης του Παναθηναϊκού σε ακόμη έναν τελικό με το βλέμμα στον ευρωπαϊκό τίτλο, κοιτώντας και το παιχνίδι της Μακάμπι με την Ρεάλ, δεν μπορείς να μην απογοητευτείς από το άθλιο μπάσκετ. Πριν από το “τι λες ρε μεγάλε η κούπα μετράει”, και όταν δεν μετρούσε η κούπα δεν βλέπαμε καλύτερο θέαμα. Αν αυτή είναι η πρόοδος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, τότε πάμε εμπρός… πίσω. Οι μοναδικοί κερδισμένοι είναι οι Καταλανοί. Περίπου 150 χρόνια προσπαθούν να τελειώσουν αυτή τη “Σαγκράδα Φαμίλια”, με δύο ημιτελικούς έχουν οικοδομικό υλικό για να τελειώσουν την… εκκλησία και να κτίσουν δίπλα της μοναστήρι.