Η Μίλαν γράφει ιστορία με ένα πρωτάθλημα αλά… Ίντερ (videos)

Βγάζει το σορτσάκι του και την ίδια στιγμή προσπαθεί να στερεωθεί. Θέλει να έχει την καλύτερη δυνατή θέση γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, μία πανοραμική θέση, που θα βλέπει τους πάντες και θα τον βλέπουν όλοι. Όπως συμβαίνει με τους αστέρες του θεάτρου, όσα άτομα κι αν υπάρχουν γύρω τους στη σκηνή, αυτοί ξεχωρίζουν με τη βοήθεια των προβολέων που στρέφονται κατ’ εντολήν πάνω τους.

Γέρνει προς το αυτί του οργανωτή και κλέβοντάς του τον ρόλο, του δίνει το επόμενο σύνθημα. Σηκώνει το χέρι, σταματάει την ήδη οξυμένη δράση και σφίγγει τη γροθιά του πιο δυνατά κι από πυγμάχο λίγο πριν ρίξει τον αντίπαλό του νοκ-άουτ. Η στεντόρια φωνή δεν συγκρατείται στα πνευμόνια του και οι σύντροφοί του τον ακολουθούν. “Uomo di merda, Leonardo uomo di merda”. Επανάληψη. Και ακόμα πιο δυνατά.

Ξαφνικό στοπ. Σιωπή. Νέο σύνθημα, νέα διαταγή από τον στρατηγό Ρίνο. Ο προδότης πρέπει να πάθει αυτό που του αξίζει. Πρέπει να πάρει το μάθημά του αυτός και όλοι οι όμοιοί του. Το πρόσταγμα δίδεται μέσω κινήσεων. Οι παλάμες ανοιχτές, τα μπράτσα ανεβοκατεβαίνουν. Οι πιστοί και φιλότιμοι στρατιώτες του αντιλαμβάνονται αμέσως τη διαταγή και ρίχνονται αμέσως στη μάχη, για να πολεμήσουν στο πλευρό του διοικητή τους. “Chi non salta nerazzurro e”.

Ο Τζενάρο Γκατούζο, ένας παίκτης που έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομά το με τη Μίλαν της νέας χιλιετίες, έχει κάθε λόγο να τρέφει μίσος μέσα του για τον επί 13 χρόνια παίκτη, σκάουτ, μάνατζερ, προπονητή και πάνω από όλα φίλαθλο της Μίλαν. Ηταν ο άνθρωπος εκείνος που τον έφερε ένα βήμα από την αποχώρηση από τους “ροσονέρι”, ένα βήμα από τον Ολυμπιακό, όπως αποκάλυψε πρόσφατα ο Ιταλός αμυντικός μέσος. Η περιθωριοποίηση του 2009-2010 από τον Βραζιλιάνο τότε προπονητή της Μίλαν θα τον ανάγκαζε να πει “αντίο” στην αγαπημένη ομάδα του χωρίς να ζήσει έναν τελευταίο θρίαμβο. Ο Λεονάρντο του στερούσε την ευκαιρία να βιώσει στιγμές όπως αυτές οι πανηγυρικές στο “Ολίμπικο” της Ρώμης, μετά τη διασφάλιση του 18ου πρωταθλήματος στην ιστορία των “ροσονέρι”.

Ο Γκατούζο δεν θα έβλεπε ποτέ τον 34χρονο Μάσιμο Οντο να βάζει στοίχημα με τους συμπαίκτες του για το εάν θα μπορούσε να κάνει τον γύρο του γηπέδου σε λιγότερο από 1 λεπτό. Και να τα καταφέρνει μέσα σε αποθέωση, γυρίζοντας πανηγυρικά τον στίβο του σταδίου σε 58 δευτερόλεπτα. Δεν θα έβλεπε ποτέ την γοητευτική Μπάρμπαρα Μπερλουσκόνι να αφήνει δειλά-δειλά τη θέση της στα επίσημα και με αργό διασκελισμό να κατεβαίνει στο γήπεδο, καμαρώνοντας με κεκαλλυμένη περηφάνια τον αγαπημένο της, Αλεσάντρε Πάτο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να γελάσει με το απίστευτο χιούμορ του σύμπαντος, που συνέργησε ώστε να αγωνιστούν στην ίδια ομάδα ο Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς και ο Αντόνιο και να πανηγυρίσουν την κατάκτηση του τίτλου με τον Σουηδό να κλοτσάει στο κεφάλι τον Ιταλό και τον “Fantantonio” να κυκλοφορεί στο υπόλοιπο των πανηγυρισμών με μία παγοκύστη ανά χείρας. Αυτή η κλοτσιά ίσως να ήταν η ποινή του Κασάνο για το μπουκάλι σαμπάνιας που άδειασε στα μαλλιά του προπονητή του, Μασιμιλιάνο Αλέγκρι, δευτερόλεπτα νωρίτερα. Τότε που ο Κριστιάν Αμπιάτι άρπαζε μία σημαία από τις εξέδρες, του συνδέσμου “Commandos Tigre”. Τότε που ο Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ ξάπλωνε στο έδαφος, αναλογιζόμενος πως τον Μάιο του 2010 αστόχησε σε πέναλτι με την Πόρτσμουθ και έχανε το κύπελλο Αγγλίας. Τον Μάιο του 2011, αυτός και οι συμπαίκτες του, στέφονταν για πρώτη φορά από το 2004 πρωταθλητές Ιταλίας.

