Τα αδέρφια … χορεύουν

Ένας ακόμα θρίαμβος για τον Παναθηναϊκό έχει πολλούς πατέρες. Όπως και το 2009 επιλέξαμε δύο. Τότε ήταν η ακόρεστη διάθεσή τους για δαπάνες που κατέστησαν τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή Ευρώπης. Τώρα η σταθερότητά τους. Το έκτο ευρωπαϊκό των πρασίνων δεν γίνεται να υπολογιστεί αποσπασματικά ως το τρίτο του Διαμαντίδη, του Φώτση, του Μπατίστ, του Τσαρτσαρή, το πέμπτο του Ομπράντοβιτς ή το πρώτο του Καλάθη και του Βουγιούκα. Εκείνο που δημιούργησε αυτή η ομάδα είναι σημαντικότερο από τα αστέρια στην φανέλα, από τους πηχιαίους τίτλους: δημιούργησε παράδοση, θρύλο.

Το να έχεις τρία ευρωπαϊκά σε πέντε σεζόν είναι αξιοθαύμαστο αλλά μπορεί να συμβεί. Σε ένα βαθμό το πέτυχε η Μακάμπι, η ΤΣΣΚΑ, η Γιουγκοπλάστικα. Το να έχεις έξι ευρωπαϊκά σε 17 χρόνια μετά την πρώτη σου συμμετοχή σε φάιναλ φορ, αυτό λέγεται παράδοση. Αυτό ουσιαστικά δίνει δύναμη στην ομάδα για άλλα 20 χρόνια, γαλουχεί κόσμο με την ιδέα του παντοκράτορα. Όλα αυτά οφείλονται αποκλειστικά στους αδερφούς Γιαννακόπουλους. Σε κανέναν άλλο.

Ο Ομπράντοβιτς έγινε κορυφαίος των κορυφαίων ερχόμενος στον Παναθηναϊκό, μετά από την αδυναμία του να πάρει πρωτάθλημα Ισπανίας με την Ρεάλ και την αποτυχία της Μπενετόν στο κύπελλο πρωταθλητριών και το πρωτάθλημα Ιταλίας. Δεν δημιούργησαν οι Γιαννακόπουλοι αυτή την ιδιοφυΐα, αλλά της έδωσαν εκείνα τα εχέγγυα που δεν πήρε αλλού ούτε στην Ρεάλ ούτε στην Μπεντόν.

Ο Διαμαντίδης, ο Μπατίστ, ο Φώτσης, ο Τσαρτσαρής του τώρα, είναι Μποντιρόγκα, Αλβέρτης, Κουτλουάι παλαιότερα, Ρέμπρατσα, Κάτας, Ρότζερς λίγο πιο πίσω, Ντομινίκ, Βράνκοβιτς, Γιαννάκης και ακόμα παλαιότερα Γκάλης, Κόμαζετς. Θα πηγαίναμε και στον δεύτερο καλύτερο ξένο της ιστορίας του συλλόγου αλλά ο Αντόνιο Ντέιβις δεν πήρε τίτλο.

Σε αυτή την διαδρομή τους είχαν κάτι που λύγισε όλους τους αντιπάλους: υπομονή και αγάπη. Πλήρωναν, μάθαιναν, περίμεναν. Πλήρωσαν πολύ ακριβά παίκτες και προπονητές, έγιναν πλούσιοι πολλοί στην πλάτη τους. Δεν σταμάτησαν όμως να πληρώνουν και να ασχολούνται.

Σε αυτά τα 17 χρόνια το μπάτζετ του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να έπεσε ποτέ κάτω από την πρώτη πεντάδα των συμμετεχόντων (ένα ερωτηματικό η περίοδος 2002-2003 η πρώτη στο Σπόρτιγκ), σε 10-12 χρόνια δε ήταν το πρώτο. Δεν ήταν όμως μόνο χρήμα, ήταν η ενασχόληση. Από την πιο θετική, την παρουσία στις προπονήσεις, μία χειραψία για την συμφωνία, οικογενειακό κλίμα και τις αποστολές, μέχρι την απαράδεκτη, τις…επιδρομές εντός παρκέ, το κυνήγι σε διαιτητές, τα στραβά μάτια σε επιθέσεις σε αντίπαλους προπονητές.

Όλα όμως έχουν έναν κοινό παρανομαστή: την αγάπη τους και την πίστη τους σε αυτή την ομάδα. Γι’ αυτό και περίμεναν. Περίμεναν την πρώτη μεγάλη πενταετία του Ολυμπιακού και μόλις τελείωσε εγκατέστησαν την δυναστεία τους. Την δεκαετία του 2000, μετά το 2002 έκαναν υπομονή στην Ευρώπη. Η Μακάμπι πλήρωσε αδρά τις ομάδες του Σάρας, του Πάρκερ, του Βούισιτς , του Μπαστόν και από τότε προσπαθεί να συνέλθει οικονομικά. Άντεξε για τέσσερα, πέντε χρόνια και ως αποτέλεσμα πρέπει η φετινή της ομάδα να ήταν η πιο … οικονομική την τελευταία 10ετία. Η ΤΣΣΚΑ από το 2003 μέχρι το 2010 έριξε το χρήμα της στην αγορά. Κατά καιρούς, ανά διετίες έχει πληρώσει η Ταού, η Ρεάλ, η Μπαρτσελόνα. Καμία όμως ομάδα δεν πληρώνει για 17 χρόνια με τους ίδιους αριθμούς.

Καμία ομάδα δεν έχει την ίδια σταθερή διοίκηση και τα ίδια στιβαρά χέρια στο τιμόνι, την ίδια κατεύθυνση. Ακόμα και φέτος που όντως το ρόστερ του Παναθηναϊκού, βρέθηκε ατομικά ένα σκαλί πιο κάτω, η διοίκησή του πήρε τον Σάτο με 1,6 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο επενδύοντας τα χρήματα που εξοικονόμησε από τις αποχωρήσεις.

Αν ακολουθήσουμε την λογική της… μονής χρονιάς αλά Σαν Αντόνιο (2007, 2009, 2011), ο Παναθηναϊκός θα πάει στο φάιναλ φορ ξανά το 2013. Τότε ο Διαμαντίδης και ο Φώτσης θα είναι 33, ο Τσαρτσαρής 34 ο Μπατίστ θα κάθεται δίπλα στον Αλβέρτη και ο Καλάθης ίσως να δοκιμάζει την τύχη του στο Ντάλας. Πιθανώς να κλείνει ο κύκλος αυτής της παρέας με τα τρία ευρωπαϊκά. Ποιος όμως θα πει ότι κλείνει ο κύκλος του Παναθηναϊκού;

Με δεδομένη τη διαδοχή στα διοικητικά από τον γιο του Παύλου Γιαννακόπουλου, αν υπάρξει η ίδια ζέση και υπομονή τότε αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να είναι επιτυχημένη διότι ξέρει την συνταγή. Υπομονή, επιμονή και αγάπη. Κάπως έτσι you are dancing with the six stars. Στον χορό, οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι πήραν πια 10.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μία κακή είδηση για τους αντιπάλους του “τριφυλλιού” είναι ότι μπορεί να γερνάνε οι αθλητές, ο Ομπράντοβιτς είναι μόλις 51 και στον ορίζοντα δεν φαίνεται αντίπαλος από τη νέα γενιά των προπονητών. Η καταμέτρηση θα συνεχιστεί.