Τι είδαμε και τι δεν είδαμε στη 15η αγωνιστική

Eίδα

Toν Παναθηναϊκό να έχει σφυγμό και να αντιδρά μετά το χαστούκι από το Μαρούσι.

Toν Ολυμπιακό να παίρνει τη νίκη της χρονιάς στην κανονική περίοδο. Εκτός αν χύσει μόνος του την καρδάρα με το γάλα.

Πολλή γκρίνια για τη διαιτησία από τους μικρούς. Την ΑΕΚ να σώζει την αξιοπρέπειά της στην τελευταία επίθεση.

Toν Πανελλήνιο να νικά ακόμα και σε παιχνίδι που δεν έπαιξε καλά.

Toν ΠΑΟΚ να αγκομαχά με την τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος.

Δεν είδα

Τον Αρη να παίζει μπάσκετ της προκοπής. Το…ρολόι από το τρίποντο δεν είναι μπάσκετ.

Την ΑΕΛ να παίρνει ένα παιχνίδι που κρίνεται στον πόντο.

Tα Τρίκαλα να ολοκληρώνουν τη δουλειά στην Πυλαία.

Την Ολύμπια να βελτιώνει την απόδοσή της στην επίθεση.

Τον Πανιώνιο να έχει πολλές λύσεις.

Νίκος Γιαννόπουλος

Είδα

Γιατί διαφέρουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός από τις άλλες ομάδες.

Πόσο αλλάζει τον Άρη ένα ντέρμπι το Αλεξάνδρειο.

Έναν γερό και δυνατό Τομάσεβιτς.

Πατήσια δίχως κόσμο, ΑΕΚ χωρίς… αλάτι.

Συγκεντρωμένο και αποτελεσματικό (όχι εντυπωσιακό) τον Πανιώνιο.

Κουρασμένο σωματικά και πνευματικά το Μαρούσι.

Ανταγωνιστικό το Αιγάλεω.

Τον ΠΑΟΚ να κάνει πολλά βήματα πίσω.

Δεν είδα

Πως λείπει από την Ολύμπια ένας δεύτερος παραγωγικός Αμερικανός.

Να πιστεύει στο θαύμα ο Κολοσσός.

Τον καλό Ντάνιελς.

Μια άμυνα… νίκης από την ΑΕΛ.

Πόσο βοηθούν τα Τρίκαλα οι κοινοτικοί.

Κόσμο στα περισσότερα κλειστά.

Γιάννης Ζωιτός