Ο Τ. Μαγουλάς σχολιάζει την απεργία των Ελλήνων καλαθοσφαιριστών

Κάποτε είχαμε, από πλευράς αγωνιστικού επιπέδου και μόνο, το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης. Ένα δύο χρόνια νωρίτερα είχαμε και μία πραγματικά… καλή απεργία. Τότε που ο κόσμος καιγόταν να μάθει πότε θα γίνει το ντέρμπι των… ανερχόμενων Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού στον “Τάφο του Ινδού” αφού οι απεργοί είχαν στήσει πάγκους μέσα στο γήπεδο για να μην επιτρέψουν στον Γιάννη Ιωννίδη και την ομάδα του να αγωνιστούν.

Από τότε φάνηκε πόσο προσαρμόζεται ο συνδικαλισμός στα ελληνικά δεδομένα, πόσο όλοι είμαστε με την πάρτη μας. Ο Ιωαννίδης δεν επέτρεψε στους παίκτες του Ολυμπιακού να απεργήσουν (
“είναι οι καλύτερα ενημερωμένοι από όλους τους αθλητές και ξέρουν το συμφέρον τους“, η περίφημη ατάκα του) αλλά ουδείς τον έψεξε γι αυτό με το… ευαγγέλιό μας εκείνη την εποχή, το Τρίποντο, να γράφει για την ”
προπονητάρα με τα κόκκινα (ελέω φόρμας του πανεπιστημίου της Ιντιάνα“) σε έναν αγώνα παρωδία ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παγκράτι. Ούτε αυτόν κατηγορήσαμε, ούτε τους παίκτες του.

Ο Φασούλας με το χειροκρότημα της μπασκετικής Θεσσαλονίκης κορόιδευε τον Χαΐτογλου που μόλις είχε αναστήσει τον Ηρακλή με τεράστιες δαπάνες ( “έκαστος στο είδος του και ο Χαΐτογλου στους χαλβάδες”) αλλά τότε ο “Πάνυ” έδινε μάχες χαρακωμάτων ως ενεργό μέλος της αριστεράς.

Ο Σπύρος Φώσκολος, προπονητής στο Σπόρτιγκ, απειλούσε θεούς και δαίμονες ότι αν τολμούσαν να επαναλάβουν τον αγώνα με την ΑΕΚ (όπως συζητείτο για όλες τις αναμετρήσεις που γίνονταν με τον έναν ξένο και τους εφήβους), όπου η ομάδα του νίκησε στο Γ. Μόσχος ελέω Ντέρεκ Χάμιλτον, θα έφευγε από το πρωτάθλημα ( “εμείς πήραμε ολ αράουντ ξένο και νικήσαμε. Δεν θα δεχθούμε επανάληψη ότι και αν γίνει. Ας είχε και η ΑΕΚ φόργουορντ αντί του σέντερ Τόμας Τζόρνταν”).

Ε; Ωραίες ελληνικές καταστάσεις. Τώρα δεν υπάρχουν επενδυτές στον Ηρακλή, δεν υπάρχουν παράγοντες και τα αιτήματα που είναι πιο σοβαρά από την δεκαετία του ’90 δεν θα εισακουστούν.

Γιατί; Διότι αυτή η απεργία γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Θα την μάθει ο Ντέρεκ Φίσερ πρόεδρος των παικτών στο ΝΒΑ, που ετοιμάζεται για κανονική απεργία και θα βγάλει καινούργιο συκώτι από τα γέλια. Δυστυχώς καλούμαστε να σχολιάσουμε όπως και πέρυσι: απεργία επιλεκτική, μόνο για την Ελλάδα δεν γίνεται. Ή οι παίκτες απεργούν, άρα απέχουν από όλες τις εκδηλώσεις ή… αργούν από το ελληνικό πρωτάθλημα. Ούτε καν από το κύπελλο. Δηλαδή οι αθλητές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ, Άρη, Πανελληνίου θα αγωνίζονται στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και άρα θα πληρώνονται κανονικά αλλά τα παιδιά του Κολοσσού, του Ικάρου, του Πανιωνίου κλπ θα την βγάζουν στα φανάρια.

Δεν θα κρίνουμε το χρονικό σημείο, αν και πάλι μοιάζει άκαιρη η απεργία, κάποια στιγμή όμως και από την στιγμή που παραδεχόμαστε ότι ο ΕΣΑΚΕ (σύντομο ανέκδοτο), η ΕΟΚ (γέλια μέχρι δακρύων) και οι παράγοντες (τέτοιες ατάκες ούτε ο Χάρυ Κλυν στα καλά του) είτε δεν έχουν ιδέα οι περισσότεροι, είτε δεν θέλουν, το βάρος πέφτει στους παίκτες.

