Ο Μουρίνιο το έχασε, η Σίτι το πήρε

Χρωστάω ένα κείμενο για τη συνολική παρουσία της Τσέλσι και του Μουρίνιο στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ. Το άφησα επίτηδες να έρθει λίγο “εκτός επικαιρότητας”, μετά το τέλος του πρωταθλήματος, με τα μυαλά λίγο πιο ψύχραιμα. Ούτως ή άλλως θα κάναμε μια μίνι-ανασκόπηση της φετινής μάχης του τίτλου στην Αγγλία, ειδικά απ’τη στιγμή που στην αρχή της σεζόν η προσωπική εκτίμηση ήταν πως η Τσέλσι θα πάρει το φετινό τίτλο.

Προηγούμενες σκέψεις

Στην πρώτη ματιά τον Σεπτέμβριο οι σκέψεις ήταν απλές: Η Σίτι έχει τρομερό υλικό, αλλά δεν θα είναι εύκολο για τον Πελεγκρίνι να πάρει τον τίτλο στην πρώτη του χρονιά. Η Τσέλσι έχει υλικό (παρά το σφάλμα του Μουρίνιο με τη μη απόκτηση επιθετικού) και έχει τον προπονητή με το know-how των τίτλων. Συμπέρασμα Σεπτεμβρίου, ο Μουρίνιο θα είναι ο happy one το Μάιο .

Ακολούθησε η δεύτερη ματιά τον Ιανουάριο : Η Σίτι είχε πολλά προτερήματα επιθετικά, ως κλασική pro-active ομάδα του Πελεγκρίνι, αλλά της είχαν κοστίσει ανόητες ήττες εκτός έδρας από αδύναμες ομάδες (Κάρντιφ, Άστον Βίλα, Σάντερλαντ). Η Τσέλσι ήταν σφιχτή και δυσκολοκατάβλητη όπως την περιμέναμε, αλλά καθόλου ελκυστική και επιθετική στο μάτι. Το χειμερινό συμπέρασμα ήταν πως και οι δύο όφειλαν να βελτιωθούν σ’αυτά που δεν έκαναν καλά: η Σίτι να σκληρύνει λίγο εκτός έδρας, η Τσέλσι να γίνει καλύτερη στο επιθετικό κομμάτι.

Τέσσερις μήνες μετά, το ταμείο λέει πως η Σίτι έφτιαξε (εν μέρει) το πρόβλημά της και πήρε τον τίτλο, όχι τόσο επειδή στραβοπάτησε η Λίβερπουλ που κυνηγούσε το θαύμα, αλλά γιατί η Τσέλσι δεν έλυσε τα δικά της προβλήματα και πλήρωσε ακριβά τις επιλογές του Μουρίνιο.

Επιδόσεις

Ο Πορτογάλος για μια ακόμη χρονιά αποδείχθηκε μετρ των μεγάλων αγώνων. Με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, κατάφερε να πάρει νίκες στα ντέρμπι ή τουλάχιστον να μη χάσει. Καθηγητής, απέκτησε σ’αυτα τα ματς ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Στη φωτογραφία έχουμε τα αποτελέσματα και τη βαθμολογία στο μίνι πρωτάθλημα μεταξύ των πρώτων πέντε ομάδων.

Η Τσέλσι έχασε μόνο ένα ματς απ’τα 8, σε πέντε απ’αυτά δεν δέχθηκε γκολ, δέχτηκε συνολικά μόνο τρία τέρματα και πήρε 19 βαθμούς. Έξι περισσότερους απ’τη Σίτι και εννιά περισσότερους απ’τη Λίβερπουλ. Σημαντικά αβαντάζ.

Πέρα απ’το μίνι πρωτάθλημα των πέντε πρώτων, υπάρχει και η βαθμολογία που προκύπτει απ’τους αγώνες κόντρα στις πρώτες δέκα ομάδες. Εκεί η Τσέλσι μάζεψε ίσους βαθμούς με τη Σίτι (39) και είχε καλή διαφορά τερμάτων. Με +25 γκολ ήταν στο -5 απ’τη Σίτι και στο +3 απ’τη Λίβερπουλ.

Η Τσέλσι ήταν καλύτερη από Σίτι και Λίβερπουλ στο top5 και ισάξια με τους Πολίτες στο top10. Προφανώς και το πράγμα στράβωσε σ’αυτό που απομένει να δούμε. Τη βαθμολογία που προκύπτει απ’τους αγώνες κόντρα στις ομάδες που τερμάτισαν απ’τη μέση και κάτω.

