Μπάσκετ και… εθνικοί ευεργέτες

Επόμενο ήταν αυτή η αντιγραφή της ατάκας του Λουδοβίκου, “το κράτος είμαι εγώ”, να κατακρίθεί από όλους. Δεν χρειάζονται επιχείρηματα, είναι αυταπόδεικτα λανθασμένη τοποθέτηση, πολύ απλά αυτό που ξεστόμισε ο Θανάσης “δεν υπάρχει”. Το τραγικό, όμως, της ιστορίας, της δήλωσης αυτής, είναι πως όλοι εμείς που την κατακρίνουμε είμαστε οι ίδιοι που την εδραιώσαμε. Όλοι εμείς. Τύπος, μπασκετικός ή μη, και ο κόσμος, η κοινή γνώμη.

Το ελληνικό μπάσκετ, που το κρατάει ψηλά η οικογένεια Γιαννακόπουλου, ακόμα και στις εποχές που ο Παναθηναϊκός έπαιζε στο Σπόρτινγκ. Το ελληνικό μπάσκετ, που είναι τυχερό που βρήκε τους αδελφούς Αγγελόπουλους να κάνουν το ίδιο και στον άλλο πόλο, να ματώνουν οικονομικά για τον Ολυμπιακό. Παύλος και Θανάσης, Παναγιώτης και Γιώργος, οι εθνικοί μπασκετικοί ευεργέτες. Που ξοδεύουν χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση. Που φέρνουν τους παιχταράδες, που τους έχουν τους καλύτερους προπονητές. Που ρίχνουν τα λεφτά σ’ ένα βαρέλι χωρίς πάτο, από την καψούρα για τον δαφνοστεφανωμένο και το τριφύλλι. Που φέρνουν ό,τι καλύτερο μπορούν από την Ευρώπη, το NBA και ντύνουν στα κόκκινα και στα πράσινα τους Ελληνες άσους. Που πάνε στα F4, φέρνουν την κούπα ή τουλάχιστον προσπαθούν να την φέρουν.

Αυτά δεν λέμε; Αυτά δεν συζητάμε; Αυτά δεν γράφουμε, αυτά δεν διαβάζουμε, αυτά δεν ακούμε σε τηλεόραση και ραδιόφωνο; Γιατί μας ξενίζει, λοιπόν, η ατάκα του Θανάση; Δεν θα έπρεπε. Όπως δεν ξένισε κανέναν η ατάκα του Αγγελόπουλου, μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό μερικές σεζόν πριν, που είχε κριθεί στην εκπνοή με το καλάθι του Βασιλόπουλου. “Τί σας νοιάζει, δικά μας είναι τα λεφτά”, είχεαπαντήσει ενοχλημένος όταν τονρώτησαν για το τεράστιο μπάτζετ του Ολυμπιακού.

Καλά κάνουν οι πλούσιοι και πιστεύουν πως αυτοί είναι το μπάσκετ. Καλά κάνουν και απειλούν πως θα πάρουν την ομάδα τους και θα φύγουν. Έτσι τους μάθαμε, όλοι μας. Να πιστεύουν πως το μπάσκετ είναι ο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, άρα οι Γιαννακόπουλοι και οι Αγγελόπουλοι. Να τους αποθεώνουμε, στα όρια του γλυψίματος, για όσα παρουσιάζουν στο παρκέ οι ομαδάρες τους. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός δεν είναι το ελληνικό μπάσκετ, όπως δεν είναι και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Όπως ισπανικό ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο Μπαρτσελόνα και Ρεάλ, όπως αγγλικό ποδόσφαιρο δεν είναι Γιουνάιτεντ και Τσέλσι, όπως ισπανικό μπάσκετ δεν είναι μόνο Ρεάλ και Μπαρτσελόνα.

Οι κορυφαίοι σύλλογοι, παντού, σε κάθε άθλημα, σε κάθε χώρα, είναι ένα κομμάτι. Αυτό, τίποτε άλλο. Το εκάστοτε άθλημα, στην εκάστοτε χώρα, το συνιστούν δεκάδες πράγματα. Οι σύλλογοι, όλες οι ομάδες, όχι μόνο οι κορυφαίες. Το πρωτάθλημα, οι συνθήκες στις οποίες διεξάγεται. Τα γήπεδα, οι εγκαταστάσεις, η προσέλευση του κόσμου και η συμπεριφορά του. Ο Τύπος, που το καλύπτει, το φέρνει στον κόσμο, το προβάλλει. Οι μικρότερες κατηγορίες, όλες οι κατηγορίες. Τα παιδικά, τα εφηβικά. Η εθνική ομάδα των ανδρών, αλλά και οι μικρότερες. Οι υποδομές, το όποιο εγχώριο ταλέντο. Οι προπονητές, που δουλεύουν σε όλες τις βαθμίδες. Η διαιτησία. Πιθανόν να ξεχνάω και κάποια κομμάτια του παζλ. Όλα αυτά μαζί είναι το ελληνικό μπάσκετ, όπως και το άθλημα κάθε χώρας.

Εδώ και πολλά χρόνια επιλέξαμε να εστιάσουμε μόνο σε δύο. Στους κορυφαίους συλλόγους και στην εθνική. Τέλος. Και δεν είναι απλώς ότι εστιάσαμε σε αυτά, είναιότι καλλιεργήσαμε την εντύπωση πως αυτά είναι το μπάσκετ. Τα καλά, τα λαμπερά. Το ταλέντο των Ελλήνων παικτών, τα λεφτά τεσσάρων ανθρώπων, τα φάιναλ φορ, ο Ζοτς, ο Γιαννάκης, ο Γκέρσον και τέλος. Γιαννακόπουλοι και Αγγελόπουλοι δεν είναι ευεργέτες του μπάσκετ. Υπηρετούν, με τα πολλά λεφτά τους, ένα κομμάτι του. Αν το κάνουν για την προβολή, τη δόξα, το βίτσιο του αθλητισμού ή από άδολη αγάπη, δεν με ενδιαφέρει και δεν είναι και της παρούσης. Για όποιο λόγο κι αν το κάνουν, είτε το κάνουν καλά είτε όχι, ένα πράγμα δεν αλλάζει: πως το κάνουν σ’ ένα κομμάτι και μόνο.

Εμείς είμαστε αυτοί που τους δώσαμε την εντύπωσηότι “το μπάσκετ είναι αυτοί”, γιατί εμείς το σκεφτόμασταν και το λέγαμε. Ουδείς Αγγλος θα σκεφτόταν ποτέ πως ο Αμπράμοβιτς είναι το αγγλικό ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον να το γράψει, να το εννοήσει. Όπως ουδείς Ιταλός θεωρεί τον Μπερλουσκόνι ευεργέτη του ιταλικού ποδοσφαίρου. Της Τσέλσι μπορεί, της Μίλαν επίσης. Του αθλήματος, επ’ ουδενί. Κανείς δεν θεωρεί ευεργέτες του ελληνικού ποδοσφαίρου τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη. Έκαναν ό,τι έκαναν στους συλλόγους τους και αποθεώθηκαν ή κατακρίθηκαν για τα πεπραγμένα τους εκεί, και μόνον εκεί. Το γεγονόςότι η οικογένεια Γιαννακόπουλου ή η αντίστοιχη των Αγγελόπουλων αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνιασαν να “είναι όντως το μπάσκετ”, σαν να διαπράττουν μια διαρκή εθνική ευεργεσία, δεν είναι πρόβλημα δικό τους. Είναι αυτών που δημιούργησαντούτη την εντύπωση.