Το όραμα της συνύπαρξης
Το διπλό στο Περιστέρι φέρνει τον Παναθηναϊκό μια ανάσα από τον τίτλο. Ο Δημήτρης Κριτής περνάει στην επόμενη μέρα και μιλάει για το όραμα της αρμονικής συνύπαρξης των μετόχων. Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης γράφει για την κατάκτηση του τίτλου και μεταγραφολογεί.
Από την ημέρα (πριν από πολλά χρόνια) που ο Φίλιππος Νικολάου τραγούδησε το «Ε, ρε και να ‘χαμε, το χρήμα λέει να ‘χαμε», ύμνησε την ανάγκη εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη Γη να διαχειριστούν έστω μεγάλα κεφάλαια, έχοντας ασφαλώς βεβαιότητα για την επιτυχία του εγχειρήματος.
Είναι βέβαια ελάχιστοι, αυτοί που τελικά έχουν την ευκαιρία να το κάνουν και ακόμη λιγότεροι αυτοί που μπορούν να προσθέσουν δίπλα στο «διαχείριση», το «επιτυχημένη».
Φυσικά, η διάκριση της επιτυχίας είναι καθ’ όλα υποκειμενική, αφού ακόμη και ως αποτέλεσμα φιλτράρεται από τα προσωπικά κριτήρια του καθενός μας. Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση της προεδρίας του Νικόλα Πατέρα.
Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον πολύ κοντά στην επίτευξη αμφότερων των εγχώριων στόχων του, πρωτάθλημα και κύπελλο, έκανε τρεις προκρίσεις στην Ευρώπη και μεταξύ τους την επική επί της Ρόμα, επέβαλλε -τον μέχρι χθες ευσεβή πόθο- την ισονομία στα κέντρα των αποφάσεων και όμως ακόμη συζητάμε εάν και κατά πόσον η θητεία του μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχημένη.
Το αντεπιχείρημα είναι τα μεγάλα χρηματικά κεφάλαια που διαχειρίστηκε μέσα στην διετία και ως έναν βαθμό και ο τρόπος που το έκανε, με μεγαλύτερη αιχμή την εν κρυπτώ απόφαση απομάκρυνσης Τεν Κάτε και την πρόσληψη Νιόπλια-Βαζέχα.
Η αλήθεια είναι ότι για να μορφώσουμε άποψη για το θέμα, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τις συμφωνίες μεταξύ των μετόχων και ιδιαίτερα μεταξύ των μεγαλομετόχων Γιάννη Βαρδινογιάννη και Ανδρέα Βγενόπουλου, όταν συντονισμένα υποχώρησαν από το προσκήνιο των εξελίξεων.
Σε ό,τι αφορά στον Ανδρέα Βγενόπουλο γνωρίζουμε από τις δημόσιες τοποθετήσεις του ότι εξουσιοδότησε εν λευκώ την προεδρία Πατέρα. Σε ό,τι όμως αφορά στον Γιάννη Βαρδινογιάννη υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά για τη θέση του στο ζήτημα: εάν δηλαδή θεωρεί ότι η απόφαση της αντικατάστασης του προπονητή είναι μια απόφαση που εξαρτάται αποκλειστικά από τον πρόεδρο της ΠΑΕ ή απαιτεί (αν όχι τη μέγιστη συναίνεση) τουλάχιστον την ενημέρωση των μετόχων, όπως συζητήθηκε την εποχή σύστασης του πολυμετοχικού σχήματος.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας ότι στη σχέση Βαρδινογιάννη-Πατέρα που παραμένει βαθύτατα τραυματισμένη έκτοτε –όπως άλλωστε ο πρόεδρος παραδέχθηκε στη διάρκεια του τελευταίου Δ.Σ.- υπεισέρχονται πλέον εκτός των προσωπικών εγωισμών και θέματα αμοιβαίας εμπιστοσύνης.
Ανεξαρτήτως του εάν θεωρώ ότι όντως οι προεδρικοί χειρισμοί ήταν σε μεγάλο βαθμό επιδέξιοι και αποδειχθούν εκ του αποτελέσματος τέτοιοι, οφείλω να σεβαστώ το γεγονός ότι εκτός της οικονομικής τρύπας, δημιουργήθηκε και επικοινωνιακή τρύπα μεταξύ των κεφαλών της πράσινης ΠΑΕ.
