Μία παράξενη μα ενδιαφέρουσα “εγκυμοσύνη”

Μέρες παράξενες, εξαιρετικά δύσοσμες, μα ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες βιώνει εσχάτως το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Ήδη
η υπόθεση της Siemens έχει χαρακτηριστεί ως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής του κόσμου, η οποία καταγράφεται διαρκώς αυξανόμενη στις δημοσκοπήσεις.

Οι αποκαλύψεις μοιάζουν με το μαρτύριο της σταγόνας για τα δύο κόμματα εξουσίας, τα οποία το τελευταίο διάστημα βλέπουν το δείκτη εμπιστοσύνης που εμπνέουν προς την κοινή γνώμη να έχει πάρει την κατιούσα. Η μηδενιστική λογική του « όλοι ίδιοι είναι» ή το αφοριστικό « οι πολιτικοί είναι απατεώνες» φαίνεται να μπαίνει σε άλλη διάσταση. Προς το παρόν εξετάζεται ως υπόθεση στο γραφείο του εισαγγελέα.

Η υπόθεση της Siemens, που κλυδωνίζει το πολιτικό σκηνικό, είχε ως επίκεντρο τα δικαστήρια του Μονάχου, όπου και αποκαλύφθηκε η δράση της εταιρείας, με την πάγια (όπως φαίνεται) πρακτική να δίνει- κατά το κοινώς λεγόμενο- μίζες, προκειμένου να κλείνει επωφελώς συμφωνίες με το Δημόσιο Τομέα των χωρών όπου είχε σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα. Παρεμπιπτόντως στο φάκελο εντοπίστηκε και το λήμμα « Ελλάδα » με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το εγχώριο πολιτικό σκηνικό.

Μία σειρά πρόσφατων υποθέσεων ( από τον Ζαχόπουλο μέχρι τα δομημένα ομόλογα και από τους «κουμπάρους» μέχρι τις υποκλοπές) είχε ρίξει στον Καιάδα της ανυποληψίας τον πολιτικό κόσμο, κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων. Η φθορά τους, δε, είναι τόσο ισχυρή ώστε η ΝΔ– καίτοι διατηρεί προβάδισμα- δεν δείχνει ικανή να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ενώ το ΠΑΣΟΚ– μολονότι στην αντιπολίτευση ήδη 4 χρόνια- καταγράφει συνεχώς απώλειες.

Γεγονός καινοφανές στην ελληνική πολιτική πρακτική από τη Μεταπολίτευση και μετά, οπότε και το σύστημα σχηματοποιήθηκε στη δικομματική λογική του. Για πρώτη φορά τις απώλειες του «ενός» δεν τις καρπούται ο «άλλος» και μία δυσανάγνωστη μάζα ψηφοφόρων στρέφεται προς τον «κανέναν». Σημειώνεται, βεβαίως, και η άνοδος των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την εκλογή Τσίπρα– ωστόσο φαίνεται πως αποκτά ταβάνι με ποσοστό λίγο πάνω από το 10%.

Η υπόθεση της Siemens έρχεται με τον πιο ωμό τρόπο να αποδείξει αυτό που -σχεδόν(;)- άπαντες υποψιάζονταν: Οι πολιτικοί « τα παίρνουν». Άποψη ισοπεδωτική, αλλά κάπως έτσι παίζεται παγκοσμίως το πολιτικό παιχνίδι. Μοιάζει με τη γυναίκα του Καίσαρα κι αυτό οι πολιτικοί που σέβονται τον εαυτό τους το γνωρίζουν προκαταβολικά.

Συνεπώς η ελληνική πολιτική σκηνή βιώνει τη θεωρία του ντόμινο, με το ρήγμα να βαθαίνει για τα δύο κόμματα εξουσίας. Κάθε σοβαρός πολιτικός αναλυτής αντιλαμβάνεται ότι η σχέση των συγκοινωνούντων δοχείων ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις: Η πτώση του ενός θα παρασύρει στα ερείπια και τον άλλο. Στη Ρηγίλλης και στη Χαριλάου Τρικούπη το θερμόμετρο είναι στο «κόκκινο», με την παράλληλη (αυτό)γνώση ότι οι υποσχέσεις για « όλα στο φως», για « το μαχαίρι στο κόκαλο» και το « δρόμο της Δικαιοσύνης» πείθουν μονάχα τους κομματικούς παρτιζάνους, οι οποίοι δραματικά μειώνονται.

Πολλοί έσπευσαν να παρομοιάσουν το τρέχον ελληνικό παράδειγμα με το αντίστοιχο ιταλικό των αρχών της δεκαετίας του 90. Τότε ο σοσιαλιστικός «κραξισμός» εξεμέτρησε το ζην, παρέσυρε στον γκρεμό τον αντίπαλο πόλο (τους Χριστιανοδημοκράτες) και άφησε την Ιταλία στο απέραντο κενό, που ήρθε να καλύψει ως σωτήρας ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο λαμπερός και φανφαρόνος αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, που υποσχέθηκε διαχείριση της χώρας ανάλογη με τις (πετυχημένες) επιχειρήσεις του. Στο ιταλικό παράδειγμα η διαφθορά απλώς άλλαξε ρούχα με τον «Καβαλιέρε» στο ρόλο του παροιμιώδους «Μανωλιού».

Τα σενάρια για έλληνα Μπερλουσκόνι κυκλοφορούν, απλώς επί του παρόντος ουδείς τα φωνάζει στεντορείως. Όσο όμως ο δικομματισμός φθείρεται και εναλλακτική λύση δεν εμφανίζεται στον ορατό ορίζοντα αυτά θα φουσκώνουν. Και κανένας δεν είναι σε θέση να αποκλείσει τίποτα.

Το τι εγκυμονεί η πολιτική σκηνή της χώρας είναι δύσκολο να προβλεφθεί- άλλωστε το « τι μέλλεται;» είναι και το διακύβευμα των ημερών. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για παράξενη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολιτική εγκυμοσύνη, με ανάδοχους έναν οργισμένο κόσμο από τα φαινόμενα της διαφθοράς και τη μέγγενη της ακρίβειας.