Ενα flashback 10 μήνες πίσω θα αποκήρυσσε κάθε λογική στην έννοια της προηγούμενης πρότασης. Πρώτη προπόνηση της ομάδας στο Μιλανέλο για τη σεζόν 2010-2011 και οι φίλοι του συλλόγου κάνουν διαδήλωση εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κρατώντας πανό με τα οποία απαιτούσαν ουσιαστική ενίσχυση της Μίλαν, που μέχρι τότε είχε να επιδείξει τους Σωκράτη Παπασταθόπουλο, Μάρκο Αμέλια και Μάριο Γέπες ως μεταγραφικά αποκτήματα. Οι αποδοκιμασίες συνεχίστηκαν για περίπου ένα μήνα, μέχρι να ανακοινωθεί η απόκτηση ενός παίκτη που “έλαμψε” στο πρόσφατο Μουντιάλ, του Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ, και επιβεβαιωθεί το ταξίδι του Γκαλιάνι στην Ισπανία για λογαριασμό του Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς. Αρχικά ο αντιπρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής της Μίλαν αρνήθηκε πως σκοπός της παρουσίας του στη Βαρκελόνη ήταν η απόκτηση του επί χρόνια “δήμιου” των “ροσονέρι” με τη φανέλα της Γιουβέντους και της Ιντερ, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως είναι πιο πιθανό να επιστρέψει στο Μιλάνο με
“μία νεαρότερη Μπριζίτ Μπαρντό”.

Οι ημέρες περνούσαν, οι διαπραγματεύσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα, όπως και οι “σπόντες” του Σουηδού προς τον Πεπ Γκουαρδιόλα, ώστε να αναγκάσει τους ιθύνοντες της Μπαρτσελόνα να τον… ξαποστείλουν. Το “ροσονέρο” σχέδιο στέφθηκε με επιτυχία την τελευταία εβδομάδα των μεταγραφών και ο σύλλογος ανέλαβε μόνο τον ετήσιο μισθό του διεθνή επιθετικού, αφού τον απέκτησε δανεικό με την υποχρέωση να τον αγοράσει το καλοκαίρι του 2011 έναντι 24.000.000 ευρώ. Λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία, ο μάνατζερ του Ιμπραχίμοβιτς, Μίνο Ραϊόλα, βοήθησε ώστε η Μίλαν να “κλείσει” ακόμα μία σπουδαία μεταγραφή επιθετικού, αυτήν του Ρομπίνιο από τη Μάντσεστερ Σίτι, αλλάζοντας άρδην τον ρου της ιστορίας.

Η Μίλαν πλέον στα “χαρτιά” μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια την νταμπλούχο Ιντερ. Είχε ένα γεμάτο ρόστερ, με σωστή δοσολογία εμπειρίας και ταλέντου και το μοναδικό ερώτημα που τέθηκε επί τάπητος ήταν πως ο άπειρος σε τόσο μεγάλες προκλήσεις Μασιμιλιάνο Αλέγκρι θα κατάφερνε να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις. Και κυρίως, πως θα τα έφερνε βόλτα με τόσα “αστέρια” στην ομάδα και στον καταρτισμό της ενδεκάδας. Τα πάρτι με ανήλικες αιθέριες υπάρξεις του πολιτικού Σίλβιο Μπερλουσκόνι λειτούργησαν υπέρ του ιδιοκτήτη της Μίλαν Σίλβιο Μπερλουσκόνι, αφού περιόρισε την κριτική του προς τον προπονητή στο περιποιημένο χτένισμα που οφείλει να έχει όταν βγαίνει στην τηλεόραση. Ο Αλέγκρι υπάκουσε στις εξωαγωνιστικές εντολές-διαταγές του “καβαλιέρε”, αλλά στην ενδεκάδα έκανε το κουμάντο του, με συνέπεια να “πετάξει” μετά από λίγα παιχνίδια τον προστατευόμενο άνωθεν Ροναλντίνιο εκτός ενδεκάδας.

