ΜΠΑΣΚΕΤ

Για τον μπέμπη ρε….

Είμαστε πολύ τυχεροί που ο Φάνης Χριστοδούλου δεν γεννήθηκε στην εποχή μας. Το ίδιο ισχύει και για τον ίδιο τον «μπέμπη» διότι ο πληρέστερος Έλληνας μπασκετμπολίστας όλων των εποχών και σίγουρα ένας από τους πιο πλήρεις στην ιστορία της ηπείρου μας, αν γενιόταν μετά το 80, πιθανώς να μην προλάβαινε να παίξει ούτε πέντε χρόνια.

Για τον μπέμπη ρε….

Ο Φάνης αγωνίστηκε σε μία εποχή όπου μπάσκετ=ταλέντο. Δοξάστηκε επειδή ο Ύψιστος του χάρισε την δυνατότητα να κάνει εύκολα, χωρίς πολύ προπόνηση, ότι οι υπόλοιποι δεν πετύχαιναν με 10 μήνες σε ένα γυμναστήριο. Αποθεώθηκε επειδή το μπάσκετ υπάρχει για να αναδεικνύει προσωπικότητες, ήρωες με τις ιδιαιτερότητες, τα κουσούρια τους, τις γκρίνιες τους.

Στις ημέρες μας όπου οι προπονητές έχουν ως πρώτο στόχο να «σκοτώσουν» το πηγαίο ταλέντο, να ανταλλάξουν την ποιότητα με τον χαρακτήρα, το ξεχωριστό με το ομαδικό, στον βωμό μίας συλλογικής προσπάθειας η οποία συνήθως αποτυγχάνει διότι δεν υπάρχει αυτός που θα σηκώσει το βάρος στα κρίσιμα σημεία, ο Φάνης δεν θα έμπαινε ούτε αλλαγή.



Πάντα υπέρβαρος, ουδέποτε αγάπησε τα βάρη ή το τρέξιμο, λέγονται από τους πιο παλιούς δημοσιογράφους (Σκουντής, Καρύδας, Λαμπίρης) φοβερές ιστορίες όπως ότι όποτε ένιωθε να βαριέται ζητούσε από τους προπονητές του να σταματούν την προπόνηση για να παίξουν ποδόσφαιρο στο παρκέ, μία πρώιμη μορφή πέντε επί πέντε.



Ξέρετε κάτι, μόνο πραγματικές προσωπικότητες μεγάλου βεληνεκούς έχουν τέτοιες ιστορίες τις οποίες αξίζει να ακούν οι νεώτεροι. Ναι, δεν είναι διδακτικές, όταν όμως τις συνδυάσεις με έναν παίκτη που κάθε φορά που πατούσε στο παρκέ έκανε πράγματα τα οποία αμέσως σε έστελναν στο ανοικτό γήπεδο για να τα δοκιμάσεις, καταλαβαίνεις.



Για κάθε χαμένη ώρα προπόνησης, ο Φάνης έπαιζε άμυνα, ο μοναδικός στην ιστορία, από τον πλέι μέικερ μέχρι τον σέντερ. Για κάθε απόφασή του να μην τρέξει, μέσα στον αγώνα σε σκότωνε είτε ως πλέι μέικερ είτε ως σέντερ με μπόι 2.02. Προσέξτε, όσοι δεν τον θυμάστε, πραγματικό πλέι μέικερ και πραγματικός σέντερ όχι λίγο το ένα λίγο το άλλο.



Μακάρι ο Φάνης να αποφάσιζε να δουλέψει διότι πρόκειται για το μεγαλύτερο ταλέντο που δεν έπαιξε ποτέ στο ΝΒΑ από δική του επιλογή, βαρεμάρα, αδιαφορία. Από την άλλη αν τα έκανε όλα σωστά δεν θα ήταν ο αγαπημένος μπέμπης.



Η μεγαλύτερή του μαγκιά, για την οποία στις ημέρες μας ο Τύπος θα τον κρεμούσε ανάποδα και θα του…έκοβε το μπάσκετ (έχει συμβεί πρόσφατα), ήταν ότι επέλεξε να μείνει στον Πανιώνιο. Παρακαλούσαν Άρης και ΠΑΟΚ, μετά ο Ολυμπιακός του Ιωαννίδη, αλλά ο Χριστοδούλου έφυγε μόνο προς το τέλος. Σύμφωνοι ανάστημα όρθωναν και οι διοικήσεις του συλλόγου, ο κόσμος, αλλά στο τέλος αν το ήθελε πραγματικά θα τον έκανε.



Και στο φινάλε αν όλοι παίζουν σε Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό, ποιοι θα μείνουν για τους άλλους σπουδαίους συλλόγους;



Όλα αυτά δεν είναι αγιοποίηση, διότι η ίδια η πορεία του Φάνη δεν είναι ακριβώς για καταγραφή στους «βίους Αγίων». Είναι όμως η πραγματικότητα.



Την Μεγάλη Δευτέρα, στο κλειστό της Νέας Σμύρνης στις 18.00, θα τιμηθεί ο Φάνης Χριστοδούλου από την Ένωση Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών. Θα τιμηθεί το ταλέντο, η ιδιαιτερότητα, το σταριλίκι. Τιμώνται όλα όσα προσπαθούν να μας στερήσουν τα τελευταία χρόνια και ο κόσμος, κυρίως, απαντά με την μη παρουσία του στα γήπεδα ή στις…τηλεοράσεις.



Όσοι δώσουν το παρών θα έχουν τιμήσει με την παρουσία τους τον πληρέστερο παίκτη στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και ίσως στείλουν ένα μήνυμα προκειμένου η επόμενη γενιά να έχει τους Γιαννάκηδες, τους Φάνηδες, τους Κορωνιούς, τους Φασούλες. Παίκτες-ήρωες που δεν ήταν τέλειοι, εμφάνιζαν αδυναμίες σημαντικές, αλλά διέθεταν προσωπικότητα.




To τρίποντο του Φάνη στο Ζάγκρεμπ στον ημιτελικό με την ΕΣΣΔ (στο 1:50)










ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μιας και η κουβέντα για αυθεντικό ταλέντο, ένα τεράστιο μπράβο στον Γιάννη Σφαιρόπουλο όχι μόνο για τις μεγάλες νίκες, αλλά και γιατί δίνει χρόνο συμμετοχής κι εμπιστοσύνη στο τελευταίο ταλέντο του ελληνικού μπάσκετ, τον Νίκο Παππά. Το κρίσιμο τρίποντο κόντρα στον Άρη είναι απόρροια των δυνατοτήτων και της πίστης ενός σπουδαίου κόουτς.



Επίσης ταλέντο και θέλει και να σφυρίζεις ότι θέλεις. Στον αγώνα της ΑΕΚ με το Μαρούσι(τί να περισώσει ο δεύτερος ή ο τρίτος διαιτητής όταν ο επικεφαλής του γκρουπ…σφυρίζει με πολύ «πυγμή») οι δύσμοιροι παίκτες του Γκέκου ξέχασαν ότι γνώριζαν για τα βήμματα. Πρέπει να είναι ρεκόρ σφυριγμάτων σε βάρος μίας ομάδας για την ίδια παράβαση. Πώς είπατε; Την Tρίτη δημοσιοποιήθηκε ότι ο δικέφαλος έχει καθυστερήσει τις πληρωμές στους διαιτητές του αγώνα με τον Πανελλήνιο; Ε καλά και το Μαρούσι δεν πληρώνει με τίποτα έναν μισθό στους παίκτες του. Ότι μπορεί ο καθένας. Γι αυτό μάθε παιδί μου …βήμματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