Καθολική αποδοχή
Είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους τελικούς τόσο μεγάλης διοργάνωσης, με τόσο φτωχό σκορ, που έχει αδιαμφισβήτητο νικητή. Και αυτό συμβαίνει για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με το συγκεκριμένο παιχνίδι, όσο και -συνειρμικά- με την συνολική παρουσία της Ισπανίας στη διάρκεια του Euro 2008.
Είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους τελικούς τόσο μεγάλης διοργάνωσης, με τόσο φτωχό σκορ, που έχει αδιαμφισβήτητο νικητή. Και αυτό συμβαίνει για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με το συγκεκριμένο παιχνίδι (αν και στο γκολ φαίνεται να υπάρχει επιθετικό φάουλ, είναι συντριπτικά περισσότερες οι ευκαιρίες για γκολ των θριαμβευτών), όσο και -συνειρμικά- με την συνολική παρουσία στη διάρκεια της διοργάνωσης (δεν υπήρξε ούτε ένας αγώνας, στον οποίο να ήταν υποδεέστεροι των αντιπάλων).
Για μία ακόμη φορά, η μεσαία γραμμή της ομάδας του Αραγονιές ήταν αυτή που έγειρε την πλάστιγγα και έκρινε την αναμέτρηση. Τρία τεράστια πολυεργαλεία όπως είναι οι Τσάβι, Σέννα και Ινιέστα (με άψογη διαχείριση από τον πάγκο, απουσία στο ματς με την Ελλάδα και αντικαταστάσεις με την συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα), μία ρεζέρβα υπερπολυτελείας (Φάμπρεγας) και μία πολύ ευχάριστη έκπληξη (Σίλβα) έστησαν στρατηγείο στον χώρο του κέντρου, απ’ όπου έντυναν τον ρυθμό κάθε παιχνιδιού στα έντονα κοκκινοκίτρινα χρώματα της Ισπανίας.
Στον αντίποδα, η Γερμανία χωρίς να μειονεκτεί αριθμητικά στον χώρο της μεσαίας γραμμής (ο Λεβ επέμεινε στο 4-5-1), δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του αγώνα να αποκτήσει πλεονέκτημα.
Μπορεί ο Μπάλακ να μην ήταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, μπορεί και ο Φρινγκς να μην ήταν σε απόλυτη ετοιμότητα, αλλά σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν, πρώτον, η απουσία ικανών εναλλακτικών λύσεων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης από πλευράς εκλέκτορα στην ικανότητα των αναπληρωματικών και δεύτερον, η μεγάλη πραγματικά διαφορά στην ποιότητα των δύο αντιπάλων. Η αλήθεια είναι ότι «τσίτωσα» όταν κάποια στιγμή ο Κώστας Βερνίκος είπε για τον Λαμ ότι είναι ίσως ο ποιοτικότερος παίκτης των Γερμανών, αλλά όταν το ταλαιπώρησα στο μυαλό μου με δυσκολία πρόσθεσα άλλα δύο μόλις ονόματα, των Ποντόλσκι και Μπάλακ.
Και στη δήλωση του τελευταίου, ότι «θέλαμε, αλλά δεν μπορούσαμε», συνοψίζονται όλα μαζί τα παραπάνω…