Οι προθέσεις του Λάζαρου Παπαδόπουλου και του προεδρείου είναι οι πιο αγνές που έχει γνωρίσει το ελληνικό μπάσκετ. Δεν έχουν κανένα όφελος, δίνουν μάχη με φόντο τον Τιτανικό του μπάσκετ στην χώρα μας, παλεύουν για τους συναδέλφους τους που δηλώνουν επαγγελματίες αθλητές και δεν είναι τίποτε άλλο από ρομαντικοί, ευκολόπιστοι ερασιτέχνες.

Μακάρι να πετύχαιναν αλλά όταν ημι-απεργείς, θα ημί-δικαιωθείς. Όσο υπάρχουν απεργοί δύο ταχυτήτων, ουδείς θα πιεστεί να δώσει λύσεις. Ούτως ή άλλως οι ομάδες την Παρασκευή μπορεί να συζητήσουν και την λύση των 90ς, δηλαδή, πρωτάθλημα με ξένους κι εφήβους. Έξι αλλοδαπούς διαθέτουν οι περισσότεροι σύλλογοι και όχι έναν όπως παλιά μοναδικό ερώτημα είναι αν διατηρούν εφηβικά τμήματα. Για να είμαστε δίκαιοι όσοι προσπαθούν να συντηρήσουν μπασκετικές ομάδες στις ημέρες μας δεν φέρουν ευθύνη για την πλήρη απαξίωση και την απόλυτη καταστροφή. Χαμένοι βγαίνουν, προσεχώς και δαρμένοι αν δεν ξεκινήσει το πρωτάθλημα οπότε πάει στράφι το νέο τηλεοπτικό συμβόλαιο και οι διαφημίσεις.

Έχει δίκιο ο Παπαδόπουλος ότι “πρέπει να κτιστεί από την αρχή το πρωτάθλημα”. Το θέμα είναι ποιος θα το κάνει. Το 1992 είχαν ομονοήσει οι τέσσερις μεγάλοι (ΠΑΟΚ, Άρης, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός) πέτυχαν να δημιουργήσουν την λίγκα και τουλάχιστον για οκτώ χρόνια να δούμε μεγάλο μπάσκετ. Σε άθλια γήπεδα, με τραγικούς διαιτητές, με τους μάο μάο να στήνουν πάρτι ανεξέλεγκτοι στις εξέδρες. Με, με, με. Τουλάχιστον υπήρχε κάτι.

Ότι και να πει ο ΠΣΑΚ, η λύση βρίσκεται σε δύο πλευρές: τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Αν οι μοναδικοί ισχυροί αποφασίσουν να ξεχάσουν την ΚΕΔ και τους λεονταρισμούς, τότε θα δοθεί λύση στο σύνολό της. Οι Γιαννακόπουλοι έζησαν τις χρυσές ημέρες του μπάσκετ και ξέρουν. Οι Αγγελόπουλοι είναι οι άνθρωποι που αγαπούν παθολογικά το άθλημα με σύγχρονες ιδέες. Αν θαμπώνονται-τυφλώνονται τόσο από μία κούπα “Ζευς” τότε ατυχήσαμε όλοι. Φέτος θα αργήσει να ξεκινήσει το πρωτάθλημα, του χρόνου μην εκπλαγείτε αν δεν γίνει καθόλου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας των ημερών μας, ο Κόμπε Μπράιαντ ρωτήθηκε αν θα βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δίπλα στον Ντέρεκ Φίσερ απέναντι από τους ιδιοκτήτες για την νέα συλλογική σύμβαση εργασίας στο ΝΒΑ: “το σκέφτηκα αλλά κατάλαβα πως θα ήταν λάθος. Δεν έχω το δικαίωμα να πάρω θέση όταν μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι παλεύω να αυξήσω και άλλο τις απολαβές μου. Η Ένωση των παικτών δημιουργήθηκε για τους παίκτες που ζούνε με 200.000 δολάρια και σίγουρα όχι για μένα των 24 εκατομμυρίων δολαρίων. Πιστεύω ότι η παρουσία μου θα έβλαπτε. Ότι αποφασίσει ο Ντέρεκ και το προεδρείο αυτό θα ακολουθήσω για το καλό όλων. Το θεωρώ αυτονόητο”. Όλα αυτά από έναν… παρτάκια.