Ο Περέιρα πανηγύρισε πιο πολύ απ’ τους παίκτες του…
Ουδείς αμφισβητεί τις γνώσεις και το πάθος του. Το γεγονός ότι δουλεύει πολύ, ότι θέλει απεγνωσμένα να πετύχει. Υπάρχει, όμως, κι ένα μεγάλο "αλλά"... Ο Σταύρος Γεωργακόπουλος γράφει για τη νίκη στη Ριζούπολη και για τον Βίτορ Περέιρα που πανηγύρισε περισσότερο από τους παίκτες.
Με συνοπτικές διαδικασίες πήρε την πρόκριση από το πρώτο παιχνίδι ο Ολυμπιακός για τον τελικό του Κυπέλλου με αντίπαλο τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη και πλέον “βλέπει” το νταμπλ. Ένα μισάωρο πίεσης ήταν αρκετό για τους πρωταθλητές, οι οποίοι, ωστόσο, δεν έθελξαν για μία ακόμη φορά με την απόδοσή τους.
Μπορεί να είχαν τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού, να έφτασαν από νωρίς στην επίτευξη του στόχου με τα δύο γρήγορα γκολ εκτός έδρας, για μία ακόμη φορά, όμως, δεν παρουσίασαν κάτι ιδιαίτερο στο χορτάρι. Μπήκαν στο τερέν για να προκριθούν, το κατάφεραν απέναντι σε έναν αντίπαλο περιορισμένων δυνατοτήτων και μέχρι εκεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντοσεβί δεν μπήκε καν στον κόπο να πανηγυρίσει το εντυπωσιακό 0-3, παρότι για πρώτη φορά βρίσκει δύο φορές το δρόμο προς τα αντίπαλα δίχτυα σε ένα ματς ως παίκτης του Ολυμπιακού, ενώ το δεύτερο ήταν -ομολογουμένως- σπάνιας ομορφιάς.
Το μεγάλο ερωτηματικό
Εκείνος που πανηγύρισε ίσως και περισσότερο από τους παίκτες του ήταν ο Βίτορ Περέιρα. Ο Πορτογάλος υποδέχθηκε με σφιγμένες τις γροθιές τα δύο πρώτα γκολ της ομάδας του, καθώς είναι σαφές ότι το άγχος μετά το 3-1 των Ζωσιμάδων και όχι μόνο, τον είχε πνίξει. Αυτό είναι και το μεγάλο ερωτηματικό που προκύπτει αναφορικά με το μέλλον του στην ομάδα του Πειραιά.
Η διοίκηση επένδυσε πάνω του με κλειστό συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών, ωστόσο, τρεις μήνες μετά κανείς δεν είναι σε θέση να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το αν θα βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας και την επόμενη περίοδο. Η αιτία είναι ο ίδιος ο Περέιρα, ο οποίος ζει μέσα στην ανασφάλεια, ενώ δεν έχει πείσει ότι διαθέτει την προσωπικότητα και το “ειδικό βάρος” για να ηγηθεί της ομάδας και την επόμενη σεζόν…
Ουδείς αμφισβητεί τις γνώσεις και το πάθος του. Το γεγονός ότι δουλεύει πολύ, ότι θέλει απεγνωσμένα να πετύχει. Υπάρχει, όμως, κι ένα μεγάλο “αλλά”, το οποίο αφορά το αν έχει και τα… άντερα που απαιτεί το καράβι του Ολυμπιακού για να πλεύσει σε ήρεμα νερά. Κάποιοι πιστεύουν ότι δικαιούται μια ευκαιρία να δουλέψει και του χρόνου, για δύο λόγους: Πρώτον για να διαλέξει τα δικά του εργαλεία, ώστε να παρουσιάσει αυτό που θέλει και δεύτερον επειδή και ο Μίτσελ στο πρώτο του εξάμηνο στου Ρέντη δεν τα είχε πάει καλύτερα. Μάλλον χειρότερη ήταν η επίδοση του Ισπανού από τον Φλεβάρη του 2013 που ανέλαβε μέχρι το φινάλε εκείνης της σεζόν.
