Εγώ ο Μουρίνιο
Είχε δεν είχε, ο Ζοζέ τα κατάφερε για μια ακόμη φορά. Η Ντόρτμουντ πέρασε στον τελικό, η Ρεάλ αποκλείστηκε για τρίτη συνεχόμενη φορά στους τέσσερις, αλλά μετά το τέλος του αγώνα η συζήτηση αφορούσε και πάλι αυτόν και μόνον αυτόν.
Σε δηλώσεις που θύμισαν τον Ιωαννίδη και τον περίφημο ψυχισμό του, ο Ζοζέ ενημέρωσε πως στην Ισπανία ο κόσμος τον μισεί και μερικοί εξ αυτών είναι μέσα στη αίθουσα της συνέντευξης Τύπου. “Στην Αγγλία ο κόσμος και ο Τύπος μ’αγαπάνε, με κριτικάρουν δίκαια όταν πρέπει και μου δίνουν κρέντιτ. Ειδικά σε μια ομάδα, μ’αγαπάνε περισσότερο”.
Επιβεβαίωση αφενός του αντίο, που γνωρίζαμε εδώ και καιρό, κι αφετέρου της Τσέλσι ως τον επόμενο προορισμό του, κάτι που είχαμε γράψει μετά τον νικηφόρο επαναληπτικό με την Γιουνάιτεντ. Ο Μουρίνιο κατά 90% επιστρέφει, με τα ρεπορτάζ να λένε πως ο Αμπράμοβιτς του έχει ήδη “υποσχεθεί” τον Φαλκάο και κάποιους εκ των Μουτίνιο, Πέπε, Ντι Μαρία. Λες κι η ομάδα της Τσέλσι δεν είναι ήδη καλή.
Μέχρι τότε, είναι κατάλληλη στιγμή να ρίξουμε μια ματιά στην τριετία του Μουρίνιο στην Μαδρίτη, γιατί η αλήθεια είναι πως σηκώνει συζήτηση και πολλαπλές αναγνώσεις. Ο Ζοζέ διαδέχθηκε τον Πελεγκρίνι, σε μια περίοδο που η Ρεάλ έβλεπε την Μπαρτσελόνα να κερδίζει δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα και να κυριαρχεί και στην Ευρώπη, αφού ήταν η ομάδα που όλοι θεωρούσαν κορυφαία, είτε κατακτούσε το Champions League, είτε όχι.
Ισπανία
Τρία χρόνια αργότερα αποχωρεί έχοντας κατακτήσει όλους τους εγχώριους τίτλους. Πήρε το Κύπελλο την πρώτη σεζόν, το πρωτάθλημα την δεύτερη, το Σούπερ Καπ στην έναρξη της τρίτης, έχει ακόμα την ευκαιρία να πάρει το Κύπελλο για δεύτερη φορά. Έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία που κατακτά και τους τρεις εγχώριους τίτλους σε τέσσερα διαφορετικά πρωταθλήματα, αφού το ίδιο είχε πετύχει πρώτα στην Πορτογαλία με την Πόρτο, στην Αγγλία με την Τσέλσι και στην Ιταλία με την Ίντερ.
Η προσωπική του συλλογή τίτλων συνεχίστηκε με την ίδια επιτυχία, μόνο που για την Ρεάλ η επανάκτηση των εγχώριων σκήπτρων δεν ήταν αρκετή, όσο κι αν πανηγυρίστηκε η πτώση της Μπάρτσα από την κορυφή μετά από τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα. Για την ομάδα των 31 πρωταθλημάτων, όσο εμφατικά κι αν κατακτήθηκε το 32ο, ήταν σημαντικό μόνο και μόνο επειδή επιτέλους έκλεισε η ψαλίδα με τους Καταλανούς. Δεν ήταν λόγος να αποθεωθεί το επίτευγμα με τον ίδιο τρόπο που είχε γίνει σε Τσέλσι και Ίντερ.
