Πώς συνδέθηκε ο Ayrton Senna με την Εθνική
Η επικράτηση της Εθνικής επί της Νιγηρίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 έχει φιλοξενηθεί στο βιβλίο του Ρισάρ Μπαλέν "Face to Face". Η πρώτη νίκη του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος σε Μουντιάλ ενέπνευσε το συγγραφέα να χρησιμοποιήσει ένα γνωστό ρητό του Άιρτον Σένα.
“Μια δεδομένη μέρα, σε μια δεδομένη περίσταση, νομίζεις ότι έχεις ένα όριο. Και τότε κυνηγάς αυτό το όριο και το ακουμπάς αυτό το όριο και σκέφτεσαι ‘εντάξει, αυτό είναι το όριο’. Και μόλις ακουμπήσεις αυτό το όριο, κάτι συμβαίνει και ξαφνικά πηγαίνεις λιγάκι ακόμα πιο πέρα. Με τη δύναμη του μυαλού σου, την αυταπάρνησή σου, το ένστικτό σου και ακόμα την πείρα σου, μπορείς να πετάξεις πολύ ψηλά”.
Με την παραπάνω ατάκα, η οποία ανήκει στον θρυλικό Ayrton Senna, ο Ρισάρ Μπαλέν συνόδευσε το θέμα που είχε αφιερωθεί στην επικράτηση της Εθνικής ομάδας επί της Νιγηρίας για τη 2η αγωνιστική των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής.
Το εξώφυλλο του βιβλίου
Ο συγγραφέας έγραψε για την πρώτη “γαλανόλευκη” νίκη σε Μουντιάλ: “Το να έχεις ανθρώπους να μιλούν για σένα πίσω από την πλάτη σου και να σε δείχνουν με το δάχτυλο είναι αρκετά ενοχλητικό. Ειδικά όταν αυτό γίνεται επειδή δεν είσαι ικανός να κάνεις ούτε αυτά που και ο πιο αδύναμος μπορεί. Αλλά, τέλος πάντως, καταβάλλεις σκληρές προσπάθειες. Ανεπίσημα, συνεχίζεις να παλεύεις, με αίμα αντί για ιδρώτα να στάζει από το μέτωπό σου, αλλά τα δίχτυα να παραμένουν ακίνητα. Για πολλά χρόνια, η Εθνική Ελλάδας δεν κατάφερε να πετύχει τίποτα. Για τους μη γνωρίζοντες: εδώ μιλάμε για τους νικητές του Euro 2004.
Η αξέχαστη ατάκα του Senna
Το ματς με την Νιγηρία όδευε προς το ημίχρονο και οι περισσότεροι παίκτες προετοιμάζονταν για την ανάπαυλα, όταν στο 44ο λεπτό ο Σαλπιγγίδης αποφάσισε να βάλει τέλος στην αμηχανία: τέρμα η χλεύη, τέρμα η γελοιοποίηση. Δεν είναι αστείο! Μπορούσες να το διαισθανθείς ότι ένα δεύτερο γκολ βρισκόταν προ των πυλών, καθώς οι Έλληνες ήταν πολύ πιο οργανωμένοι και, αλήθεια, έδιναν και την καρδιά τους.
Η εν λόγω σελίδα
Υπερτιμημένες μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, οι περισσότερες αφρικανικές ομάδες δεν φημίζονταν για τη δεξιοτεχνία τους, αλλά για τη διάθεση και την ψυχική ικανότητά, οι οποίες πάντως τίθενται εν αμφιβόλω. Όποιος είδε το σόλο του Σάνι Κεϊτά που του απέφερε την κόκκινη κάρτα καταλαβαίνουν τι εννοώ, οι υπόλοιποι θα πρέπει να φέρουν στο μυαλό τους ένα πεντάχρονο που έδινε μπουνιές και κλωτσιές. Κάστρα στην άμμο ή μπάλα Jabulani. Δεν υπάρχει διαφορά. Το να φέρεσαι έτσι για οποιοδήποτε λόγο είναι παιδιάστικο και τα παιδιά επιτρέπονται μόνο στις κερκίδες και όχι στον αγωνιστικό χώρο”.
