Δώστε μπάλα στο λαό

Στέλεχος του Παναθηναϊκού ώρες μετά το ματς μου έλεγε ότι, αυτός όπως και άλλοι ήταν προβληματισμένοι για ποιον λόγο η ομάδα γύρισε πίσω ενώ ο Αρης ήταν «νεκρός». Δεν χρειάζεται πάντως να σκεφτείς και πολύ για να καταλάβεις τον λόγο.

Το άγχος που είχε εφέτος η ομάδα του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να το είχε άλλη στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Οι ομάδες παίζουν για τους βαθμούς και τα πριμ. Αντε να φοβούνται οι παίκτες και κανένα πέσιμο αν η ομάδα είναι από αυτές που έχουν τσαμπουκαλεμένους οπαδούς. Στον Παναθηναϊκό οι παίκτες παίζανε για όλα τα παραπάνω, συν την παραμονή του Νιόπλια, του Αντωνίου και του Πατέρα. Είναι και ο λόγος που ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να σταυρώσει ντέρμπι, δηλαδή τα κατ’ εξοχήν ματς που υπάρχει άγχος πριν ξεκινήσουν. Το άγχος λοιπόν ήταν αυτό που έκοψε τα πόδια των παικτών στον τελικό, που τελικά πήραν τους τίτλους που κυνηγούσαν, αλλά που ούτε στον τελικό δεν κατόρθωσαν κάνουν ένα ματς που να ευχαριστήσει την κερκίδα.

Οι οποίοι οπαδοί όσο κάφρους και να τους περνάμε, ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα, λίγη μπαλίτσα θέλουν να την βλέπουν. Ένα πράγμα που δεν μοιάζει να καταλαβαίνουν στον Ολυμπιακό. Την Τετάρτη που μιλάγαμε με τον Νικολακόπουλο στο ραδιόφωνο έλεγε ότι στον Ολυμπιακό η διοίκηση προβληματιζόταν γιατί στο τελευταίο ματς με τον Αρη κόπηκαν τόσο λίγα εισιτήρια. Ότι περιμένουν από τον κόσμο να στηρίξει την ομάδα και μπλιμπλιμπλό, μπλαμπλαμπλά, αυτά που διαρρέουν οι διοικήσεις όταν δεν θέλουν να κοιτάξουν πως οι ίδιες τα κάνανε, αλλά θέλουν να ρίξουν αλλού το βάρος.

Με την μπάλα που έπαιξε εφέτος ο Ολυμπιακός και οι 15 χιλιάδες που πήγανε στο τελευταίο ματς πολλοί ήταν… Όταν προβάλλεται σαν καταστροφή ο τραυματισμός του Τοροσίδη και οι ενοχλήσεις που είχε στους προσαγωγούς ο Στολτίδης πως δηλαδή να νοιώσει ο οπαδός; Το δεξί μπακ -και κατά συνθήκη χαφ- έχει τραυματιστεί και το αμυντικό χαφ που περιμένει να τελειώσει την σεζόν για να κόψει την μπάλα και το νέο προβάλλεται σαν μεγάλη καταστροφή. Μία μεγάλη ζημιά έπαθε εφέτος ο Ολυμπιακός και ήταν η ασθένεια του Γκαλέτι. Αλλά ακόμα και εκεί αυτό που θυμάμαι είναι ότι πριν αρρωστήσει η κουβέντα πήγαινε σύννεφο ότι διαλέγει τα ματς που παίζει μπάλα και στα εκτός έδρας μονίμως κοιτάζει πώς να την σκαπουλάρει.

Η είδηση πάντως που με εξέπληξε τις τελευταίες μέρες ήταν ότι ο Ταυλαρίδης είναι κοντά στο να υπογράψει με την Λάρισα. Με εξέπληξε για δύο λόγους: Πρώτον γιατί δύσκολα ένας παίκτης αφήνει την Αθήνα και την ΑΕΚ για να πάει να παίξει στην επαρχία, όσο δυνατή και να είναι η ομάδα που τον θέλει. Δεύτερον γιατί από ότι άκουσα η Λάρισα θα δώσει κάτι λιγότερο από 500 χιλιάδες, που για αμυντικό παίκτη είναι σημαντικά λεφτά. Βέβαια κάπου πρέπει να πλησιάζει και το τέλος της καριέρας του Νταμπίζα, αλλά όπως και να το κάνουμε το μισό εκατομμύριο είναι εντυπωσιακό. Από την ΑΕΚ βέβαια βγαίνει ότι η μεταγραφή μπορεί και να μην προχώρησε επειδή ο παίκτης δεν ήταν του γούστου του Γκρέταρσον, μόνο που ο Ισλανδός ήξερε το ενδιαφέρον εδώ και εβδομάδες. Και συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις όταν μια μεταγραφή χαλάσει, οι ομάδες θέλουν να βγαίνει ότι οι ίδιες δεν ήθελαν για να μην λογαριάζεται για σνομπάρισμα.

Για το σινεμά που σας έγραφα την Παρασκευή το βράδυ τελικά δεν πήγα ούτε στο Centurion ούτε στο άλλο με τις τέσσερις ιρανές που το γυρνάνε στον φεμινισμό στην Περσία του ’50. Πέσαμε στο κομπρομί και πήγαμε στο Αργεντίνικο που πήρε το Οσκαρ της πιο καλής ταινίας, το «Μυστικό στα μάτια της». Εντυπώσεις; Καλή ατμόσφαιρα στην αρχή που θυμίζει Munoz – Sampayo στα comics με τον αστυνόμο Evaristo, αλλά με την ώρα το έργο σουπιάζει και καταλήγει κάτι ανάμεσα σε Old Boy και υπάρχει έρωτας μετά τα 50. Βλέπεται, αλλά και να το αφήσεις για καλοκαίρι πάλι ωραίος είσαι.