Πέρασε ο μήνας προσαρμογής του Παναθηναϊκού
Είναι ωραίο να έχεις να κάνεις με συνεπείς ανθρώπους. Αυτό είναι ένα από τα πολλά καλά του νέου Παναθηναϊκού.
Όπερ κι εγένετο όχι επειδή είμαστε τίποτα διδάκτορες αλλά αποτελούσε λογική πρόβλεψη. Σπουδαίοι παίκτες ο Διαμαντίδης, με τον Σπανούλη, αλλά ο Λιθουανός είναι αυτό που λέγαμε, λέμε και θα λέμε ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΕΪ ΜΈΪΚΕΡ. Κάτι που ο Διαμαντίδης δεν χρειάζεται να γίνει αφού αποτελεί ότι πιο πλήρες σε μπασκετμπολίστα κυκλοφορεί στην Ευρώπη, και αυτό που μπορεί να γίνει και θα γίνει ο Σπανούλης.
Ήθελε χρόνο όμως για να μάθουν να παίζουν λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο πολύ χωρίς τη μπάλα και λίγο πιο υποψιασμένα πως ανά πάσα στιγμή έρχεται η μπάλα προς το μέρος τους.
Από την άλλη, και αυτό ήταν το πιο δύσκολο, ο Γιασικεβίτσιους έμαθε πώς θα πρέπει και αυτός να παίζει, όπως τον θέλει ο Ομπράντοβιτς. Ο “Ζοτς” θα μείνει στην ιστορία ως ο μοναδικός κόουτς που διαχειρίζεται τέλεια τους κορυφαίους παίκτες της ηπείρου μας. Τον άφησε πρώτο να κάνει το δικό του και μετά τον ενέταξε στο σύνολο.
Ο Παναθηναϊκός, η μοναδική αήττητη ομάδα της Ευρώπης, ζορίστηκε, ίσως να μπορούσε να χάσει κάποιον από τους πρώτους του αγώνες. Τους νίκησε χάρις στην πρωτοφανή συγκέντρωση ταλέντου σε μία 12αδα. Σε Ελλάδα κι Ευρώπη. Τώρα συγκλονίζει με διαστημικές διαφορές. Σε Ελλάδα κι Ευρώπη.
Να συμβουλευτούμε λίγο τους αριθμούς.
Στους πρώτους πέντε αγώνες στην Α1 οι πρωταθλητές επικρατούσαν με διαφορά επτά πόντων ανά αναμέτρηση. Οι τρεις αγώνες δόθηκαν εντός έδρας, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό, τον Άρη και τον ΑΓΟΡ. Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις (Ολύμπια Λάρισας, Κολοσσός), οι “πράσινοι” νίκησαν με 39,5 πόντους διαφορά κατά μέσο όρο.
Αν αυτό δεν λέει κάτι, πάμε και στην Ευρωλίγκα. Στις τέσσερις πρώτες αναμετρήσεις, επικρατούσαν με 5,5 πόντους κατά μέσο όρο. Στους δύο τελευταίους (και μάλιστα εκτός έδρας) με 29,5. Εννοείται ότι παίζει ρόλο και ο αντίπαλος, είναι προφανές ότι πλέον μιλάμε για τον… κανονικό Παναθηναϊκό όπως θα παίζει έως και το φινάλε της σεζόν. Τρομακτικό ε;