Μετά από μία σειρά ανεπιτυχών αποτελεσμάτων βρήκε την συνταγή της επιτυχίας και από το 4-2-fantasia του προκατόχου του, Λεονάρντο, επέλεξε το 4-3-3 για να χωρέσει και τον Ροναλντίνιο στην ενδεκάδα και όταν ήρθαν οι πρώτες αγωνιστικές αποτυχίες καθιέρωσε το 4-3-1-2. Τα αποτελέσματα άρχισαν να έρχονται και σε συνδυασμό με την αδυναμία της Ιντερ του Ράφα Μπενίτεθ να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο, ο δρόμος προς την κορυφή άνοιξε διάπλατα για τη Μίλαν. Το αδιάκοπο σκοράρισμα του Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς ήταν το “όχημα” που έστειλε τους “ροσονέρι” στην 1η θέση την 10η Νοεμβρίου (νίκη 3-1 επί της Παλέρμο στο Σαν Σίρο) και αφότου προσπέρασαν τη Λάτσιο δεν χρειάστηκε να ακολουθήσουν ποτέ ξανά κάποιον αντίπαλο.

Ο “βραχνάς” της περασμένης σεζόν, η αμυντική λειτουργία, διορθώθηκε με την επιστροφή του υγιή στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν Αλεσάντρο Νέστα, ο οποίος συμμάζευε τις γκέλες του Τιάγκο Σίλβα. Η αλληλοσυμπλήρωση του διδύμου των στόπερ ήταν υποδειγματική και ως εκ τούτου ο Βραζιλιάνος κατάφερε να βελτιώσει αρκετές αδυναμίες του και πλέον να θεωρείται ο διάδοχος του Λούσιο στη “σελεσάο”, την ώρα που ο κορυφαίος Ιταλός αμυντικός της τελευταίας 10ετίας θεωρεί ότι φέτος “ήταν το αστέρι της Μίλαν”. Τη μεγαλύτερη εντύπωση στα μετόπισθεν, πάντως, έκανε η μεταμόρφωση του Ιγκνάτσιο Αμπάτε, ο οποίος από ανεπαρκής δεξιός οπισθοφύλακας κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα και να εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο φουλ μπακ που μπορεί με την ίδια αποτελεσματικότητα να επιτίθεται και να αμύνεται. Σε συνδυασμό με την αψεγάδιαστη σεζόν του Κριστιάν Αμπιάτι, που το καλοκαίρι βρέθηκε κοντά στην πόρτα της εξόδου, η μοναδική παραφωνία της άμυνας, ο Λούκα Αντονίνι και γενικά η θέση του αριστερού μπακ, δεν ήταν αρκετή για να κάνει την ζημιά. Τα μόλις 23 γκολ σε 36 αγωνιστικές (19 ματς δίχως παθητικό) αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Η σεζόν κυλούσε κατ’ ευχήν από τον χειμώνα κι εντεύθεν, ωστόσο οι τραυματισμοί που άρχισαν να πλήττουν την ομάδα από τον Δεκέμβριο τοποθετούσαν συνεχώς νέα εμπόδια στον Αλέγκρι. Για ένα μεγάλο διάστημα τον Ιανουάριο η Μίλαν παρατασσόταν χωρίς… μέσους, αφού ταυόχρονα οι Αντρέα Πίρλο, Τζενάρο Γκατούζο, Μπόατενγκ, Μάσιμο Αμπροζίνι και Ματιέ Φλαμινί βρίσκονταν είτε στο δωμάτιο του φυσιοθεραπευτή, είτε στις εξέδρες ως τιμωρημένοι. Ο Τιάγο Σίλβα μετατοπίστηκε σε θέση αμυντικού μέσου και ξύπνησε “μνήμες” από τον Μαρσέλ Ντεσαγί, ο Μάρεκ Γιανκουλόφσκι βρήκε από τη “ναφθαλίνη”, οι ταλαντούχοι Αλεξάντερ Μέρκελ και Ρόντνι Στράσερ συμπλήρωσαν όσες φορές χρειάστηκαν την ενδεκάδα, ωστόσο καμία από αυτές τις αλχημείες δεν οδηγούσε τη Μίλαν στο πρωτάθλημα εάν ο Μπερλουσκόνι δεν φώναζε ξανά “παρών”.

