Βαρκελώνη μέρα 5η

Λόγω της ιστορίας με τη Μακάμπι έπρεπε να πάμε από… τα ξημερώματα στο γήπεδο. Τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο μιάμιση το μεσημέρι ήταν θυμάμαι στα τοπικά της ΕΠΣΜ όταν ακολουθούσα την Ελπίδα Τούμπας, που αγωνιζόταν στο ξερό ακόμη του Αχιλλέα Τρανδρίας. Τι σας λέω τώρα… Κι όμως, έτσι αισθάνθηκα, το τζάμπολ του μικρού τελικού μαζί με το πρωινό!



Μόλις τελείωσε, μπήκαμε κατευθείαν σε κλίμα τελικού και το τελευταίο δεκάλεπτο αυτού έχει διαφορετική ομορφιά όταν το παρακολουθείς δίπλα από το παρκέ και τον πάγκο του Ομπράντοβιτς. Όλοι οι μορφασμοί, οι αγωνίες μέσα κι έξω από το παρκέ, το πάθος, εκεί μπροστά αραδιασμένα στα μάτια σου. Μέχρι να τελειώσει ο τελικός και να χιμίξουμε για το ρεπορτάζ στο παρκέ.



Από όλες τις σκηνές που εκτυλίχτηκαν εκεί, ορισμένα πράγματα σου μένουν καρφωμένα στο μυαλό, γι’ αυτά άλλωστε κάνεις το ταξίδι: ο Ομπράντοβιτς να γελά συνέχεια, και εγώ να του λέω πως είναι ωραίο και σπάνιο, συμφώνησε. Ο Βουγιούκας να λέει πως αυτό είναι το πρώτο τρόπαιο που σηκώνει και… τυχαίνει να είναι ευρωπαϊκό. Ο Καϊμακόγλου να φωνάζει πως δικαιώνονται τόσα χρόνια που κάνει βάρη, «γιατί αυτή η κούπα είναι πολύ βαριά», και ο Σάτο να ντύνεται μία σημαία της χώρας του, καθώς όπως μου εξήγησε αυτός είναι ο πρώτος Κεντροαφρικανός που καταφέρνει να κατακτήσει την Ευρωλίγκα. Δεν είναι και λίγο…



Στα αποδυτήρια, ο Σάτο ήταν που έδωσε το σύνθημα σε μια αφρικανική διάλεκτο και, ω του θαύματος!, οι υπόλοιποι ακολούθησαν τραγουδώντας! Μη μου πείτε να σας το μεταφέρω, το θυμόμουν για πέντε λεπτά αλλά δεν το κατέγραψα και μετά το έχασα, άλλωστε ο Αλβέρτης γελώντας τους έλεγε να σοβαρευτούν λιγάκι, πρωταθλητές Ελλάδας και Ευρώπης είναι. Ο Μπατίστ από την άλλη, μου έλεγε πως αυτό ήταν το καλύτερο τρόπαιο που έχει πάρει,
«επειδή έχει διαφορετική γεύση να το κατακτάς όταν δεν σου δίνει κανείς πιθανότητες».



Και μετά ξαφνικά τα φώτα έσβησαν. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά το Παλάου Σαν Τζόρντι άδειασε, τα μηχανήματα μαζεύτηκαν, το φάιναλ φορ είχε περάσει στην Ιστορία. Μα πού πήγαν όλοι; Ήταν η ώρα που το μέσα σου αδειάζει. Οι μπαταρίες αποφορτίζονται, όλη η ένταση και η κούραση αλλάζουν θέση και οι ταχύτητες πέφτουν ακριβώς πάνω στη στροφή.



Στα τηλέφωνα αρχίσαμε να μαθαίνουμε τι συμβαίνει πίσω στην πατρίδα κι όταν άκουσα κατά λάθος ραδιόφωνο, συνειδητοποίησα πως διεξάγονται αγώνες πλέι οφ ποδοσφαίρου. Μα… τι είναι αυτό; Πλέι οφ έχει το ΝΒΑ, έχει η Ευρωλίγκα, το ελληνικό ποδόσφαιρο για ποιόν ακριβώς λόγο έχει; Για μεγαλύτερο ενδιαφέρον και αξιοπιστία; Χα! Ούτε για ανέκδοτο δεν το λες. Κάπου εκεί κατάλαβα πως όσα θα έβλεπα το τελευταίο βράδυ ήταν ήδη απομακρυσμένα. Το σώμα είχε άλλο ένα ακόμη βράδυ στην υπέροχη Βαρκελώνη, αλλά το μυαλό ταξίδευε στην πατρίδα.

Στο φαγητό, ο κόσμος ήταν πολύς και η παέγια απίθανη. Μέσα στην οχλαγωγία, όμως, μία μεγάλη παρέα άρχισε να φωνάζει. Δεν ήταν Έλληνες. Μία φώναξαν, δύο, τρεις, 13. Ρώτησα κι έμαθα, ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα που κέρδισε το τοπικό πρωτάθλημα και γιόρταζε εύθυμα τον τίτλο.
«Είναι μια ομάδα που μάλλον δεν τη γνωρίζετε», μου είπαν. Προκάλεσα παρ’ όλα αυτά να μάθω.
«Είναι το ποδόσφαιρο της Μπανταλόνα», αποκρίθηκαν.



Μα, είναι δυνατό να μη γνωρίζω αυτό το σύλλογο;