Μορφές των Final Four
Οι μεγάλες μορφές των Final-4 επί σκηνής... Γκάλης, ΜακΑντου, Πάσπαλι, Κούκοτς, Γιασικεβίτσιους, Παπαλουκάς, Μποντιρόγκα και Αλβέρτης στο αφιέρωμα του Contra.gr. (video-pics). Tο trailer του Contra.gr για το Final-4 της Βαρκελώνης. (Παναθηναϊκός - Σιένα, 19:00).
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη Γάνδη του 1988 μέχρι το Παρίσι του 2010 πολλοί ήταν οι παίκτες – πρωταγωνιστές που έλαμψαν στο παρκέ. Ξεφυλλίζοντας όμως το βιβλίο της ιστορίας, σταθήκαμε σε μορφές που για συγκεκριμένους λόγους συνέδεσαν το όνομά τους με τα Final Four.
Μπομπ ΜακΑντου
Πριν έρθουν από τα μέρη μας ο Ρόι Τάρπλεϊ, ο Έντι Τζόνσον και πολύ περισσότερο ο κορυφαίος όλων Ντόμινικ Ουίλκινς, ο Μπομπ ΜακΑντου αποτελούσε σημείο αναφοράς του αμερικανικού μπάσκετ στην Ευρώπη έχοντας αναδειχθεί στο ΝΒΑ ρούκι της χρονιάς το 1973 και δύο φορές πρωταθλητής με τους Λος Άντζελες Λέικερς. Ως παίκτης της Μιλάνο, τότε Τρέισερ σήμερα Αρμάνι Τζινς, κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο στο παρθενικό Final Four που έγινε στη Γάνδη το 1988 (ο Άρης τερμάτισε τέταρτος) και με 25 πόντους στον τελικό κέρδισετο βραβείο του MVP, έχοντας συμπαίκτες όπως οι Ρίκι Μπράουν, Ντίνο Μενεγκίν, Μάικ Ντ’Αντόνι και Ρικάρντο Πίτις.
Νίκος Γκάλης
– Δίλημμα 1ο: Πόσα ριμπάουντ θα “μαζέψει” ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης;
– Δίλημμα 2ο: Θα κερδίσει ο Παναθηναϊκός με πάνω από 6 πόντους;
– Δίλημμα 3ο: Πόσους πόντους θα πετύχει ο Mike Batiste;
Αυτό που έλειψε από την πλούσια σε στιγμές καριέρα του Νίκου Γκάλη ήταν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στην πηγή έφτασε τέσσερις φορές, με δύο διαφορετικές ομάδες, αλλά σε όλες ανεξαιρέτως ατύχησε. Ούτε ο… πανελλήνιος Άρης τρεις διαδοχικές σεζόν στα τέλη της δεκαετίας του ’90, σε Γάνδη, Μόναχο και Σαραγόσα, ούτε μετέπειτα ο Παναθηναϊκός, στο Final Four του Τελ Αβίβ το ’94, ξεπέρασαν το σκόπελο του ημιτελικού και η ευκαιρία χάθηκε για τον ανυπέρβλητο”Νικ”. Ο ίδιος προσπάθησε να… ξεδώσει προσωπικά. Ενδεικτικό είναι πως στο μικρό τελικό του ’88 απέναντι στην Παρτιζάν πέτυχε 41 πόντους, τους περισσότερους από κάθε άλλον ποτέ στη διοργάνωση. Ίσως αν είχε φτάσει μέχρι τη Σαραγόσα, η τύχη του Παναθηναϊκού να ήταν διαφορετική, ίσως και όχι. Όμως με τα “αν” ποτέ δεν γράφηκε ιστορία.
