Το μπάσκετ ποτέ δεν πεθαίνει

Για μία περίοδο πέτυχε να ξεπεράσει το ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι αυτή η αποστολή του. Το αγαπήσαμε, το λατρέψαμε, δεν χρειάζεται να βρίσκεται πρώτο στις τηλεθεάσεις για να χαιρόμαστε. Στο φινάλε στις ημέρες μας πρώτο μπορεί να είναι το μπιγκ μπράδερ ή ο Λαζόπουλος που προσπαθεί να δώσει γέλιο κοροϊδεύοντας άτομα χαμηλής νοημοσύνης. Κάτι σαν το «δείπνο ηλιθίων».

Αρκετά με τις τηλεοπτικές αναλύσεις. Γιατί το μπάσκετ δεν πεθαίνει; Διότι βρήκε τον τρόπο, τον πλέον ανορθόδοξο κι επώδυνο τρόπο, να κερδίσει λίγη διαφήμιση. Αν ξεκινούσε την προηγούμενη εβδομάδα το πρωτάθλημα, πιθανώς τα αποτελέσματα να μην έφταναν μέχρι τα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Τουλάχιστον τώρα με το μπέρδεμα που προκλήθηκε θα υπάρξει ένα ενδιαφέρον αφού πάντα η ίντριγκα, η ελπίδα των παρατράγουδων πουλάει περισσότερο από ένα τρίποντο ή ένα κάρφωμα. Αιρετική άποψη; Όχι, κυνική πιθανώς αφού άλλη ελπίδα δεν έχουμε ως σπορ.

Τί θα συμβεί το Σάββατο; Μέσα από την όχι και τόσο καθαρή γυάλα, διαφαίνονται τζάμπολ την Κυριακή, παρατράγουδα το Σάββατο ιδιαίτερα στα δύο παιχνίδια των τέως αιωνίων. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την ιστορία; Σίγουρα όχι το μπάσκετ αφού δεν έμεινε και τίποτα να χάσει. Αποδυναμώνεται ο ΠΣΑΚ αφού για πρώτη φορά στην ιστορία η μειοψηφία του συνδικαλιστικού οργάνου, πράττει κατά το δοκούν λησμονώντας την λέξη αλληλεγγύη. Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, αν γίνουν οι αγώνες, δεν θα συνεχίσει την προσπάθειά του ως επικεφαλής του συνδέσμου αφού τον καθαίρεσαν επί του πρακτέου οι συνάδελφοί του.

Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος δεν πέτυχε την αποστολή του να «καθαρίσει» για τους ιδιοκτήτες και να πετύχει την ομαλή έναρξη του πρωταθλήματος οπότε θα χρειαστούν και άλλες προσπάθειες για να πάρει γερά τα ηνία του αθλήματος. Ο Βασίλης Οικονομίδης και ο ΕΣΑΚΕ …παύθηκαν άκομψα εδώ και μία εβδομάδα. Είναι αυτό που έλεγε ο Χάρυ Κλυν: βγήκαν όλοι νικητές κι έχασαν όλοι οι άλλοι.

Στο τέλος της ημέρας ίσως να ισχύει αυτό που συζητήσαμε στην αρχή: όταν ημιαπεργείς, ημιδικαιώνεσαι. Οι παίκτες μας έχουν όλα τα δίκια του κόσμου, είναι οι μοναδικοί που αγωνιούν για το μέλλον του μπάσκετ τόσο, αλλά απεργίες με προϋποθέσεις και απεργοί που παίζουν και πληρώνονται στην Ευρώπη ενώ οι άλλοι μαραζώνουν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Μάλλον ο Μπίλι Χάντερ της NBPA δεν πληροφορήθηκε όλες τις λεπτομέρειες διότι θα άσπριζε από το κακό του και δεν θα υπέγραφε επιστολή στήριξης.

Ο Παπαδόπουλος δεν υπερβάλλει με τις ιδέες του δυστυχώς όμως έλειψε κάποια χρόνια από την Ελλάδα και ξέχασε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί…πάρτης. Ραντεβού στις 24 Νοέμβρη; Η γυάλα σκοτείνιασε απότομα.