Πρώτες η Άρσεναλ με τη Γιουνάιτεντ, 3η και 4η θέση για Σίτι και Λίβερπουλ, και η Τσέλσι μόλις στην 7η θέση, κάτω ακόμα και από Τότεναμ & Έβερτον. Η ομάδα του Μουρίνιο κόντρα στο δεύτερο μισό της τελικής βαθμολογίας μάζεψε τέσσερις βαθμούς λιγότερους απ’τη Σίτι και πέντε λιγότερους απ’τη Λίβερπουλ, ενώ είδε τεράστια διαφορά και στα τέρμα (+35 η Σίτι, +29 η Λίβερπουλ, μόλις +19 η Τσέλσι).

Ξεκάθαρη απεικόνιση του προβλήματος. Η αποτελεσματικότητα του reactive παιχνιδιού της Τσέλσι ήταν ευθέως ανάλογη της δυναμικότητας του αντιπάλου: όσο πιο καλός (και επιθετικός) ο αντίπαλος, τόσο καλύτερη η Τσέλσι. Με τον ίδιο τρόπο, αυτά που δεν είχε η φετινή Τσέλσι εκτέθηκαν περισσότερο στο χορτάρι απέναντι στους μικρομεσαίους που έπαιρναν εκείνοι τον αμυντικό ρόλο: εκεί η Τσέλσι δεν είχε πειστικές απαντήσεις.

Επιθετικός

Γιατί δεν τις είχε; Πρώτα γιατί ο Μουρίνιο δεν πήρε φορ κατάλληλο για να στηρίξει επάνω του το στιλ παιχνιδιού του, όπως έκανε κάποτε με τον Ντρογκμπά. Το σημειώσαμε έγκαιρα τον Σεπτέμβριο, τόσο στο τότε κείμενο , όσο και με tweet μετά το τέλος των μεταγγραφών.

Δεν ήταν λογικό από πλευράς Πορτογάλου να στηριχθεί σε δυο φορ χωρίς γόνατα (Τόρες, Μπα) και στον Ετό, που ήρθε ξανά στο τοπ ράφι μετά από “διακοπές” στη Ρωσία. Δεν ήταν λογικό να δώσει δανεικό τον Λουκάκου (που στις τελευταίες δύο σεζόν έχει περισσότερα γκολ από Αγουέρο και Ρούνεϊ) χωρίς να το κάνει για να φέρει κάποιον πολύ καλύτερο στη θέση του.

Αν άλλος προπονητής είχε δώσει δανεικό τον Λουκάκου, είχε ξοδέψει 120 εκατομμύρια σε μεταγγραφές χωρίς να πάρει φορ και στη μέση της σεζόν δήλωνε “δεν έχω επιθετικούς”, τα αγγλικά ΜΜΕ θα τον είχαν ξεσκίσει. Ο Μουρίνιο βέβαια έχει το υψηλό του στάτους, τους τίτλους παντού, την εκτίμησή των Άγγλων και τη λατρεία των οπαδών της Τσέλσι. Κανείς δεν σήκωσε τους τόνους εναντίον του.

Σχέδιο

Δεύτερο πρόβλημα, η απουσία σχεδίου απέναντι σε οργανωμένες άμυνες. Ο Αζάρ είπε στο φινάλε της χρονιάς αυτό που ήταν πάντα ορατό: η Τσέλσι δεν ήταν φτιαγμένη για να “παίζει ποδόσφαιρο”, αλλά για να αντιδρά και να παίζει στην κόντρα. Ποδόσφαιρο είναι κι αυτό, απλώς ο Αζάρ εννοούσε πως δεν υπήρχε σταθερό πλάνο με την μπάλα στα πόδια απέναντι σε ομάδες που περίμεναν.

Ο Βέλγος το ήξερε καλά, αφού πολλές φορές το πλάνο εξαρτώταν αποκλειστικά απ’τα δικά του κέφια. Αν δεν έπαιζε ή δεν ήταν σε τρομερή μέρα, η Τσέλσι είχε πρόβλημα. Τα ίδια έλεγε συχνά και ο Νταβίντ Λουϊζ σε συζητήσεις με τον Γιώργο Καραγκούνη στο Λονδίνο: “Μόνο άμυνα, κλέψιμο και αντεπίθεση φίλε, τίποτε άλλο δεν κάνουμε στην προπόνηση”.

Άσχημο πλάνο; Όχι δα. Το είπαμε και στην κοινή ματιά που ρίξαμε σε Γουαρδιόλα και Μουρίνιο . Δεν υπάρχουν λανθασμένοι τρόποι, μόνο η απαίτηση να τους εκτελείς καλά, γιατί αλλιώς δεν πετυχαίνεις. Και όταν η Τσέλσι αποφάσισε να γίνει ακόμα πιο συμπαγής, έχασε μεγάλο κομμάτι της επιθετικής της απειλής και το πλήρωσε.