Ο “καβαλιέρε” πόνταρε στη μεταστροφή του δυσμενούς κλίματος προς το πρόσωπό του των φίλων της Μίλαν, πράττοντας αυτό που τον κατηγορούσαν πως αποφεύγει, ήτοι να βάλει το χέρι στην τσέπη για μεταγραφές. Το κέντρο γέμισε ξανά με την πληρθωρική παρουσία του Μαρκ φαν Μπόμελ και την ταχύτητα του Ούρμπι Εμανουέλσον, ενώ η αποχώρηση του Ροναλντίνιο για τη Βραζιλία μετά από 4 ματς στον πάγκο και άλλα 3 ματς στα οποία πέρασε ως αλλαγή μετά το 86′ αντισταθμίστηκε με την απόκτηση του Αντόνιο Κασάνο.

Η Μίλαν άντεξε στην πίεση που δέχθηκε στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο, απέτυχε στο Champions League κόντρα στην Τότεναμ στη φάση των 16 αφού οι μεταγραφές χειμώνα δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής και παρατάχθηκε αποδεκατισμένη, ωστόσο όταν προχώρησε σε ξεκαθάρισμα στόχων, βγήκε “αλώβητη” και από το σημαντικότερο πρόβλημα που της παρουσιάστηκε. Οπως αποδεικνύουν οι αριθμοί του, κάθε σεζόν τον Φεβρουάριο κυρίως, αλλά και τον Μάρτιο, ο Ιμπραχίμοβιτς περνά μία περίοδο κάμψης και δυστοκίας. Τη φετινή σεζόν αυτό το χρονικό διάστημα επεκτάθηκε και από το τέλος Ιανουαρίου μέχρι και τώρα ο “Ibrakadabra” έχει απωλέσει το “μαγικό ραβδάκι” και έχει σκοράρει μόλις 1 φορά και αυτήν από εκτέλεση πέναλτι.

Η λύση ήρθε από έναν παίκτη που γαλουχείται εδώ και αρκετά χρόνια στο σύλλογο και που όσο περνάει ο καιρός δείχνει ολοένα και πιο έτοιμος να πάρει στις πλάτες του τον σύλλογο. Ο… σύντροφος της κόρης του ιδιοκτήτη, κατά κόσμον Αλεσάντρε Πάτο, ξεπέρασε τα προβλήματα τραυματισμού που τον ταλαιπώρησαν στο πρώτο μισό της σεζόν και με άξιο συμπαραστάτη τον Κασάνο ανέλαβε την δουλειά από εκεί που την άφησε ο Ιμπραχίμοβιτς. Την ώρα που ο Ρομπίνιο έχανε το ένα τετ-α-τετ μετά το άλλο και αρκούταν σε αδιάφορα γκολ, ο συμπατριώτης του σημειώνε το ένα κρίσιμο τέρμα μετά το άλλο και πλέον φιγουράρει στην κορυφή της λίστας των σκόρερ της Μίλαν στο πρωτάθλημα, έχοντας πιάσει τον Ιμπραχίμοβιτς με 14 γκολ. Η φημολογούμενη κόντρα των 2 ακόμα κι εντός γηπέδου (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι μεταξύ τους πάσες) περιορίστηκε αφού από τη μία οι τραυματισμοί του Πάτο, από την άλλη οι τιμωρίες και η κούραση του Ιμπραχίμοβιτς, οι μοναδικοί παράγοντες που τον έθεταν εκτός ενδεκάδας, κατέστησαν σπάνια την δυνατότητα συνύπαρξής τους.

