Λες και νίκησε τους… Λόντον Τάουερς
Ο Ολυμπιακός ισοπέδωσε την ΤΣΣΚΑ και ξάφνιασε τον... Ολυμπιακό. Σοκ και δέος, υπόκλιση των Ρώσων, το καμάρι των Αγγελόπουλων για το "ολοκληρωτικό μπάσκετ" και το "επιφυλασσόμαστε" των παικτών.
Μήπως πήρε ηρεμιστικό;
Ολυμπιακός και Ρεάλ Μαδρίτης λοιπόν έδωσαν ραντεβού στο μεγάλο τελικό της Κυριακής. Ο Ολυμπιακός με όραμα να γίνει η τρίτη ομάδα (μετά την Γιουγκοπλάστικα και τη Μακάμπι) που θα έχει κατορθώσει να κάνει repeat, στην 26χρονη ιστορία των Final Four. Και η Ρεάλ Μαδρίτης για να επιστρέψει στο θρόνο της, 18 ολόκληρα χρόνια μετά τη Σαραγόσα (1995). Τότε που, με προπονητή τον Ομπράντοβιτς, υπέταξε στον τελικό τον Ολυμπιακό, του Ιωαννίδη, και κατέκτησε το τελευταίο από τα 8 τρόπαια της στο μπάσκετ, τα οποία την τοποθετούν στην κορυφή της λίστας των εστεμμένων.
Ήταν οι δυο ομάδες που επιβίωσαν μετά από δυο ολότελα διαφορετικούς ημιτελικούς που έγιναν την Παρασκευή και τους έδωσαν την δυνατότητα να κάνουν το πρώτο μεγάλο βήμα προς τον τελικό προορισμό.
Ο Ολυμπιακός τα κατάφερε γιατί ισοπέδωσε την ΤΣΣΚΑ προκαλώντας σοκ και δέος ακόμη και στον… ίδιο τον Ολυμπιακό. Και η Ρεαλ Μαδρίτης γιατί αποδείχθηκε ικανότερη στην τραμπάλα και κυρίως πιο φρέσκια στο φινάλε του “clasico”. Και τώρα οι δυο τους.
Ρώσικη υπόκλιση…
Πόσο πεντακάθαρα επικράτησε ο πρωταθλητής Ευρώπης φάνηκε πρώτα από την κίνηση του προπονητή της ΤΣΣΚΑ Ετόρε Μεσίνα, να καθίσει στον πάγκο αποκαμωμένος, τρία λεπτά πριν από το φινάλε, λες και ήθελε να φωνάξει “τα δοκίμασα όλα, με δαύτους που μπλέξαμε δεν γίνεται τίποτα”. Στην ουσία αυτό το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα στις δηλώσεις του. Χωρίς κόμπλεξ, έβγαλε το καπέλο στον ρούκι Γιώργο Μπαρτζώκα, ο οποίος έγινε ο πρώτος αντίπαλος που τον ανάγκασε, μετά από 9 συμμετοχές σε Final Four, να φύγει από έναν ημιτελικό με σκυμμένο το κεφάλι.
Φάνηκε επίσης από την επίδειξη fair play του προέδρου της ΤΣΣΚΑ, Αντρέι Βατούτιν. Λίγα δευτερόλεπτα πριν από το φινάλε, σηκώθηκε από τη θέση του , κατευθύνθηκε στους αδελφούς Αγγελόπουλους και ιπποτικά τους έδωσε συγχαρητήρια.
Τόσο εύκολα;
Γιατί νίκησε ο Ολυμπιακός; Γιατί πέτυχε πολύ περισσότερους στόχους από αυτούς που είχε θέσει, όταν κατάστρωνε τα πλάνα του. Εν τέλει το έκανε να φαίνεται πιο εύκολο απ’ όσο πραγματικά ήταν για μια σειρά από ξεκάθαρους λόγους:
– Υπερείχε ψυχολογικά, κάτι που μαρτυρούσε η ψυχραιμία και η αυτοπεποίθηση με την οποία πατούσαν οι παίκτες του στο παρκέ και από τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το συνεχές προβάδισμα. Αυτό ίσως να ήταν και αναμενόμενο αν θυμηθούμε ότι από αυτή εδώ τη στήλη σας είχαμε μεταφέρει την αίσθηση ότι ήταν η ομάδα που έφτασε στο Λονδίνο με το λιγότερο άγχος και το περισσότερο χαμόγελο. Και η ΤΣΣΚΑ η πιο θολωμένη από την επιθυμία για εκδίκηση.
