Είναι too much για το επίπεδο μας
Ενα 24ωρο μετά το θρίαμβο της Εθνικής ομάδας επί της Ρουμανίας, ο Γιάννης Ντάλλας εξηγεί γιατί η επικείμενη πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ της Βραζιλιάς συνιστά υπέρβαση και υπογραμμίζει ότι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ξέρει τι να κάνει στα πραγματικά μεγάλα ματς.
Στο ποδόσφαιρο που τίποτα δεν είναι δεδομένο, η εθνική ομάδα μιας κουκίδας στον παγκόσμιο χάρτη έχει καταφέρει να πείσει ακόμη και τους άσπονδους φίλους και τους ορκισμένους εχθρούς που διαθέτει, ότι στα κρίσιμα και στα δύσκολα είναι πάντα η πρωταγωνίστρια.
Η «άσχημη» Ελλάδα της προκριματικής φάσης, μεταμορφώθηκε σε καλλονή υψηλότατου επιπέδου και πήρε το πιο ασφαλές σκορ από τα τέσσερα ζευγάρια των προκριματικών. Οι Γάλλοι δέχθηκαν απρόσμενη ουκρανική σφαλιάρα, οι Ισλανδοί φοβήθηκαν τους Κροάτες και αντίστροφα, ενώ οι Πορτογάλοι νίκησαν με το ζόρι τους Σουηδούς.
Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές και ο Φερνάντο Σάντος δεν ξέρω αν αδίκησαν τους εαυτούς τους κατά τη διαδικασία των προκριματικών, όμως στην πιο κρίσιμη στιγμή δικαίωσαν και τον τελευταίο φίλαθλο που πήγε να τους δει. Τον δικαίωσαν όχι μόνο για το σκορ… Βραζιλίας, αλλά κυρίως για το πώς αντιμετώπισαν τη Ρουμανία. Αποφασισμένοι, ορκισμένοι, ασταμάτητοι.
Εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την τραγική άμυνα των Ρουμάνων, συνεργάστηκαν καλά στα στημένα, τους βγήκε η κομπίνα με τον Σαμαρά να γκρινιάζει και να αποπροσανατολίζει και τον Χολέμπας να σημαδεύει, όταν έπρεπε έδωσαν χώρο στον αντίπαλο, τον κοίμισαν και τον χτύπησαν ανελέητα σε δύο δεκαπεντάλεπτα. Ένα στο πρώτο και ένα στο δεύτερο ημίχρονο. Το 3-1 θα μπορούσε να είναι 4-1, ή ακόμη και 5-1.
Ο βράχος Παπασταθόπουλος που έβγαινε σαν μεγάλο επιθετικό χαφ στην επίθεση, ο αθόρυβος και πάντα επικίνδυνος στην αντίπαλη περιοχή Σιόβας, ο ασταμάτητος Μανιάτης, ο Τζιόλης που μετά από πολύ καιρό έκανε αρχηγική εμφάνιση στη μεσαία γραμμή, ο Κατσουράνης με τη γυριστή κεφαλιά αλα Ντέμης, ο άνθρωπος των μεγάλων αγώνων Σαλπιγγίδης, μα πάνω από όλα ο δεινός εκτελεστής Μήτρογλου έκαναν τους Ρουμάνους να μοιάζουν πιο αδύναμοι από το Λιχτενστάιν.
Η δουλειά δεν τελείωσε και αυτό το ξέρουν καλύτερα ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές της πιο σοβαρής ομάδας που έχει βγάλει ο ελληνικός αθλητισμός. Τρία EURO και δύο MUNDIAL σε 10 χρόνια είναι πολλά, μα πάρα πολλά για το επίπεδο, το περιβάλλον και τους πρωταγωνιστές του ποδοσφαίρου στη χώρα μας.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλιο Κ. Κεφαλογιάννη: H πιο ευχάριστη διάψευση
Σχόλιο Στ. Καραΐνδρου: Η Εθνική του 2-1 και του 1-0
Σχόλιο Δ. Κριτή: Ξεχάσαμε να χαιρόμαστε