Ως εκ τούτου, το κλίμα στα αποδυτήρια των “ροσονέρι” διατηρήθηκε ευχάριστο και η είσοδος της άνοιξης έφερε 2 αποτελέσματα “κλειδιά” στην προσπάθεια κατάκτησης του τίτλου. Αφενός η νίκη-θρίαμβος επί της Νάπολι στο Σαν Σίρο με 3-0, αφετέρου η εκτός έδρας νίκη 1-0 επί της Γιουβέντους μία βδομάδα αργότερα, διατήρησε σε απόσταση ασφαλείας την Ιντερ (αλλά και τους “παρτενοπέι”) που από -14 (με 2 ματς λιγότερα) πλησίαζε συνεχώς τη Μίλαν. Με τους “ροσονέρι” να έχουν δύσκολο φινάλε, η νίκη στο derby della Madonnina έμοιαζε απαραίτητη προϋπόθεση για να μείνει “ζωντανό” το όνειρο της επιστροφής στον θώκο της Ιταλίας. Το “τρίποντο” ήρθε με 3-0 και έκτοτε η ομάδα του Αλέγκρι… έπαιζε με τον χρόνο για το πότε θα διασφάλιζε και μαθηματικά το 18ο πρωτάθλημα της ιστορίας της.

Η ισοφάριση των τίτλων της Ιντερ έμελε να γίνει μακριά από το γήπεδο που μοιράζονται οι 2 αντίζηλοι και μάλιστα με τη Μίλαν να “κολλάει” στην ισοπαλία 0-0 κόντρα στη Ρόμα. Συν αυτώ, ο αποκλεισμός στα ημιτελικά του Coppa Italia μετά από 3 ημέρες θα διατηρήσει μία πολύ περίεργη συνθήκη στην τροπαιοθήκη της Μίλαν, αφού σε κανένα πρωτάθλημα δεν αναγράφεται η ίδια ημερομηνία με κάποιο από τα 5 κύπελλα. Παρ’ όλα αυτά, σε μία σεζόν που όλες οι ομάδες βρίσκονται σε στάδιο αναδιοργάνωσης, η Μίλαν έπαιξε πιο έξυπνα και λειτούργησε όπως η Ιντερ των περασμένων ετών, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα δίχως ουσιαστικό αντίπαλο και φτιάχνοντας ταυτόχρονα ανταγωνιστικό σύνολο για τη νέα σεζόν. Ακόμα και ο Μάσιμο Μοράτι, ο επί 5 σερί σεζόν πρωταθλητής Ιταλίας (βάσει και της απόφασης της ολυμπιακής επιτροπής της χώρας που έστεψε την Ιντερ πρωταθλήτρια το 2006), παραδέχθηκε την ανωτερότητα της Μίλαν. Μόνο που η κατάκτηση του πρωταθλήματος ήρθε ως απάντηση σε έναν υφιστάμενο του Μοράτι, τον προπονητή της Ιντερ, Λεονάρντο…

---

MVP: Αλεσάντρε Πάτο

Θα μπορούσε να είναι ο Ιμπραχίμοβιτς. Εξάλλου, με 21 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις παραμένει ο κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου, πρώτος σε ασίστ και έφτασε τα 8 σερί πρωταθλήματα, με 4 διαφορετικές ομάδες σε 3 διαφορετικά πρωταθλήματα. Ωστόσο η θετική συνεισφορά του περιορίζεται στο πρώτο μισό της σεζόν και στη συνέχεια ήταν αρνητικός και λίγο έλειψε να θέσει εν κινδύνω τον στόχο της ομάδας με τη συμπεριφορά του. Για τον Νέστα, ο Τιάγο Σίλβα ήταν το “αστέρι” της φετινής σεζόν, παίζοντας τόσο ως στόπερ, όσο και ως αμυντικός χαφ όποτε χρειάστηκε. Η έλευση του φαν Μπόμελ στο δεύτερο μισό της σεζόν συμμάζεψε την άμυνα και από παθητικό 18 τερμάτων στα πρώτα 21 παιχνίδια, οι “ροσονέρι” δέχθηκαν μόλις 5 στα τελευταία 15 ματς. Έχοντας καταλυτική παρουσία στην πιο κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος και βροντοφωνάζοντας “παρών” στα κομβικά παιχνίδια απέναντι σε Νάπολι και Ιντερ, όπου πρωταγωνίστησε, ο Αλεσάντρε Πάτο δικαιωματικά χρίζεται πολυτιμότερος παίκτης της Μίλαν τη φετινή σεζόν. Με 14 γκολ σε μόλις 17 συμμετοχές, ένας παίκτης που άρχισε ως παγκίτης ελέω των μεταγραφών και που συνέχισε με τραυματισμούς που επανέφεραν φόβους περασμένων ετών, άφησε πίσω του όλα τα κακώς κείμενα και κατάφερε να συνδυάσει την απόλυτη επιτυχία στον αγωνιστικό τομέα, με την αποκατάσταση της προσωπικής ζωής του (έχει ήδη ένα διαζύγιο) συνάπτοντας σχέση με την Μπάρμπαρα Μπερλουσκόνι. Η εξαιρετική διαχείριση των 2 καταστάσεων δε, εξυψώνει ακόμα περισσότερο τη συμβολή του διεθνή Βραζιλιάνου στην κατάκτηση του φετινού τίτλου. Και με 50 γκολ σε 100 εμφανίσεις στη Serie A, ο 21χρονος Πάτο αποτελεί αδιαμφισβήτητα το μέλλον της Μίλαν.

