Μικρές ιστορίες από τους μεγάλους τελικούς του Παναθηναϊκού

Πραγματικά λίγα πράγματα δεν έχουν γραφεί για τον πιο συγκλονιστικό τελικό των τελευταίων 15 ετών. Ολοι θυμόμαστε το άλμα του Βράνκοβιτς πάνω από το πεσμένο κορμί του Κόρφα, το (εντάξει, αντικανονικό αλλά επικό) κόψιμο του Κροάτη πάνω στο Μοντέρο, το ρολόι που κόλλησε και άλλα πολλά. Εμείς θα σταθούμε σε δύο σημεία που 15 χρόνια μετά έχουν περάσει στη λήθη. Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν ο Βράνκοβιτς κόψει τον Μοντέρο, ο Γκαλιλέα έδωσε μία μεγαλοπρεπέστατη αλλά…αθέατη αγκωνιά στον σέντερ των πράσινων ο οποίος πάντως δεν μάσησε. Επεσε όμως σχεδόν ημιλιπόθυμος στο παρκέ μετά τη λήξη. Εν συνεχεία, στα αποδυτήρια, τους παίκτες του Παναθηναϊκού περίμενε μία μεγάλη έκπληξη. Μαζί με τους διοικητικούς παράγοντες και τους συγγενείς των παικτών, μία πανύψηλη, αναγνωρίσιμη φιγούρα έδινε συγχαρητήρια στους θριαμβευτές. Δεν ήταν άλλος από τον Ντίνο Ράτζα ο οποίος φόρεσε τη φανέλα με το τριφύλλι ένα χρόνο αργότερα.

2000, Θεσσαλονίκη: Η αποθέωση του…μπερδεμένου Κάτας και οι εντάσεις

Τα συναισθήματα που ένιωσε ο Οντετ Κάτας κατά τη διάρκεια του τελικού με τη Μακάμπι αλλά και μετά απ’ αυτόν ήταν απερίγραπτα. Ο Ισραηλινός γκαρντ, σάρκα εκ της σαρκός της “ομάδας του λαού”, έπρεπε να “σκοτώσει” τους πρώην συντρόφους του για να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης. Το έκανε με χαρακτηριστική αλλά και…επαγγελματική άνεση η οποία εκτιμήθηκε δεόντως από τους οπαδούς της Μακάμπι που τον αποθέωσαν τόσο μέσα στο γήπεδο όσο και την επομένη στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”. Ο Κάτας, σαστισμένος, πάλευε να κρύψει τη μεγάλη συγκίνησή του χωρίς όμως να τα καταφέρει. Στους δρόμους της Θεσσαλονίκης την ίδια ώρα η…βλακεία βασίλευε. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού ενεπλάκησαν σε επεισόδια με Θεσσαλονικείς …συναδέλφους τους χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος.

2001, Παρίσι: Η κατά κράτος κυριαρχία της Μακάμπι

Το final-four της Σουπρολίγκα το 2001 κύλησε στους ρυθμούς της Μακάμπι και μέσα και έξω από το “Παλέ ντε Μπερσί”. Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός έφτασε να έχει παράπονα ακόμα και για τις ώρες προπόνησης καταλαβαίνει κανείς ότι όλα δούλευαν για την ομάδα που έφερε στην πόλη του φωτός 10.000 διψασμένου για διάκριση κόσμου. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κουνούσε με νόημα το κεφάλι του στα περισσότερα σφυρίγματα των διαιτητών και είδε την ομάδα του να χάνει, μάλλον εύκολα, τον τελικό. Πολλοί τότε μίλησαν για αποστολή θανάτου που απλά δεν θα μπορούσε ποτέ να στεφθεί με επιτυχία.

2002, Μπολόνια: Η θρησκευτική κατάνυξη και η φουλ αισιοδοξία του Παύλου Γιαννακόπουλου.

