Μπαρτσελόνα-Μπάγερν 0-3: Η χαμένη Ατλαντίδα

Ούτε στο Κάμπ Νoυ δόθηκε η απάντηση ( είναι πολύ νωρίς άλλωστε) και αξιόπιστα θα μπορούσε κάποιος με σιγουριά να το κάνει μόνο εάν στη ρεβάνς του ημιτελικού η Μπάγερν αντιμετώπιζε μία ομάδα η οποία όπως τα προηγούμενα χρόνια:

– κατείχε στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα την μπάλα, με ποιοτικές επιλογές, διαγώνιες -κάθετες, μικρές κυρίως αλλά και μεγάλες μεταβιβάσεις, με μαζική κινητικότητα των παικτών της σε κάθε φάση του παιχνιδιού (επιθετική, αμυντική).

– εφάρμοζε επιθετικό pressing σε πρώτους χρόνους σε κάθε σημείο του γηπέδου με την απώλεια της κατοχής(χωρίς φάουλ),ξεκινώντας έτσι τις επιθέσεις της στο πρώτο μισό των αντιπάλων της

– επέβαλε τον ρυθμό της μικραίνοντας και μεγαλώνοντας τις αποστάσεις, τα μήκη και τα πλάτη του αγωνιστικού χώρου.

– αν (προϊόν λειτουργίας του συνόλου ως ένα σώμα) ο οποιοσδήποτε παίκτης εκτός του τερματοφύλακα μπορούσε να περάσει στην επίθεση γνωρίζοντας ότι κάποιος συμπαίκτης του θα τον κάλυπτε άμεσα.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη. Η Μπάγερν του Χάινκες απλά θέλησε να ολοκληρώσει τη διαδικασία της επιβολής της απέναντι σε μία ομάδα αλλοιωμένη από τη φθορά και τις επιλογές της και τα κατάφερε-πολύ πιο εύκολα μάλιστα από το πρώτο παιχνίδι:

– χωρίς να αλλάξει τον σχηματισμό της 1-4-2-3-1, με μόνες αλλαγές στα πρόσωπα των Βαν Μπούιτεν και Μάντζουκιτς.

– φέρνοντας πολύ κοντά τις γραμμές της στα 25 με 30 μέτρα, όταν η αμυντική της γραμμή βρισκόταν λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή της και ο τελευταίος παίκτης στη μεσαία γραμμή στη φάση άμυνας.

– αποκλείοντας κάθε σκέψη για ανάπτυξη από τον άξονα στους Καταλανούς, δίνοντας χώρους στα άκρα για να εκμεταλλευθεί υπέρ της ακριβώς την υπεροχή της με τους Ριμπερί και Ρόμπεν στις αντεπιθέσεις.

– χρησιμοποιώντας τον Μύλερ ως ελεύθερο παίκτη -με κίνηση του στα άκρα ώστε ένα από τους ακραίους χαφ να πλαισιώνει τον κεντρικό επιθετικό στην περιοχή.

– κερδίζοντας ξανά το σύνολο σχεδόν των εναέριων μονομαχιών σε όλους τους χώρους, κάθε μονομαχία, επιθετική-αμυντική στον άξονα.

Η προσανατολισμός των Γερμανών ήταν σαφής. Να παίξουν ποδόσφαιρο και να σκοράρουν. Γνωρίζοντας πολύ καλά πως με αυτό τον τρόπο διασφάλιζαν τον κύριο σκοπό τους. Μία πρόκριση με εμφατικό τρόπο δίνοντας μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Αποτρέποντας κάθε σκέψη της Μπαρτσελόνα για πιθανό θαύμα-προστατεύοντας παράλληλα τους παίκτες με κάρτες ενόψει του μεγάλου τελικού. Θα μπορούσαν ακόμα πιο άνετα να φτάσουν σε αυτό που πολύ μεθοδικά προετοίμασαν από το πρώτο ημίχρονο εάν ο Πικέ δεν έκανε ένα από τα καλύτερα του παιχνίδια…