---

Προπονητής: Μασιμιλιάνο Αλέγκρι

Οι ανεπανάληπτοι μορφασμοί του Γκαλιάνι στις εξέδρες μετά από τέρματα της Μίλαν δεν θα μπορούσαν να χαρίσουν απλόχερα το γέλιο στους φιλάθλους, εάν ο ουσιαστικός επικεφαλής του συλλόγου δεν έκανε μία κίνηση-ματ τον Απρίλιο. Ο Γκαλιάνι φρόντισε να “κλείσει” τον κορυφαίο προπονητή της σεζόν 2009, τον Μασιμιλιάνο Αλέγκρι, ο οποίος δέχθηκε “πυρά” από την τότε ομάδα του, Κάλιαρι, που “πάγωσε” τη συνεργασία τους και τον έθεσε εκτός πάγκου. Χωρίς να υπάρχει άλλη επιλογή, η ομάδα της Σαρδηνίας τον αποδέσμευσε στις 17 Ιουνίου και η Μίλαν τον έχρισε άμεσα διάδοχο του Λεονάρντο. Η πρότερη εμπειρία από τον Βραζιλιάνο κατέδειξε πως το να βουτάς στα βαθιά τόσο άπειρος δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση. Γι’ αυτόν η πρόσληψη του Αλέγκρι “μούδιασε” τους φίλους της Μίλαν, την ώρα που η Ιντερ αντικαθιστούσε τον Ζοζέ Μουρίνιο με τον Ράφα Μπενίτεθ. Ο 44χρονος Τοσκανός διέψευσε τις απαισιόδοξες φωνές και μετά από μία περίοδο προσαρμογής που αύξησε στο κατακόρυφο την ανησυχία των “μιλανίστι”, κατάφερε να βρει τον δρόμο του. Το κυριότερο, πέτυχε αγαστή συνεργασία με τον Μπερλουσκόνι, ένα προσόν που οφείλει να έχει κάθε προπονητής που επιθυμεί να σταδιοδρομήσει στον πάγκο της Μίλαν. Ισως τα εξωαθλητικά προβλήματα του “καβαλιέρε” να του απέσπασαν την προσοχή από τα τεκταινόμενα στη Μίλαν, ωστόσο ο Αλέγκρι είχε το πάνω χέρι στο αγωνιστικό τμήμα, κάτι που φάνηκε από τον παραγκωνισμό του Ροναλντίνιο, του “κορυφαίου παίκτη όλων των εποχών” κατά τον Μπερλουσκόνι στην πρώτη προπόνηση του συλλόγου φέτος. Η επιλογή του 4-3-1-2 ήταν το πρώτο βήμα προς την επιτυχία του Αλέγκρι. Ακολούθως η εφαρμογή του στηριζόμενος σε 3 αμυντικογενείς μέσους, τους Τζενάρο Γκατούζο, Μάσιμο Αμπροζίνι και Ματιέ Φλαμινί και όχι στον Αντρέα Πίρλο ήταν το δεύτερο βήμα, έστω κι αν αυτό έθεσε άκομψα ένα τέλος στην καριέρα του σπουδαιότερου regista της Ιταλίας στο Σαν Σίρο (οδεύει προς Γιουβέντους). Η ομαλή εισαγωγή των Ρομπίνιο και Μπόατενγκ στην ενδεκάδα πιστώνεται επίσης στα συν του Αλέγκρι, όπως το γεγονός ότι δεν “πελάγωσε” από την κρίση τραυματισμών του χειμώνα και βρήκε τον τρόπο να ανταπεξέρθει. Το παιχνίδι του “Ολίμπικο” βρήκε τον προ 3ετίας τεχνικό της Σασουόλο να γίνεται ο 4ος τεχνικός της Μίλαν επί Μπερλουσκόνι που πανηγυρίζει τον τίτλο του πρωταθλητή στην “παρθενική” σεζόν στον πάγκο των “ροσονέρι” (μετά τους Αρίγκο Σάκι, Φάμπιο Καπέλο και Αλμπέρτο Τζακερόνι). Η αναγνώριση του Αλέγκρι ήταν άμεση και από τους παίκτες. “Δίνω στον Αλέγκρι 10, επειδή είναι ο ‘αρχιτέκτοντας’ του πρωταθλήματος”, δήλωσε ο Γκατούζο στα μεθεόρτια του τίτλου κι ενώ όλοι οι παίκτες είχαν πετάξει στον αέρα και περιλούσει με σαμπάνια τον προπονητή τους.