Στο final-four της Μπολόνια το 2002 η αποστολή του Παναθηναϊκού βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, ελάχιστες ώρες πριν από το τζάμπολ του μεγάλου τελικού με την οικοδέσποινα Κίντερ Μπολόνια, οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι της ομάδας (ουκ ολίγοι όπως αντιλαμβάνεστε) ήθελαν να επιτελέσουν το θρησκευτικό τους καθήκον. Στη μικρή πόλη του ιταλικού βορρά έπρεπε να βρεθεί ορθόδοξος ναός και όντως βρέθηκε. Ελληνες και Σέρβοι έκαναν κανονικά Ανάσταση, τσούγκρισαν τα αυγά τους και την επομένη, απελευθερωμένοι ψυχολογικά, αποστόμωσαν τους πάντες κατακτώντας για τρίτη φορά την ευρωπαϊκή κορυφή κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Κατά τη διάρκεια του τελικού, το ιστορικό περιοδικό “Τρίποντο” (με τον απεσταλμένο του Δημήτρη Καρύδα) κατέγραψε μία σκηνή που αξίζει να αναφέρουμε. Στο ημίχρονο, με τον Παναθηναϊκό στριμωγμένο στα σχοινιά, ο Παύλος Γιαννακόπουλος διατηρούσε σε απόλυτο βαθμό την ψυχραιμία του. Κάποιος του εξέφρασε την ανησυχία του αλλά ο διοικητικός ηγέτης του Παναθηναϊκού έσπευσε να τον καθησυχάσει: “Μην σκας παιδί μου, θα το πάρουμε!”

2007, Αθήνα: Η τούρτα γενεθλίων και μία ιστορική αδικία

Πέντε χρόνια μετά το θρίαμβο στην Μπολόνια, ο Παναθηναϊκός κλήθηκε να ράψει το τέταρτο αστέρι στη φανέλα του μέσα στο σπίτι του, στο κλειστό του ΟΑΚΑ. Αυτό ήταν το δικό του final-four. Κατά τη διάρκεια του τελικού με την ΤΣΣΚΑ, οι διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι κλήθηκαν, ως είθισται, να ψηφίσουν για τον MVP της διοργάνωσης. Οι εκπρόσωποι του Τύπου, Ελληνες στην πλειοψηφία τους, ψήφισαν με…καθαρά πατριωτικά κριτήρια επιλέγοντας τον Δημήτρη Διαμαντίδη και έτσι ο πραγματικός MVP του τουρνουά Ραμούνας Σισκάουσκας έμεινε με άδεια χέρια (τουλάχιστον από προσωπικές διακρίσεις). Λέγεται μάλιστα ότι ο Λιθουανός φόργουορντ φέρει ακόμα βαρέως την εξέλιξη εκείνη.
Μετά το παιχνίδι κάποιοι πιστοί φίλοι του Δημήτρη Διαμαντίδη του ετοίμασαν μία έκπληξη. Του πρόσφεραν μία μικρή τούρτα για τα γενέλθιά του (έκλεινε τότε τα 27) προκαλώντας έκδηλη αμηχανία στον πάντα ντροπαλό 3D.

2009, Βερολίνο: Το ξέσπασμα του Ομπράντοβιτς!

Το τηλεοπτικό πλάνο αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα. Το σουτ του Σισκάουσκας στο τελευταίο δευτερόλεπτο του τελικού με την ΤΣΣΚΑ βρίσκει σίδερο, ο Παναθηναϊκός στέφεται πρωταθλητής Ευρώπης για πέμπτη φορά αλλά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, μετά από ένα σφύριγμα ανακούφισης, αντί να πανηγυρίσει γίνεται κόκκινος σαν τη φωτιά από το θυμό. Στρέφεται κατά των ανθρώπων της γραμματείας εκστομίζοντας ουκ ολίγα…γαλλικά, προφανώς για την αντιμετώπιση που είχε η ομάδα του από τη διαιτησία στο δεύτερο ημίχρονο. Λίγο αργότερα, κατά την απονομή, ο…οργισμένος Ζοτς χαίρεται με την ψυχή του τη μεγάλη νίκη και τραγουδά μαζί με τον κόσμο “αυτό είναι σωστό, πρωτάθλημα και Κύπελλο και Ευρωπαϊκό”. Ενας Ομπράντοβιτς όπως δεν τον έχουμε συνηθίσει.

Το βίντεο της πρόκρισης στον τελικό του 2011