Τόνι Κούκοτς
Είναι μέχρι σήμερα ο πιο ολοκληρωμένος παίκτης που ανέδειξε το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Πολύ μπροστά από την εποχή του ο Τόνι Κούκοτς, μεγαλούργησε τόσο στη σπουδαία Γιουγκοπλάστικα/Ποπ 84 όσο και στην Μπένετον Τρεβίζο, προτού τον κερδίσει το ΝΒΑ (φυσικός του χώρος) και οι Σικάγο Μπουλς. Με την ομάδα του Σπλιτ ο Κροάτης, πιτσιρικάς ακόμη, έπαιξε σε τρία σερί Final Four και σάρωσε στο πέρασμά του. Στα δύο τρόπαια μάλιστακατέκτησε τον τίτλο του MVP. Η νέα πρόκληση γι’ αυτόν ήρθε όταν η οικογένεια Μπένετον τον πήρε στο Τρεβίζο. Ο ίδιος μετέτρεψε μια συμπαθή ομάδα σε υπερδύναμη και την οδήγησε στο Final Four της Αθήνας (’93). Εκεί συντελέστηκε μια μεγάλη αδικία, όταν η αντιτουριστική Λιμόζ νίκησε στον τελικό, όμως ο Κούκοτς, στην τελευταία σεζόν του στην Ευρώπη, ψηφίστηκε δικαίως ο κορυφαίος του τουρνουά.
Ζάρκο Πάσπαλι
Έπαιξε σε Final Four με τρεις διαφορετικές ομάδες και παρόλο που με καμία εξ αυτών δεν κατέκτησε το “ιερό δισκοπότηρο” του ευρωπαϊκού μπάσκετ, κέρδισε μια θέση στο… πάνθεον. Ο Ζάρκο Πάσπαλι, από τους κορυφαίους Ευρωπαίους σκόρερ έως τα μέσα της δεκαετίας του ’90, ήταν “παρών” στη διοργάνωση της Γάνδης το ’88 και στο πλάι των Ντίβατς (πριν πάει στο ΝΒΑ), Ομπράντοβιτς (πριν γίνει προπονητής) και Τζόρτζεβιτς (πριν βγάλει… μουστάκι) την έφερε μέχρι την τρίτη θέση, μπροστά από τον Άρη. Μετά την επιστροφή του στην Ευρώπη (έπαιξε για δύο χρόνια στους Σπερς), αποτέλεσε το “βαρύ πυροβολικό” του αναγεννημένου Ολυμπιακού του Ιωαννίδη μέχρι τον τελικό του Τελ Αβίβ απέναντι στην Μπανταλόνα. Εκεί ήτανοι χαμένες βολές που τον… σημάδεψαν. Αναδείχθηκε πάντως πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Την επόμενη σεζόν, όντας στο αντίπαλο στρατόπεδο, στον Παναθηναϊκό πια, ήταν συνεπής στο ραντεβού της Σαραγόσα, αλλά για άλλη μια φορά έμεινε εκτός νυμφώνος.
Ντέγιαν Μποντιρόγκα
Καθυστέρησε αρκετά να δώσει το “παρών” σε Final Four, αλλά το πλήρωμα του χρόνου για τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα, τον κορυφαίο φόργουορντ των ημερών του στα ευρωπαϊκά παρκέ, ήρθε μετά τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό. Με τους “πράσινους” έπαιξε σε δύο τελικούς (Θεσσαλονίκη το 2000, Μπολόνια το 2002) και κέρδισε αμφότερους, ενώ στο ιταλικό Final Four αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτηςτου τουρνουά. Την επόμενη άνοιξη, έχοντας πλέον φύγει από την Ελλάδα, αποτέλεσε τον άξονα της Μπαρτσελόνα στην επιτυχημένη προσπάθεια που έκανε να κατακτήσει τα σκήπτρα. Μάλιστα έγινε ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία των Final Four που μετά τον Τόνι Κούκοτς κατέκτησε διαδοχικές σεζόν τον τίτλο του MVP.