---

Απογοήτευση: Σωκράτης Παπασταθόπουλος

Το καλοκαίρι ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος γνώρισε τη μεγαλύτερη διάκριση Έλληνα παίκτη του εξωτερικού στην ιστορία, αφού βρέθηκε στις τάξεις της Μίλαν. Η επιλογή του σκόρπισε ενθουσιασμό στις τάξεις των φιλάθλων, αφού επρόκειται για έναν φέρελπι αμυντικό, ιδανικό για τη νέα γενιά του συλλόγου, που μαζί με τους Λεονάρντο Μπονούτσι και Αντρέα Ρανόκια ήταν οι στόπερ που είχαν κάνει τη σπουδαιότερη εντύπωση την προηγούμενη σεζόν. Στα φιλικά προετοιμασίας είχε θετική απόδοση, ωστόσο όταν ήρθε η ώρα των επισήμων αγώνων απογοήτευσε. Βασικός στη 2η αγωνιστική και η Μίλαν χάνει 2-0 από τη “νεοφώτιστη” Τσεζένα. Κόντρα στη Νάπολι, στην εκτός έδρας νίκη με 2-1, έκανε 4-5 εξαιρετικές επεμβάσεις, αλλά και ακόμη τόσα λάθη εκ των οποίων το 1 κόστισε το γκολ των “παρτενοπέι”. Βασικός στο επόμενο ματς κόντρα στη Γιουβέντους, εντός έδρας ήττα με 2-1 για τους “ροσονέρι”. Ο Αλέγκρι δεν τον εμπιστεύθηκε ξανά, παρα μόνο σε παιχνίδια κυπέλλου, με τα ίδια αποτελέσματα. Ο Παπασταθόπουλος γεμάτος άγχος, παρουσιαζόταν ασταθής και έτοιμος για την γκέλα που θα κόστιζε στους “ροσονέρι”. Ακολούθησαν μόλις 2 ματς στο πρωτάθλημα και αυτά ως αλλαγή. Τελευταία φορά που φόρεσε τη φανέλα της Μίλαν στην ισοπαλία 2-2 στο Σαν Σίρο με την Παλέρμο για τα ημιτελικά του κυπέλλου. Ακόμα μία κάκιστη εμφάνιση, ευθύνη και στα 2 γκολ και ξανά ο χειρότερος του γηπέδου σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο. Πλέον το κλίμα είχε αντιστραφεί και ακόμα και οι φίλαθλοι σταμάτησαν να ασχολούνται με τον… Slowdorf (το παρατσούκλι του Ζέεντορφ που επίσης είχε κακή χρονιά συνολικά) και άσκησαν δριμύτατες κριτικές στον Έλληνα στόπερ. Ο “Papa” βρίσκεται πλέον στην πόρτα της εξόδου από τη Μίλαν, έχοντας δείξει πως δεν είναι ικανός να διαχειριστεί τόσο μεγάλες προκλήσεις και οι “ροσονέρι” ήδη έχουν κλείσει τον Φιλίπ Μεξές που μαζί με τους Νέστα, Τιάγο Σίλβα και Γέπες συμπληρώνουν το καρέ των στόπερ.

---

Καλύτερη στιγμή: Γιουβέντους-Μίλαν 0-1

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και τι πιο ξεχωριστό από το να σερβίρεται από τον Γκατούζο. Ο Ιταλός μέσος ερμήνευσε στην εντέλεια το ευφάνταστο σενάριο, που ήθελε τον ίδιο να χρίζεται σκόρερ του μοναδικού τέρματος της συνάντησης στο Τορίνο και μάλιστα στο γκολ να φέρει ευθύνη και ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν! Χωρίς να εντυπωσιάσουν, οι παίκτες του Αλέγκρι είχαν τον έλεγχο σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και παρά το αργό παιχνίδι, έφτασαν στην 7η νίκη σε 11 αγώνες μέσα στο 2011 σε εκείνο το σημείο (είχαν και 4 ισοπαλίες), επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία τους στο πρωτάθλημα. Κάρφωναν δε ακόμη ένα καρφί στον “σταυρό” του Λουίτζι ντελ Νέρι, με τον τεχνικό της Γιουβέντους να βλέπει την ομάδα του να συμπληρώνει 330 λεπτά χωρίς γκολ και να φτάνει τις 3 σερί ήττες.