Ευρώπη
Ο στόχος ήταν η Ευρώπη, εκεί που οι Μαδριλένοι όχι μόνο έβλεπαν την Μπάρτσα να κυριαρχεί, αλλά οι ίδιοι προέρχονταν από άσχημα χρόνια. Από το 2005 μέχρι το 2010, η Ρεάλ γνώρισε έξι συνεχόμενους αποκλεισμούς στους 16 του Champions League. Και δεν αποκλειόταν μόνο από Ευρωπαϊκά μεγέθη όπως η Γιουβέντους, η Μπάγερν κι η Λίβερπουλ, αλλά ακόμα κι από ομάδες με πιο “ελαφριές” ευρωπαϊκές φανέλες όπως η Άρσεναλ, η Ρόμα κι η Λυών.
Ο Μουρίνιο ήρθε για να βάλει τέλος σ’όλα αυτά. Όμως, για ένα μέγεθος σαν την Ρεάλ και με την ψύχωση για “Το Δέκατο”, τέλος στα άσχημα χρόνια δεν σήμαινε συμμετοχή στους τέσσερις, αλλά τελικοί και κατάκτηση. Λάθος ή σωστή, η λογική στην Μαδρίτη είναι πολύ απλή: όταν είμαστε καλοί, το σηκώνουμε. Αυτό τους έχει διδάξει το παρελθόν, αυτό και περίμεναν από μια ομάδα που ξόδεψε πάρα πολλά και έδωσε στον Μουρίνιο ο,τι ζητούσε.
Ο Ζοζέ τους πήγε τρεις φορές στους τέσσερις. Στην πορεία μέχρι εκεί απέκλεισε τη Λυών (δυο φορές), την Τότεναμ, τον ΑΠΟΕΛ, την Γαλατά και την Γιουνάιτεντ. Πραγματικά υψηλό εμπόδιο μπορείς να αποκαλέσεις μόνο την ομάδα του Φέργκιουσον κι όλοι θυμόμαστε πως την απέκλεισε η Ρεάλ και τι δήλωνε ο Ζοζέ μετά το τέλος του αγώνα. Οι υπόλοιποι αγώνες μέχρι τους ημιτελικούς ήταν διαδικαστικοί.
Πάντα κατώτερος
Μετά τον αποκλεισμό από την Ντόρτμουντ, η πρόχειρη ανασκόπηση του Ζοζέ ήταν η εξής: “Την πρώτη χρονιά με την Μπαρτσελόνα δεν μας άφησαν, την δεύτερη με την Μπάγερν αποκλειστήκαμε στα πέναλτι, φέτος πληρώσαμε το κακό ματς στον πρώτο αγώνα”. Κλασικός Ζοζέ.
Το αν στους ημιτελικούς του 2011 με την Μπάρτσα υπήρχε σχέδιο αποκλεισμού της Ρεάλ είναι ανάξιο σχολιασμού. Για πέρσι, ναι, είναι σωστό να πεις πως τα πέναλτι είναι λοταρία, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Φέτος, ναι, η ιστορία θα γράψει πως ένα άσχημο βράδυ έφερε ένα 4-1, που δεν μπόρεσε να ανατραπεί παρότι η Ρεάλ έφτασε στο 2-0 στον επαναληπτικό.
Μόνο που δεν είναι αυτή η ιστορία των τριών ημιτελικών, αλλά η επιφανειακή κι υποκειμενική ανάγνωση. Η αλήθεια είναι πως και τις τρεις φορές η Ρεάλ αποκλείστηκε από αντίπαλο που ήταν ανώτερος και στις δύο αναμετρήσεις. Κόντρα στην Μπαρτσελόνα του 2011, με την ομάδα στα χέρια του μόλις μερικούς μήνες, ο Ζοζέ δεν μπορεί να κατηγορηθεί που ήταν κατώτερος, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για πέρσι και φέτος. Απέναντι στην περσινή Μπάγερν των 12-13 παικτών και την φετινή Ντόρτμουντ, που κι αυτή είχε λίγους παίκτες, αλλά ταυτόχρονα και άπειρους, η Ρεάλ θα έπρεπε, αν όχι να περάσει σίγουρα, τουλάχιστον να έχει καλύτερο πρόσωπο.