Ακόμα πιο αμυντική

Πότε έγινε αυτό; Στα μέσα Δεκεμβρίου, μετά την ήττα απ’τη Σάντερλαντ στο Λιγκ Καπ. Ο Μουρίνιο τότε δήλωσε πως “το ποδόσφαιρο είναι αποτελέσματα και είναι πολύ εκνευριστικό, γιατί μάλλον θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να γίνουμε πιο σταθεροί στην άμυνα. Είναι κάτι που δεν θέλω, να παίξουμε πιο πολύ με αντεπιθέσεις, αλλά το σκέφτομαι σοβαρά”.

Αν όντως δεν το ήθελε, δεν μπορεί κανείς να το πει με σιγουριά. Αυτό που είναι σίγουρο πως μέχρι τότε η Τσέλσι είχε δώσει 16 ματς στην Πρέμιερ Λιγκ και είχε κρατήσει ανέπαφη την εστία της σε μόνο τέσσερα εξ αυτών. Μετά από εκείνες τις δηλώσεις, οι Μπλε έδωσαν 22 αγώνες στο πρωτάθλημα και δεν δέχτηκαν γκολ σε 14 απ’αυτούς, με συνολικό παθητικό μόλις εννέα γκολ στα άλλα οκτώ ματς.

Σίτι

Παρόλα αυτά οι Μπλε έχασαν το πρωτάθλημα, παρότι ήταν πρώτοι μετά από 25 αγωνιστικές, με δύο πόντους διαφορά απ’τη Σίτι και τέσσερις απ’τη Λίβερπουλ. Το έχασαν στις ισοπαλίες με Γουέστ Χαμ και Γουέστ Μπρομ, στις ήττες από Άστον Βίλα και Κρίσταλ Πάλας. Εκεί που φάνηκε η απουσία φορ που θα δώσει λύσεις, αλλά και κάτι άλλο: πως η Τσέλσι μπορεί να πούλησε τον Μάτα που “δεν κολλούσε με το γρήγορο στιλ των αντεπιθέσεων”, αλλά έμεινε με παίκτες που είναι καλοί περισσότερο στο κάθετο παιχνίδι (Γουϊλιαν, Σίρλε, Σαλάχ, Αζάρ) και έχασε αυτόν που θα βρει την τρύπα για να ανοίξει οργανωμένη άμυνα, έστω και χωρίς δουλεμένο σχέδιο.

Έτσι, το πήρε η Σίτι. Η ομάδα του Πελεγκρίνι συνέχισε με ωραίο ποδόσφαιρο να διαλύει τους κατώτερους, είδε ξανά να τις κοστίζει η αμυντική αστάθεια στα ντέρμπι και έχασε από Τσέλσι και Λίβερπουλ, αλλά αυτές ήταν οι μοναδικές ήττες που έκανε μετά τις 10 Νοεμβρίου και την ήττα-σοκ από τη Σάντερλαντ. Κράτησε τα προτερήματά της, αλλά δεν έκανε άλλες ήττες από μικρούς, όπως έγινε στην αρχή της σεζόν, όταν ο Πελεγκρίνι ήταν ακόμα στο διάστημα της προσαρμογής.

Ήταν υπέρ-αρκετά και έτσι ο Χιλιανός πήρε τον πρώτο του τίτλο στην Ευρώπη, κόντρα στο συλλέκτη τίτλων Μουρίνιο. Το φετινό αβαντάζ της Τσέλσι, η επιστροφή του winning know-how του Πορτογάλου, δεν της έδωσε το πλεονέκτημα που θα έπρεπε.

Ντιέγο Κόστα

Καθόλου τυχαία, το τέλος της σεζόν βρήκε την Τσέλσι να μπαίνει στη διακοπή με δημοσιεύματα για συμφωνία με την Ατλέτικο για την απόκτηση του Ντιέγο Κόστα. Βρισκόμαστε ακόμη στο Μάιο και ο Μουρίνιο βρήκε και θέλει άμεσα τον παίκτη που δεν απέκτησε πέρσι και γκρίνιαζε όλη τη σεζόν πως δεν τον έχει, λες και ανέλαβε το Φεβρουάριο και δεν έκανε αυτός τις μεταγγραφές των 128 εκατομμυρίων ευρώ.

Λογικά η Τσέλσι θα αποκτήσει τον Κόστα, λογικά του χρόνου θα είναι βελτιωμένη, θα κάνει αυτά που ζητήσαμε και στο κείμενο που συζητούσαμε Μουρίνιο και Γουαρδιόλα. Μέχρι τότε, τελευταίο υποθετικό ερώτημα: υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει πως η Τσέλσι θα έπαιζε τελικό Champions League και θα είχε κατακτήσει την Premier League αν το περασμένο καλοκαίρι ο Μουρίνιο έδινε 25-30 εκατομμύρια για να πάρει τον Κόστα, αντί να δίνει 15 για τον Ζούμα, 35 για τον Γουϊλιαν, 13 για τον Σαλάχ και 22 για τον Σίρλε;