Κι αν για την οικονομική λήφθηκε ήδη η απόφαση κάλυψής της με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, για την επικοινωνιακή θα περιμένω το τέλος Απριλίου για να διαπιστώσω θέσεις και προθέσεις όλων των εμπλεκομένων μερών.
Θα πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι, ότι ανεξάρτητα της ελπίδας που γεννούσε η παρουσία καθενός εκ των μετόχων στο σχήμα, το όραμα γεννήθηκε από την αρμονική ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ τους.
Δεν περισσεύει κανείς και δεν περισσεύει η πολυτέλεια απώλειας κανενός.
Κι επειδή όλοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη ύπαρξης της εγγυήτριας δύναμης που λέγεται οικογένεια Βαρδινογιάννη και όλοι θέλουν το ζεστό χρήμα που καλείται να καταβάλλει στο ποσοστό που της αναλογεί, επειδή όλοι θέλουν την οικογένεια Γιαννακοπούλου και τον πακτωλό χρημάτων και συναισθημάτων που διέθεσε εντός της παναθηναϊκής οικογένειας,
επειδή όλοι θέλουν τη ψυχολογική φρεσκάδα που έδωσε η είσοδος Βγενόπουλου, τον εγωισμό του Πατέρα, το αθεράπευτο πάθος των υπόλοιπων μετόχων, είναι προφανέστατα ουτοπικό να πιστεύουμε ότι δεν δικαιούνται συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.
Παρ’ εκτός κι αν έτσι αποφασίσουν, καταθέτοντας εφ’ εξής λευκή επιταγή στα χέρια του εκάστοτε προέδρου.
Μακάρι να μπουν ακόμη περισσότεροι στο μετοχικό σχήμα της ΠΑΕ, μακάρι οι μέτοχοι να προσφέρουν οικονομική ρευστότητα που σε περίοδο οξείας κρίσης θα κάνει αμέσως τεράστια διαφορά. Αλλά πέρα και πάνω απ’ όλα, μακάρι να ενισχύσουν τους μεταξύ τους δεσμούς ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, για να μπορέσουν να χτίσουν πάνω στην φετινή επιτυχία και να δημιουργήσουν τη δυναστεία που και οι ίδιοι, φαντάζομαι, ονειρεύονται.
Διαφορετικά πολύ φοβάμαι ότι ενισχύονται αμυδρά οι φόβοι πως και το 2009-2010 θα αποδειχθεί ένα ακόμη ωραίο διάλειμμα στη μακρά διαδρομή της μιζέριας και εσωστρέφειας που ταλαιπώρησε τον ιστορικότερο ελληνικό σύλλογο στο πρόσφατο παρελθόν.
Είναι βέβαια ελάχιστοι, αυτοί που τελικά έχουν την ευκαιρία να το κάνουν και ακόμη λιγότεροι αυτοί που μπορούν να προσθέσουν δίπλα στο «διαχείριση», το «επιτυχημένη».
Φυσικά, η διάκριση της επιτυχίας είναι καθ’ όλα υποκειμενική, αφού ακόμη και ως αποτέλεσμα φιλτράρεται από τα προσωπικά κριτήρια του καθενός μας. Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση της προεδρίας του Νικόλα Πατέρα.
Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον πολύ κοντά στην επίτευξη αμφότερων των εγχώριων στόχων του, πρωτάθλημα και κύπελλο, έκανε τρεις προκρίσεις στην Ευρώπη και μεταξύ τους την επική επί της Ρόμα, επέβαλλε -τον μέχρι χθες ευσεβή πόθο- την ισονομία στα κέντρα των αποφάσεων και όμως ακόμη συζητάμε εάν και κατά πόσον η θητεία του μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχημένη.
Το αντεπιχείρημα είναι τα μεγάλα χρηματικά κεφάλαια που διαχειρίστηκε μέσα στην διετία και ως έναν βαθμό και ο τρόπος που το έκανε, με μεγαλύτερη αιχμή την εν κρυπτώ απόφαση απομάκρυνσης Τεν Κάτε και την πρόσληψη Νιόπλια-Βαζέχα.
Η αλήθεια είναι ότι για να μορφώσουμε άποψη για το θέμα, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τις συμφωνίες μεταξύ των μετόχων και ιδιαίτερα μεταξύ των μεγαλομετόχων Γιάννη Βαρδινογιάννη και Ανδρέα Βγενόπουλου, όταν συντονισμένα υποχώρησαν από το προσκήνιο των εξελίξεων.