---

Χειρότερη στιγμή: Μίλαν-Γιουβέντους 1-2

Μετά από 2 νίκες με σκορ 3-0 την περσινή σεζόν, η Μίλαν πήγαινε σε αυτό το σπουδαίο ματς με τη δυνατότητα να πατήσει κορυφή εάν επικρατούσε και ταυτόχρονα η Λάτσιο δεν κέρδιζε το παιχνίδι της κόντρα στην Παλέρμο στη Σαρδηνία. Το “Τζιουζέπε Μεάτσα” σχεδόν κατάμεστο από 76.768 θεατές, επίδοση που ξεπεράστηκε φέτος μόνο στα ντέρμπι με τους 2 συνδιεκδικητές του τίτλου, Ιντερ και Νάπολι. Οι “ροσονέρι” μπήκαν δυνατά, έχασαν ευκαιρίες μεταξύ των οποίων και ένα δοκάρι του Ιμπραχίμοβιτς που αντιμετώπιζε ακόμη μία πρώην ομάδα του τη φετινή σεζόν (εκτός της Ίντερ, είχε και τον Άγιαξ στο Champions League). Ο Φάμπιο Κουαλιαρέλα χτύπησε στο 24′ και να ανοίγει το σκορ κόντρα στη ροή του αγώνα. Οι γηπεδούχοι “μπλοκάραν” και η “γηραιά κυρία” έκανε το 2-0 στο 65′ με τον Αλεσάντρο ντελ Πιέρο, τον έτερο υγιή επιθετικό (οι υπόλοιποι ήταν τραυματίες, ενώ ο ηγέτης της, Μίλος Κράσιτς, ήταν τιμωρημένος για “θέατρο”), ο οποίος, μάλιστα, με το τέρμα αυτό ξεπέρασε τον Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι κι έγινε ο αρχισκόρερ των “μπιανκονέρι” στη Serie A. Ο μέχρι το καλοκαίρι τερματοφύλακας της Μίλαν, Μάρκο Στοράρι, κατέβασε τα “ρολά” στη συνέχεια και μόνο μία φορά ο Ιμπραχίμοβιτς κατάφερε να τον νικήσει. Η Μίλαν ηττήθηκε από τη Γιουβέντους κι έπεσε στην 3η θέση, ωστόσο αυτή η αποτυχία ήταν η τελευταία προτού με ένα σερί 4 νικών φτάσει στην κορυφή.

---

Highlight: Μίλαν-Ίντερ 3-0

Θα μπορούσε να τοποθετηθεί στην ενότητα της καλύτερης στιγμής, ωστόσο έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς, ο τίτλος πιο εντυπωσιακή στιγμή μοιάζει περισσότερο αντιπροσωπευτικός. Χαρακτηρίστηκε το σπουδαιότερο derby della Madonnina από τους ημιτελικούς του Champions League του 2003, οι οποίοι δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Τότε κρινόταν μία θέση στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, τώρα εν πολλοίς το σκουντέτο. Τυπικά γηπεδούχος η Μίλαν, με περισσότερους από 80.000 φιλάθλους στο πλευρό της να βρίζουν και να κρεμούν πανό ενάντια στον Λεονάρντο, με το πλέον χαρακτηριστικό αυτό του “Μυστικού Δείπνου”, με τον Βραζιλιάνου στη θέση του Ιούδα. Μόλις στο 42ο δευτερόλεπτο ο Πάτο έγινε η καρδιά του πάρτι, ανοίγοντας το σκορ. Ακολούθησε ένα εντυπωσιακό διάστημα των “ροσονέρι” και άλλο ένα των “νερατζούρι”, μέχρι να έρθει η αποβολή του Κρίστιαν Κίβου στο 2ο ημίχρονο για να ανατρέψει τα δεδομένα. Με 10 αντιπάλους οι γηπεδούχο κυριάρχησαν και όπως στον πρώτο “τελικό” πρωταθλήματος απέναντι στη Νάπολι, έφτασαν σε θρίαμβο 3-0.

---