Να ξεχαστεί γρήγορα…
Σ’ ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα θυμάται, γιατί πολύ απλά όλοι θα προσπαθήσουν να ξεχάσουν, ο Παναθηναϊκός έχασε δύο πολύτιμους βαθμούς και δώρισε στους ανταγωνιστές του την ευκαιρία να τον φτάσουν και να τον ξεπεράσουν.
Υπό ιδανικές καιρικές και γηπεδικές συνθήκες, αλλά κι ένα σωρό αγωνιστικές αντιξοότητες, οι “πράσινοι” επέτρεψαν στην Ξάνθη και τον Κασναφέρη να φύγουν ευχαριστημένοι από το “Απόστολος Νικολαϊδης”. Και λέμε επέτρεψαν, διότι το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ανήκει στον ίδιο τον Παναθηναϊκό, όχι μόνο για την αγωνιστική του παρουσία στο χορτάρι της Λεωφόρου, αλλά και γιατί ο ιδιοκτήτης του, ακόμη και ως πρόεδρος της Superleague, εξακολουθεί να ανέχεται τα φαινόμενα Κασναφέρη να απαξιώνουν το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Θα το ξαναπούμε, για να μην παρεξηγηθούμε. Πρώτη ευθύνη είναι η πενιχρή αγωνιστική παρουσία. Μετριότατος ο Παναθηναϊκός και πάλι χωρίς το αντίδοτο για τις κλειστές άμυνες, έστω κι αν αυτή τη φορά μπορούμε να μιλάμε για χελώνα που όχι μόνο ήταν κλεισμένη στο καβούκι της, αλλά σκόνταφτε και έπεφτε στους τυφλούς βηματισμούς της. Αλλά ακριβώς επειδή τέτοια τα παιχνίδια ξεκλειδώνουν μ’ ένα γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο και εξελίσσονται άνετα σε σόου, βαρύτατη η ευθύνη και του κακού Κασναφέρη, που “έπνιξε” στο 7ο λεπτό καταφανέστατο πέναλτι στον Σαλπιγγίδη, του οποίου η φανέλα έφτασε στο πηγούνι από το τράβηγμα του Ρίκκα.
Το fair play
Κι ενώ πολλοί θα περίμεναν στο δεύτερο ημίχρονο μία αυξημένη πίεση στα καρέ της Ξάνθης και τον…εκβιασμό φάσεων και αποφάσεων εντός μεγάλης περιοχής, ώστε να…ρεφάρει ο διαιτητής την προηγούμενη και εξόφθαλμα λανθασμένη απόφασή του, είδαν το ακριβώς αντίθετο!
Οι παίκτες του Παναθηναϊκού να στέκονται όρθιοι και να τελειώνουν τις φάσεις που με κόπο δημιουργούσαν κι εκείνους της Ξάνθης να ξαπλώνουν φαρδιά πλατιά στο χορτάρι σε κάθε ευκαιρία, ροκανίζοντας το 1/3 του πραγματικού χρόνου παιχνιδιού.
Είδαμε τον Κιντάνα να μεταφέρεται σε…μισολιπόθυμη κατάσταση εκτός αγωνιστικού χώρου και να σαλτάρει από το φορείο μόλις πέρασαν την τελική γραμμή, προκειμένου να επανέλθει. Είδαμε τον Ζουέλα να σφαδάζει μέχρι δακρύων και δευτερόλεπτα αργότερα να σηκώνεται τρέχοντας. Είδαμε τον Πόι να σπαρταράει σαν το ψάρι έξω από το νερό κι εκεί που υπολογίζαμε με ενοχή τους μήνες που θα κάνει να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο, τον είδαμε να τινάζεται πάνω και να τσαμπουκαλεύεται με τον Ίβανσιτς που του ζητούσε τα ρέστα για το χαμηλό επίπεδο της θεατρικής παράστασης.
Ο ανέτοιμος Νίνης δεν ήταν δυνατόν να προσφέρει το κάτι πολύ παραπάνω που χρειαζόταν εκείνη την ώρα ο Παναθηναϊκός, ο Σαλπιγγίδης πήρε αδικαιολόγητα τον δρόμο για τον πάγκο την στιγμή που επιβαλλόταν η ενίσχυση της γραμμής πυρός και το rotation του Ζοσέ Πεσέιρο απέτυχε για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα να δώσει λύσεις, παρατάσσοντας επιθετικό δίδυμο που ουδεμία σχέση είχε με τα αμέσως προηγούμενα.
Έκανε και ο Πορτογάλος τα λαθάκια του, παραμένοντας εκτός ελληνικής πραγματικότητας, τόσο στον τρόπο σκέψης, όσο και στην πράξη. Κι αν ο βαθμός που κέρδισε στη Λάρισα ήταν “χρυσός”, τηρουμένων των αναλογιών, οι δύο βαθμοί που απώλεσε το Σάββατο ήταν…περιττώματα (κατά την παροιμία “σκ…πιάνει και γίνονται χρυσάφι”) που λέρωσαν την αδιαμφισβήτητη ως σήμερα προσφορά του…