Μεταγραφές
Που την πάτησε; Σίγουρα θα μπορούσε να τα έχει πάει καλύτερα στις μεταγραφές. Επί των ημερών του ήρθαν ο Κοεντράο, ο Κεντίρα, ο Σαχίν, ο Οζίλ, ο Ντι Μαρία, o Καρβάλιο κι ο Μόντριτς. Όλοι έδωσαν πράγματα, εκτός από τον Σαχίν που την πρώτη χρονιά τραυματίστηκε και την επόμενη ο Μουρίνιο τον έδωσε δανεικό γιατί είχε πάρει τον Μόντριτς.
Όμως, δύσκολα μπορείς να πεις πως ο Κοεντράο δικαιόλογησε τα 30 εκατομμύρια που δόθηκαν γι’αυτόν ή πως δεν πειράζει που ο Ντι Μαρία των 25 εκατομμυρίων δεν έκλεισε ποτέ χρονιά με διψήφιο αριθμό γκολ. Ο Κεντίρα δεν έφτιαξε ποτέ ένα δίδυμο με τον Αλόνσο που να έχει όλες τις απαντήσεις, ο Οζίλ δεν βρήκε σταθερότητα που να πείθει με σιγουριά πως είναι δεκάρι αντάξιο των απαιτήσεων και της φανέλας. Ο Μόντριτς ήταν η τελευταία βελτιωτική προσθήκη, που όμως τελικά δεν ενσωματώθηκε όσο θα έπρεπε φέτος, αφού ποτέ δεν πήρε περισσότερα από τρία συνεχόμενα 90λεπτα μέσα στη σεζόν.
Επιπλέον, ο Ζοζέ είχε δείξει στο παρελθόν πως είναι αδίστακτος όταν κάτι δεν του πάει καλά. Μετά το φιάσκο των επιλογών της πρώτης χρονιάς στο Μιλάνο (Μαντσίνι, Μουντάρι, Κουαρέσμα), ο Ζοζέ δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους ακυρώσει, να διώξει και τον Ζλάταν και να φέρει τον Μιλίτο, τον Ετό, τον Σνάιντερ και τον Μότα, που του έδωσαν το τρεμπλ την επόμενη σεζόν. Στην Ρεάλ στην ουσία πορεύτηκε με τον ίδιο κορμό για τρία χρόνια, πιθανότατα γιατί πέρσι πίστεψε πως όλα βαίνουν καλώς.
Επιθετικός
Το σημαντικότερο ρόλο ίσως τον έπαιξαν αυτοί που δεν ήρθαν. Ο Μουρίνιο δεν άγορασε σέντερ φορ, κάτι που είναι σχεδόν αδιανόητο αν σκεφτεί κανείς πως έμεινε στην Μαδρίτη τρία χρόνια. Η παρουσία του στην Τσέλσι συνδέθηκε μ’αυτήν του Ντρογκμπά, στην Ίντερ μ’αυτές των Ιμπραϊμοβιτς, Μιλίτο, Ετό και Πάντεφ.
Ο Μουρίνιο συχνά-πυκνά γκρίνιαζε πως θέλει επιθετικό και τελικώς δεν πήρε ποτέ και αν έπρεπε να εικάσω το γιατί, θα έλεγα πως τον “θάμπωσαν” οι επιδόσεις του Κριστιάνο. Στα χέρια του, ο Ρονάλντο ήταν μια μηχανή του γκολ κρυμμένη στα αριστερά της επίθεσης. Τέτοιον παίκτη δεν είχε ποτέ στο πλάι στις προηγούμενες ομάδες του ο Μουρίνιο, το κουπί στο σκοράρισμα το τραβούσε πάντα ο φορ. Ακόμα κι ο Ετό που έπαιξε στο πλάι το 2010, δεν έδωσε παρά 16 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, την ώρα που ο Μιλίτο είχε βάλει 30.
