Το ταλέντο και τα κλισέ του
Χαμένο πήγε το ταλέντο του. Αδίκησε ο ίδιος τον εαυτό του. Δεν έφτασε όσο ψηλά θα μπορούσε. Δεν είχε την καριέρα που του άξιζε. Δεν είχε μυαλό. Ο χαρακτήρας λειτούργησε εις βάρος του ταλέντου του. Το εκρηκτικό ταπεραμέντο τον κράτησε πίσω. Είχε πολύ κακό περιβάλλον, τον επηρέασε αρνητικά. Ο πατέρας του φταίει. Τα παράτησε όταν χώρισε. Τον έφαγε η νύχτα κι η καλή ζωή. Τον νίκησε ο δαίμονας του ποτού, του τζόγου, των ναρκωτικών. Δεν ήταν επαγγελματίας. Δεν είχε φιλοδοξίες.
Χιλιάδες επαναλαμβανόμενα κλισέ, από κόσμο και δημοσιογράφους, καταδικασμένα να ακούγονται στον αιώνα τον αιώνων. Όποτε κάποιος αθλητής δεν φτάνει εκεί που εμείς περιμέναμε να τον δούμε, εκεί που θέλαμε να τον δούμε, τσουπ, η ατάκα που ταιριάζει σε κάθε περίπτωση. “Είχε το ταλέντο, αλλά…”. Στις δραματικές σχολές δεν ακούγεται ποτέ η λέξη ταλέντο. Αφενός, δεν έχει νόημα να μιλάς για κάτι που δεν ορίζεται. Εκατό ανθρώπους να βάλεις να γράψουν σε μια παράγραφο τι είναι ταλέντο γι’αυτούς, θα γράψουν 100 διαφορετικά πράγματα. Επιπλέον, και πιο σημαντικό, δεν έχει νόημα να μιλάς για κάτι που, είτε τό ’χεις, είτε δεν τό ’χεις. Η σχολή θα ασχοληθεί με εσένα, θα σου δείξει όσα μπορεί, σε τεχνική, υποκριτική, κίνηση, χορό, τραγούδι. Το ταλέντο ούτε να στο δώσει μπορεί, ούτε να στο αφαιρέσει.
Πάντα εκνευρίζομαι όταν ακούω το “είχε ταλέντο, αλλά…”. Κι αυτό γιατί κάποια στιγμή κατέληξα πως τα πάντα είναι κομμάτι αυτού που ονομάζουμε ‘ταλέντο’. Δεν είναι μόνο να είσαι καλός αθλητής. Είναι και όλα τα υπόλοιπα, που πάντα λανθασμένα θεωρούμε πως απλώς συμπληρώνουν το να είσαι ταλαντούχος. Το να είσαι επαγγελματίας είναι ταλέντο. Συγκεντρωμένος, το ίδιο. Θαραλλέος, προσηλωμένος στον στόχο, φιλόδοξος, έξυπνος, συνεργάσιμος, χωρίς καταστροφικά πάθη, πειθαρχημένος, τυχερός, υπεύθυνος, κτλ κτλ. Όλα αυτά για μένα δεν συμπληρώνουν το πόσο καλός είσαι σε αυτό που κάνεις, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του. Δεν φτάνει να έχεις καλό μάτι και τεχνικές γνώσεις για να γίνεις προπονητής, πρέπει να έχεις και τον κατάλληλο χαρακτήρα. Δεν φτάνει να “τα λες” στη σκηνή για να γίνεις ηθοποιός, πρέπει να έχεις και την κατάλληλη προσωπικότητα. Δεν φτάνει να κλωτσάς ή να σκας καλά μια μπάλα, χρειάζεσαι και όλα τα υπόλοιπα. Το πλήρες πακέτο σε κάνει πραγματικά ταλαντούχο, όχι η τεχνική μόνο ικανότητητα.
Οι πραγματικά μεγάλοι δεν έγιναν μεγάλοι λόγω της ικανότητας, αλλά λόγω των υπόλοιπων στοιχείων. Αυτό που είναι ως άνθρωποι τους έκανε μεγάλους αθλητές, μεγάλους προπονητές, κτλ. Παραδείγματα χιλιάδες, ένα από αυτά είναι ο Φέντερερ. Στο υψηλό επίπεδο του τένις, όλοι καλοί είναι, όλοι κάνουν τα πάντα. Ο Φέντερερ είναι στην κορυφή επειδή υπερέχει ως άνθρωπος, όχι ως αθλητής. Γιατί όλα αυτά; Μου ξαναήρθαν στο μυαλό διαβάζοντας κείμενα για τον Φάνη, με αφορμή το σημερινό φιλικό προς τιμήν του. Ο Φάνης είναι από τα πιο κλασικά παραδείγματα αυτών που “δεν έφτασαν εκεί που θα έπρεπε, παρότι είχαν το ταλέντο”. Νισάφι πια.
Ο Φάνης κι ο κάθε Φάνης έφτασε εκεί που μπορούσε να φτάσει. Δεν υπάρχει “είχε το ταλέντο, αλλά…”. Υπάρχει αυτό που ήταν ο “μπέμπης”. Και δεν ήταν μόνο ένα ατόφιο μπασκετικό ταλέντο, ήταν και όλα τα υπόλοιπα που τον κράτησαν πίσω. Οπότε, ας πάψουμε να λέμε πως ο Χριστοδούλου δεν έφτασε εκεί που θα έπρεπε, γιατί στην πραγματικότητα απλώς εννοούμε πως δεν τον είδαμε εκεί που θα θέλαμε εμείς. Όμως, το ταλέντο είναι δικό του, όχι δικό μας. Και, ως τέτοιο, το κάνει ό,τι γουστάρει ή ό,τι μπορεί. Αν δεν ήταν αυτός που είναι, ναι, θα είχε κάνει άλλη καριέρα. Αλλά αν ήταν “άλλος”, δεν θα είχε βάλει τα κλάματα το ‘87, χαρίζοντάς μου μια από τις πιο αγαπημένες παιδικές αναμνήσεις. Αν δεν ήταν ο Φάνης, μπορεί να είχε φτάσει πιο ψηλά, αλλά δεν θα είχε μπουμπουνίσει ποτέ αυτό το εκτός κάθε λογικής τρίποντο το ‘89. Αγαπήστε τους ή μισείστε τους, όπως είναι. Όχι όπως θα θέλατε να είναι.