Σε ό,τι αφορά στον Ανδρέα Βγενόπουλο γνωρίζουμε από τις δημόσιες τοποθετήσεις του ότι εξουσιοδότησε εν λευκώ την προεδρία Πατέρα. Σε ό,τι όμως αφορά στον Γιάννη Βαρδινογιάννη υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά για τη θέση του στο ζήτημα: εάν δηλαδή θεωρεί ότι η απόφαση της αντικατάστασης του προπονητή είναι μια απόφαση που εξαρτάται αποκλειστικά από τον πρόεδρο της ΠΑΕ ή απαιτεί (αν όχι τη μέγιστη συναίνεση) τουλάχιστον την ενημέρωση των μετόχων, όπως συζητήθηκε την εποχή σύστασης του πολυμετοχικού σχήματος.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας ότι στη σχέση Βαρδινογιάννη-Πατέρα που παραμένει βαθύτατα τραυματισμένη έκτοτε –όπως άλλωστε ο πρόεδρος παραδέχθηκε στη διάρκεια του τελευταίου Δ.Σ.- υπεισέρχονται πλέον εκτός των προσωπικών εγωισμών και θέματα αμοιβαίας εμπιστοσύνης.
Ανεξαρτήτως του εάν θεωρώ ότι όντως οι προεδρικοί χειρισμοί ήταν σε μεγάλο βαθμό επιδέξιοι και αποδειχθούν εκ του αποτελέσματος τέτοιοι, οφείλω να σεβαστώ το γεγονός ότι εκτός της οικονομικής τρύπας, δημιουργήθηκε και επικοινωνιακή τρύπα μεταξύ των κεφαλών της πράσινης ΠΑΕ.
Κι αν για την οικονομική λήφθηκε ήδη η απόφαση κάλυψής της με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, για την επικοινωνιακή θα περιμένω το τέλος Απριλίου για να διαπιστώσω θέσεις και προθέσεις όλων των εμπλεκομένων μερών.
Θα πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι, ότι ανεξάρτητα της ελπίδας που γεννούσε η παρουσία καθενός εκ των μετόχων στο σχήμα, το όραμα γεννήθηκε από την αρμονική ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ τους.
Δεν περισσεύει κανείς και δεν περισσεύει η πολυτέλεια απώλειας κανενός.
Κι επειδή όλοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη ύπαρξης της εγγυήτριας δύναμης που λέγεται οικογένεια Βαρδινογιάννη και όλοι θέλουν το ζεστό χρήμα που καλείται να καταβάλλει στο ποσοστό που της αναλογεί, επειδή όλοι θέλουν την οικογένεια Γιαννακοπούλου και τον πακτωλό χρημάτων και συναισθημάτων που διέθεσε εντός της παναθηναϊκής οικογένειας,
επειδή όλοι θέλουν τη ψυχολογική φρεσκάδα που έδωσε η είσοδος Βγενόπουλου, τον εγωισμό του Πατέρα, το αθεράπευτο πάθος των υπόλοιπων μετόχων, είναι προφανέστατα ουτοπικό να πιστεύουμε ότι δεν δικαιούνται συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.
Παρ’ εκτός κι αν έτσι αποφασίσουν, καταθέτοντας εφ’ εξής λευκή επιταγή στα χέρια του εκάστοτε προέδρου.
Μακάρι να μπουν ακόμη περισσότεροι στο μετοχικό σχήμα της ΠΑΕ, μακάρι οι μέτοχοι να προσφέρουν οικονομική ρευστότητα που σε περίοδο οξείας κρίσης θα κάνει αμέσως τεράστια διαφορά. Αλλά πέρα και πάνω απ’ όλα, μακάρι να ενισχύσουν τους μεταξύ τους δεσμούς ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, για να μπορέσουν να χτίσουν πάνω στην φετινή επιτυχία και να δημιουργήσουν τη δυναστεία που και οι ίδιοι, φαντάζομαι, ονειρεύονται.
Διαφορετικά πολύ φοβάμαι ότι ενισχύονται αμυδρά οι φόβοι πως και το 2009-2010 θα αποδειχθεί ένα ακόμη ωραίο διάλειμμα στη μακρά διαδρομή της μιζέριας και εσωστρέφειας που ταλαιπώρησε τον ιστορικότερο ελληνικό σύλλογο στο πρόσφατο παρελθόν.