Μπαρτσελόνα
Τέλος, αυτό που σίγουρα κράτησε πίσω τον Μουρίνιο ήταν η παρουσία της Μπάρτσα. Όταν πήγε στη Μαδρίτη η ψαλίδα ήταν μεγάλη, το πρώτο ραντεβού έληξε με 5-0. Αρκετές φορές ειπώθηκε και γράφτηκε τότε πως ο,τι κι αν κάνει, το καταλωνικό κάστρο δεν πέφτει. Ο πήχης της Μπάρτσα έπεσε λίγο, αυτός της Ρεάλ ανέβηκε πάρα πολύ, ο Μουρίνιο τους έπιασε και τους νίκησε, τό’ριξε το κάστρο. Κι ίσως τότε πίστεψε πως “αφού τό’χουμε απέναντι στους κορυφαίους, είμαστε εμφανώς καλύτεροι όλων”. Η εξίσωση ήταν λανθασμένη.
Η τελειοποίηση του σχεδίου “πως να νικήσουμε την Μπαρτσελόνα” δεν αποτελεί απόδειξη πως μπορείς να κερδίσεις τους πάντες ή πως τα κάνεις όλα τέλεια. Αποδείχθηκε πχ στα φετινά ματς απέναντι στην Γιουνάιτεντ, όταν η Ρεάλ βρήκε απέναντί της μια ομάδα που έπαιζε μαζική άμυνα και χτυπούσε στην κόντρα και ξαφνικά διαπίστωσε πως αυτό το έργο δεν το ξέρει, έχει ξεχάσει πως παίζεται. Κι όταν στους ημιτελικούς ήρθε μια πίεση και ένα transition σαν της Ντόρτμουντ, που έπαιξε την Ρεάλ στο δικό της παιχνίδι με τρόπο που κανείς δεν τολμά στην Ισπανία, οι Μαδριλένοι ξεχαρβαλώθηκαν.
Ταμπέλες
Ο Μουρίνιο αποχωρεί έχοντας ανεβάσει εμφανώς την Ρεάλ που παρέλαβε. Πήρε ένα πρωτάθλημα με τρομερά ρεκόρ, νίκησε την Μπάρτσα σε τελικό Κυπέλλου και διπλό τελικό Σούπερ Καπ, έμεινε αήττητος απέναντί της για έξι παιχνίδια, άλωσε το Καμπ Νου, βελτίωσε τρομερά παίκτες όπως ο Ράμος, αφήνει παρακαταθήκη παίκτες σαν τον Βαράν.
Ταυτόχρονα, αποχωρει με μόνο εγχώριους τίτλους, χωρίς έστω παρουσία σε τελικό Champions League. Όχι μόνο δεν κατάφερε να σηκώσει την κούπα, αλλά απέτυχε να παρουσιάσει μια ομάδα που έστω σε απόδοση να έπεισε πως ήταν η καλύτερη ομάδα της ηπείρου. Και χάνει το φετινό πρωτάθλημα από μια ομάδα που αποδείχθηκε πως φέτος ήταν στη δύση της.
Ναι, όλα αυτά είναι υψηλές απαιτήσεις, όμως είναι οι απαιτήσεις της Ρεάλ. Δεν αλλάζουν για κανέναν, δεν έχουν σχέση μ’αυτές της Τσέλσι, που είχε ένα πρωτάθλημα κι αυτό το 1955, ή της Ίντερ, που είχε να πάρει το Πρωταθλητριών από το 1965.
Απολύτα αποτυχημένο, είναι άδικο να τον πεις. Απόλυτα πετυχημένο, νομίζω δεν θα το έλεγε ούτε ο ίδιος. Σίγουρα δεν αποχωρεί απ’την Μαδρίτη με τα παράσημα με τα οποία έφυγε από Πόρτο, Λονδίνο και Μιλάνο. Το ταξίδι συνεχίζεται με επιστροφή στο Λονδίνο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα πλήξουμε.
Διαβάστε ακόμη:
Μουρίνιο: “Θα είμαι εκεί που ο κόσμος με θέλει”
Κλοπ: “Δίνω άδεια για ξενύχτι!”
