Ανασύνταξη και ρεαλισμός
Ηταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο... Ντε Μπλέκερε. Αν και μοιάζει παράδοξο για το πιο σημαντικό παιχνίδι της διετίας, η Εθνική πήγε στην Ελβετία να πειραματιστεί σαν σε φιλικό παιχνίδι. Οχι γιατί ο Ρεχάγκελ ξαφνικά τρελάθηκε αλλά γιατί τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει του είχαν δέσει τα χέρια και οι λύσεις που διέθετε ήταν οι λιγότερες που είχε ποτέ σε αποστολή της Εθνικής ομάδας στα 8 χρόνια του Οθωνα.
Η ανανέωση που όλοι ζητούσαν τόσα χρόνια ήρθε σχεδόν αναγκαστικά, όμως η ποιότητα και η εμπειρία αυτών που έλειπαν προχθές από την Εθνική μας βάζει σε σκέψεις… αναπαλαίωσης.
Με λίγα λόγια η Ελλάδα δεν έχει βάθος σε ποιοτικούς μέσους κι αυτοί που έρχονται από πίσω δεν δείχνουν έτοιμοι να σηκώσουν το βάρος που έπεφτε όλα αυτά τα χρόνια στις πλάτες αυτών που έχουν πατήσει τα 30. Και βέβαια το να φέρει τώρα ο Ρεχάγκελ πίσω στην ομάδα όσους έχει “αποσύρει” δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση, όπως όμως και η ανανέωση που είχε γίνει σημαία της κριτικής κατά του Γερμανού τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν πανάκεια.
Ο Κατσουράνης έμοιαζε σαν την καλαμιά στον κάμπο στη μεσαία γραμμή, χωρίς στηρίγματα για καλή κυκλοφορία της μπάλας και δίχως τα “μηχανάκια” που είχε δίπλα του τα προηγούμενα χρόνια σε ρόλο κυματοθραύστη των αντιπάλων, ώστε να μην πλησιάζουν εύκολα στην περιοχή μας. Ο Πατσατζόγλου δεν συγκρίνεται με τον καλό Μπασινά, ο Καραγκούνης ουδέποτε είχε όμοιό του, ενώ ο Βύντρα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να παίξει όλη την πλευρά όπως ο Σεϊταρίδης. Τουλάχιστον ο Σπυρόπουλος ισορρόπησε λίγο την εικόνα, κάνοντας ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του.
Τα τρικ του Ρεχάγκελ έσωσαν την κατάσταση όσο τα πόδια ήταν φρέσκα αλλά μετά την αποβολή οι 9 (πλην του Χαλκιά) έπρεπε να τρέχουν για 10 κι αυτό δεν είναι απλό τέτοια εποχή που ακόμη οι παίκτες δεν είναι στο 100%. Η κούραση και το αριθμητικό μειονέκτημα οδήγησε μοιραία σε οπισθοχώρηση.
Τα ατομικά μαρκαρίσματα πήγαν καλά και το προβλέψιμο παιχνίδι των Ελβετών έδινε την εντύπωση πως το 0-0 ήταν εφικτό. Ομως ένα λάθος κοντρόλ του ξεκούραστου Γκέκα που ήταν ακόμη εκτός κλίματος του αγώνα, έφερε ένα φάουλ έξω από την περιχοή που μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Ψιλά γράμματα θα πει κανείς, όμως σε τέτοια παιχνίδια οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά από την νίκη στην ήττα. Λεπτομέρειες σαν την αντίδραση του Μπενάλιο στο σουτ του Σπυρόπουλου και τη… μη αντίδραση του Χαλκιά στην κεφαλιά του Γκρίχτινγκ.
Το παράδοξο είναι πως τελικά το κάστρο έπεσε από αυτό που υποτίθεται πως είναι το πιο δυνατό μας όπλο, την ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, σε μια στιγμή που 6 δικοί μας παίκτες με μπόι κοντά στο 1.90 βρίσκονταν μέσα στην περιοχή…
Και τώρα; Ηρθε το τέλος; Ευτυχώς όχι ακόμη. Το πρώτο δεδομένο είναι πως η Ελλάδα δεν κρατά πια στα χέρια της την τύχη της για απευθείας πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Για να αποκτήσει ξανά αυτό το προνόμιο ελπίζει ουσιαστικά μόνο σε ήττα των Ελβετών την Τετάρτη στη Ρίγα από Λετονούς που έρχονται φουριόζοι από το διπλό στο Ισραήλ. Ομως κι η ίδια για να εκμεταλλευτεί ένα τέτοιο δώρο πρέπει να ξεπεράσει όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και να πάρει το διπλό στο Κισινάου από μια ομάδα που μας είχε δυσκολέψει αρκετά στο πρόσφατο παρελθόν.
Ακόμη κι αν το δώρο από τη Ρίγα δεν έρθει, όπως και να ‘χει ο δρόμος για τα πλέι οφ του Νοεμβρίου είναι ακόμη ορθάνοιχτος και μέχρι τότε υπάρχει αρκετός χρόνος ανασύνταξης. Αρκεί η Ελλάδα να κάνει ως τότε τουλάχιστον το αυτονόητο, δηλαδή δύο νίκες τον Οκτώβριο στα εντός έδρας παιχνίδια με Λετονία και Λουξεμβούργο.
Χρειάζεται και τύχη, την οποία η Εθνική δεν είχε το Σάββατο όπως και σε άλλα κρίσιμα παιχνίδια στο δρόμο για το Μουντιάλ… Θυμηθείτε τον αγώνα με την Ουκρανία στο Καραϊσκάκη το 2005. Φαίνεται πως το περιβόητο… άστρο του Ρεχάγκελ είναι μόνο ευρωπαiκό και όχι παγκόσμιο.
Εκτός κι αν η τύχη μας φυλάει το καλό για την κλήρωση των πλέι οφ μεταξύ των ομάδων που θα τερματίσουν στη 2η θέση, που αυτή τη στιγμή είναι ο πιο ρεαλιστικός στόχος της Ελλάδας.
Εκεί μπορεί να προκύψει από αντίπαλος… του χεριού μας σαν την Ουγγαρία, τη Σκωτία, το ΕΙΡΕ και τη Βόρεια Ιρλανδία, μέχρι ομάδα-φόβητρο που μπορεί να βρεθεί ακόμη και στον τελικό της διοργάνωσης όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Πορτογαλία.