– Με την πιεστική άμυνά του, έκανε το δίδυμο των πρώην “ερυθρόλευκων” Τεόντοσιτς – Παπαλουκά να χάσουν τα αβγά και τα καλάθια. Επί της ουσίας ξεγύμνωσε την ΤΣΣΚΑ που πλήρωσε το γεγονός ότι επί της ουσίας φέτος δεν διέθετε κλασικό πλει μέϊκερ, αν συμφωνήσουμε ότι η επιστράτευση του Θοδωρή ήταν μια κίνηση που έδειχνε και συναίσθηση αυτής της αδυναμίας και πανικό. Χωρίς καλή κυκλοφορία της μπάλας αφοπλίστηκαν οι ψηλοί της, που υποτίθεται ότι υπερείχαν. Και πάλι όμως ο απολογισμός 41 ριμπάουντ ο Ολυμπιακός έναντι 29 της ΤΣΣΚΑ μοιάζει απίστευτος.
– Βρήκε στο πρόσωπο του Πέρο Αντιτς το “τεσσάρι” που έψαχνε να βάλει δυο-τρία μακρινά σουτ και να ανοίξει την αντίπαλη άμυνα. Ο Σκοπιανός συνέχισε το σερί των εξαιρετικών εμφανίσεών του και στην άμυνα και στην επίθεση μετά από δυο μεγάλα ματς (2ο και 5ο) κόντρα στην Εφες στα πλει οφ.
– Απέδειξε ότι σε σχέση με πέρυσι διαθέτει περισσότερο ομαδικό πνεύμα και δεν εξαρτάται καθοριστικά από τον ηγέτη του Βασίλη Σπανούλη. Και είναι σημαντικό να υπολογίσουμε ότι οι συνηθισμένοι σκόρερ του Ολυμπιακού, δηλαδή Σπανούλης, Πρίντεζης και Παπανικολάου πέτυχαν και οι τρεις μαζί 18 πόντους, αλλά υποστήριξαν τους ζεστούς συμπαίκτες τους (βλέπε Περπέρογλου) τόσο καλά που ο απολογισμός βγήκε θετικός και με το παραπάνω.
– Συνειδητοποίησε για ακόμη μια φορά πόσο μεγάλη υπόθεση είναι αυτός ο σέντερ… τσέπης που λέγεται Κάιλ Χάϊνς. Δεν είναι μόνο ότι έκανε δικές του τις περισσότερες διεκδικούμενες μπαλιές ή ότι σκόραρε μέσα στα μούτρα των θηρίων, ήταν κυρίως ότι πότε τους έβγαζε καροτσάκι έξω από τη ρακέτα για να μην πάρουν τη μπάλα στο πεδίο δράσης, ή για να μην την πάρουν καθόλου γιατί ξαφνικά πεταγόταν και τους την έκλεβε. Και στις λόμπες και στις σκαστές πάσες.
Τους… Λόντον Τάουερς
Παρεμπιπτόντως, έπρεπε να δείτε πως ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος αγκάλιαζε πότε τον Μπαρτζώκα και το επιτελείο του, πότε τους παίκτες και πότε γύριζε προς τους δημοσιογράφους και τους υπογράμμιζε όλο καμάρι: “αυτό είναι το ολοκληρωτικό μπάσκετ”.
Κι αν όλα αυτά έγιναν την Παρασκευή το βράδυ και κανείς δεν είναι σίγουρος σε ποιο βαθμό θα επαναληφθούν την Κυριακή, μπορεί να αναζητήσει μια μίνιμουμ εγγύηση στην εικόνα των αποδυτηρίων. Τόση ηρεμία και αυτοσυγκράτηση, λες και είχαν νικήσει τους… Λόντον Τάουερς. Καμία υπερβολή, κανένας οίστρος, καμιά μεγάλη κουβέντα. Ακριβώς η εικόνα μιας ομάδας που ήξερε καλά πως χρειάζεται ένα ακόμη μεγάλο παιχνίδι για να τελειώσει τη δουλειά. Μιας ομάδας που ενημέρωνε: “επιφυλασσόμαστε για τον τελικό”.
Ακόμη και ο Μπαρτζώκας που εδικαιούτο να εμφανιστεί ως ο πωλών της μετρητοίς με το αριστοτεχνικό και κοουτσάρισμά του, έδινε το παράδειγμα της σεμνότητας και άναβε τη σπίθα για τη νέα πρόκληση: “Νομίζω ότι επιθετικά δεν κάναμε και τόσο καλό παιχνίδι…” παρατήρησε και έκανε τους απεσταλμένους των Αμερικανικών δικτύων να αναρωτιόνται μήπως είχε πάρει κανένα ηρεμιστικό.
Δείτε την εκπομπή Super BasketBALL