Φραγκίσκος Αλβέρτης
Από την πρώτη συμμετοχή του Παναθηναϊκού σε Final Four, το 1994 στο Τελ Αβίβ, μέχρι και την τελευταία (πριν την εφετινή), προ διετίας (2009) στο Βερολίνο, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης ήταν εκεί,σημαιοφόρος σε όλες. Τοτέμ του “τριφυλλιού”, δεν έλειψε ποτέ από το μεγάλο ραντεβού και στις τέσσερις από τις πέντε φορές σήκωσε πρώτος, αρχηγός γαρ (την τελευταία μαζί με τον Διαμαντίδη), το βαρύτιμο τρόπαιο. Στον τελικό του Παρισιού δε, στον επεισοδιακό αγώνα με την Μπαρτσελόνα, ήταν ο πρώτος σκόρερ των “πρασίνων” με 17 πόντους τείνοντας χείρα βοηθείας στον MVP Ουίλινκς.
Σαρούνας Γιασικεβίτσιους
Ο ίδιος χρωστάει αρκετά στη Μακάμπι, αλλά η Μακάμπι πολύ περισσότερα σε αυτόν. Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έφυγε γιατί δεν χωρούσε στην Μπαρτσελόνα μετά το ευρωπαϊκό τρόπαιο του 2003 (πρώτο του F4) και για δύο σεζόν δίδαξε μπάσκετ με την ομάδα του λαού. Με ιδανικούς συμπαίκτες και έναν προπονητή που τον εμπιστεύτηκε με κλειστά μάτια, ο Λιθουανός πλέι μέικερ κατέκτησε δύο ευρωπαϊκούς τίτλους, τη δεύτερη φορά δε ως MVP (22 πόντοι, 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ). Έπειτα από το αποτυχημένο πείραμα στο ΝΒΑ, ο Παναθηναϊκός του άνοιξε διάπλατα την πόρτα και του προσέφερε τη δυνατότητα να βάλει ακόμη μία κούπα στη συλλογή του. Μάλιστα στο Final Four του Βερολίνου, το 2009, ήταν ιδανικός εκτελεστής των σχεδίων του πανούργου Ομπράντοβιτς, ιδίως στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό.
Θοδωρής Παπαλουκάς
Η μεταγραφή του από τον Ολυμπιακό στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, το καλοκαίρι του 2002, ήρθε ως θείο δώρο για τον Θοδωρή Παπαλουκά. Πάνω που άρχιζε να ωριμάζει βρέθηκε σε έναν μπασκετικό παράδεισο που του χάρισε τα πάντα. Δόξα και χρήμα.
“Παλάου Σαν Τζόρντι”.
Ο “Τεό” ανταπεξήλθε περίφημα στις υψηλές απαιτήσεις και ως ηγέτης της ρωσικής ομάδας, πρώτα του Ντούσαν Ίβκοβιτς και μετέπειτα του Έτορε Μεσίνα, έπαιξε σε έξι συνεχόμενα Final Four. Σε δύο εξ αυτών μάλιστα κατέκτησε το τρόπαιο, ενώ το 2006 στην Πράγα αποτέλεσε τον άνθρωπο του τελικού (18 πόντοι, 7 ασίστ), πανηγυρίζοντας στο φινάλε με την ελληνική σημαία αγκαλιά. Επιστρέφοντας στον Πειραιά έφερε μαζί και την ευρωπαϊκή αύρα με αποτέλεσμα τη συμμετοχή του Ολυμπιακού σε δύο συνεχόμενα Final Four σε Βερολίνο και Παρίσι. Πέρυσι μάλιστα οι “ερυθρόλευκοι” διεκδίκησαν το τρόπαιο απέναντι στην υπερηχητική Μπαρτσελόνα. Το σερί σταμάτησε στα οκτώ, αλλά όπως και να ‘χει το επίτευγμα παραμένει μοναδικό.
Τo τρέιλερ του Contra.gr για το Final-4:
