Ξεχάσαμε να χαιρόμαστε
Αποβραδίς φαινόταν ότι ο πρωινός καφές δεν θα ήταν σαν τους άλλους. Θα είχε τη δική του χάρη και τσαχπινογαργαλιά. Γι' αυτό και ήταν έτοιμος, πριν ακόμη το ρολόι δείξει οκτώ. Μια γενναία ρουφηξιά βαρύ γλυκού, μία αναθεματισμένη τζούρα νικοτίνης και βουρ στα social media. Τα πρωτοσέλιδα μπορούν να περιμένουν...
“Δεν θα σας βρίσω τώρα, γιατί νυστάζω. Θα τα πούμε το πρωί”, απειλεί στις 02:45 ο Θανάσης, που προφανώς θα επανέλθει, μόλις συνέλθει από το μεθύσι της νίκης. Ο Γιώργος είναι πιο συγκεκριμένος, “αμπαλοι, ε, να!” κραυγάζει στις 05:15, μένοντας ξάγρυπνος από τη χαρά του. Μηδέν σχόλια, δυο σκόρπια like μέχρι τις 06:00, απόκαμε και έγειρε κι αυτός στην αγκαλιά του Μορφέα.
Ο Σωτήρης θα πρέπει να είναι μιας κάποιας ηλικίας, διότι σχολιάζει: “Μόνο η κάρτα της ΥΕΝΕΔ έλειπε, που να λέει, ευχάριστο μουσικό διάλειμμα. Τι ώρα ξαναρχίζει το έργο;” Και είχε και ένα share, προφανώς λόγω επιτυχίας! Παρακάτω ο Δημήτρης, ο Νίκος, 45 Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση. Σαν την καλαμιά στον κάμπο, ο 46ος Γιάννης αναφωνεί: “Μπράβο μωρή Ελλαδάρα. Βραζιλία ερχόμαστε!”…
Εκνευρίστηκα και το γύρισα στα πρωτοσέλιδα. Διάολε, ξεχάσαμε να χαιρόμαστε. Απλά να χαιρόμαστε, χωρίς πώς, πού, γιατί, διότι… Αντί για να χαρούμε, ψάχνουμε να τους την πούμε. Ποιών; Όποιων, δεν έχει σημασία. Άλλωστε είναι διαφορετικοί κάθε φορά.
Να είμαστε άραγε τόσο αποτυχημένοι παντού, που ψάχνουμε για μια μικρή προσωπική δικαίωση έστω και στα ασήμαντα; Μα, και όταν έρθει αυτή, πάλι δεν την χαιρόμαστε. Δεν είδα κανέναν να λέει απλά “Μπράβο μου. Τα έλεγα εγώ, ότι θα παίξουμε και μπάλα”. Όχι. Θα πει “Κρυφτείτε στα λαγούμια σας, όσοι μας είχατε ζαλίσει τα παπάρια ότι δεν παίζουμε μπάλα. Στα μούτρα σας το χθεσινό”…
Αλλά κι ο απογοητευμένος μέχρι χθες, δεν θα πει: “Μπράβο ρε μάγκες. Σήμερα δεν μπορώ να πω τίποτε. Ήσασταν αυτοί που πρέπει και κάτι παραπάνω”. Όχι. Θα πει “Σώπα ρε. Είδαμε και λίγη μπάλα. Ελπίζω να μην λιποθύμησαν μετά και να πάμε πλήρεις στο Βουκουρέστι”…
Σκέτη τραγωδία. Τέτοια και τόση, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά αξίζουμε χαρές, αφού δεν ξέρουμε να τις χαρούμε. Να τις απολαύσουμε. Να τις αξιοποιήσουμε. Ή απλώς τα ξεχάσαμε.
Θα μιλήσουμε και για ποδόσφαιρο. Μέχρι την Τρίτη έχουμε καιρό. Για την ώρα πάω στα πρωτοσέλιδα της Ρουμανίας. Αν είναι να την πω σε κάποιον, ας είναι τουλάχιστον σε αυτούς που το αξίζουν.
Όσοι ανοίξουν νωρίτερα ποδοσφαιροκουβέντα, ας προβληματιστούν εάν η είσοδος του Καραγκούνη αντί του Κατσουράνη, πρέπει να είναι η μοναδική αλλαγή στο αρχικό σχήμα του Βουκουρεστίου. Γιατί αυτό το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του “Τυπάρα” και το φινάλε που ονειρεύεται στην καριέρα του: με το εθνόσημο στα γήπεδα της Βραζιλίας.
Τελικά ο Κατσουράνης είναι πρώην ή νυν ποδοσφαιριστής;
Τελικά ο Χολέμπας είναι μπακ ή χαφ;
Τελικά ο Σάντος είναι αμυντικογενής ή επιθετικογενής προπονητής;
Τελικά μπορείς να παίξεις παραγωγικό ποδόσφαιρο με τρεις ανασταλτικούς μέσους ή όχι;
Τελικά νικήσαμε 3-1 και πάμε Μουντιάλ;
Διαβάστε ακόμη
Σχόλιο Κ. Κεφαλογιάννη: H πιο ευχάριστη διάψευση
Σχόλιο Στ. Καραΐνδρου: Η Εθνική του 2-1 και του 1-0
Τα ξένα ΜΜΕ για τη νίκη της Ελλάδας
Σάντος: “Τίποτα δεν έχει κριθεί”
Πιτσούρκα: “Η Ελλάδα ήταν καλύτερη”
Βαρδινογιάννης: “Εχουμε ακόμη 90 λεπτά”
Παπούλιας: “Μπορούμε να προκριθούμε”
Κατσουράνης: “Παίξαμε μετά από καιρό σαν μεγάλη ομάδα”
Σαρρής: “Θα νικήσουμε και στη Ρουμανία”
Σαλπιγγίδης: “Μπορούσαμε και άλλα γκολ”