Η μεγάλη διαφορά
Η μεγάλη διαφορά, ωστόσο, ανάμεσα στον νυν και τον πρώην τεχνικό του Ολυμπιακού είναι ότι ο Μίτσελ είχε τεράστιο κύρος και έπεισε τουλάχιστον εκείνους που αποφασίζουν πως αξίζει την ευκαιρία να συνεχίσει, παρά τις έντονες αναταράξεις που είχαν δημιουργηθεί. Ο Περέιρα δεν έχει πείσει ακόμη για κάτι τέτοιο κι εκεί εντοπίζεται όλο το ζουμί της υπόθεσης. Επίσης, αποδεικνύεται και εξαιρετικά… ξεροκέφαλος σε ορισμένα ζητήματα που για όλους τους άλλους κάνει λάθος!
Πάλι επέμεινε στον Χάρα, ο οποίος σκόραρε με… τσαφ, πάλι επέλεξε Εντινγκά και Μιλιβόγεβιτς στον άξονα. Τουλάχιστον έδωσε την ευκαιρία στην Μπενίτες, ο οποίος μπορεί να μη σκόραρε, αλλά η αντίπαλη άμυνα τον ένιωσε. Η παρουσία του, άλλωστε, “γλύκανε” κι εκείνη του Χάρα, ο οποίος βρήκε περισσότερους χώρους δράσης, έστω κι αν για μία ακόμη φορά έδειξε αδυναμίες ακόμη και στο κοντρόλ.
Δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς ότι με τον Περέιρα στην άκρη του πάγκου ο Ολυμπιακός έχει αγκαλιάσει όχι μόνο το πρωτάθλημα, αλλά και το νταμπλ, τα ερωτηματικά, όμως, παραμένουν. Κι επειδή πολλοί αναπολούν όχι μόνο τον Μίτσελ, αλλά και τον συμπατριώτη του, Ερνέστο Βαλβέρδε, η μεγάλη διαφορά του Βάσκου με τον Πορτογάλο αφορά το ότι ο “τσιγκούρι” ήταν ακριβοδίκαιος, κάτι που κάποιοι δεν πιστεύουν για τον συμπαθή κατά τα’ άλλα Βίτορ.
Το παράσημο του Βαλβέρδε
Όπως λένε χαρακτηριστικά, το σημαντικότερο παράσημο του Βαλβέρδε ήταν ότι έπεισε την ομάδα να… χορεύει στους δικούς του ρυθμούς, παρότι το πλάνο του ήταν δύσκολο να αφομοιωθεί τουλάχιστον τους πρώτους μήνες. Το πέτυχε επειδή δεν είχε μέσα στα αποδυτήρια παιδιά και αποπαίδια. Είτε είχε φέρει κάποιον παίκτη είτε όχι, προσπαθούσε να είναι δίκαιος με όλους. Ο Περέιρα αντίθετα επιμένει -για παράδειγμα- σε βαθμό εμμονής στον Χάρα, ο οποίος αποκτήθηκε με δική του εισήγηση, έστω κι αν δεν έχει πείσει κανέναν άλλο με την απόδοσή του, παρά τα συνεχόμενα παιχνίδια που παίζει βασικός.
Χωρίς διάθεση να τον αδικήσω, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο Πορτογάλος μέχρι το τέλος της περιόδου. Οφείλει να πείσει ότι μπορεί να νικήσει τον κακό εαυτό του και να ξεπεράσει τις δικές του αναστολές. Ο Μίτσελ το πέτυχε έστω κι αν βρέθηκε ένα βήμα μακριά από την πόρτα της εξόδου. Ο Περέιρα θα τα καταφέρει; Μέχρι το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν θα ξέρουμε. Μέχρι τώρα, πάντως, οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες…