Η αντίδραση της Μπαρτσελόνα…

Οι γηπεδούχοι ξεκίνησαν με 1-4-3-3 γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως θα έπρεπε να έχουν εναλλακτική λύση την οποία και εφάρμοσαν μάλλον αργά όπως αποδείχθηκε:

– Ο Σόνγκ του πρώτου τετάρτου (με τα 3 αβίαστα στα πρώτα 5 λεπτά) μάλλον την Μπάγερν βοηθούσε στη λύση της πίεσης στον άξονα. Η μετατόπιση του στο κέντρο της άμυνας με ταυτόχρονη αλλαγή του σχηματισμού σε 1-3-4-3 βοήθησε την Μπαρτσελόνα σε όλες της λειτουργίες της.

– επιτρέποντας με ασφάλεια στα ακραία μπακ να ανεβαίνουν ψηλά και να δημιουργούν ειδικά με τον Άλβεζ προϋποθέσεις διείσδυσης και επικίνδυνων καταστάσεων. Γεμίζοντας την περιοχή πλέον με τους τρεις επιθετικούς.

– ταυτόχρονα ανάγκαζαν τους παίκτες κλειδιά των Γερμανών, τους ακραίους μέσους να ακολουθούν ξοδεύοντας δυνάμεις και κυρίως αναγκάζοντας τους να ξεκινούν τις αντεπιθέσεις τους από την πρώτη ζώνη άμυνας, έχοντας πολλά μέτρα πλέον να διανύσουν έως το αντίπαλο τέρμα.

– απελευθερώνοντας τους Τσάβι-Ινιέστα.

– έχοντας πλέον τρεις παίκτες στην άμυνα ώστε να πετυχαίνουν την καθυστέρηση στις αντεπιθέσεις.

Σε αυτό το διάστημα η Μπαρτσελόνα πίεσε στην πρώτη και δεύτερη ζώνη επίθεσης, έχασε την καλύτερη της ευκαιρία, πέτυχε ισορροπία και αν πετύχαινε γκολ θα μπορούσε να ελπίζει στον από μηχανής θεό της Μέσι ώστε να ανατρέψει την κατάσταση ή έστω να αποκλειστεί με αξιοπρέπεια πετυχαίνοντας μία νίκη γοήτρου.

Μετά το γκολ του Ρόμπεν οι δύο μονομάχοι απλά έστρεψαν το βλέμμα τους αλλού…η Μπαρτσελόνα δίνοντας το χειροκρότημα του κόσμου με την αντικατάσταση των »εγκεφάλων» της Τσάβι-Ινιέστα, ώστε να πάρουν το χειροκρότημα για την προσφορά τους στα χρόνια της κυριαρχίας.

Η Μπάγερν κοιτώντας στο μέλλον, στο τρόπαιο που για μία άλλη φορά είναι μπροστά της και στην αλλαγή σελίδας με την έλευση του αρχιτέκτονα του θαύματος της Καταλωνίας.

Η κεκτημένη ταχύτητα της Μπάγερν και η παράδοση της Μπαρτσελόνα έφεραν το τελικό σκορ. Όχι όμως και την απάντηση στο αρχικό ερώτημα. Βρέθηκε το αντίδοτο στην εφαρμογή του total football όπως το εξέφρασε και το δίδαξε στην τελευταία του μορφή η φετινή-μην ξεχνάμε-πρωταθλήτρια Ισπανίας;

Ξεκινάει νέα εποχή και η εξέλιξη του από τον Βορρά; Ένα είναι σίγουρο-τα πρώτα κομμάτια του πάζλ θα αρχίσουν να ενώνονται στον μεγάλο τελικό του Λονδίνου. Ίσως κάποιος δημοφιλής κύριος με γυαλιά – μπροστά στην οθόνη του δωματίου του, στις όχθες του ποταμού Ρουρ, βόρεια του Ντόρτμουντ -να χαμογελά πονηρά από χθες το βράδυ….