“Σκάσε ρε μ@@@α”

Το 1997 στη Ρώμη, η τεχνολογία είχε αρχίσει να μπαίνει στη ζωή του Έλληνα δημοσιογράφου, αλλά ήταν ακόμα πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πόρτα του “Φίλαθλου”.

Απεσταλμένος τότε της εφημερίδας, είχα μείνει στην εποχή του… χειρόγραφου. Δηλαδή τα κείμενα γράφονταν με στυλό και στέλνονταν με φαξ… Το internet είχε μπει στη ζωή ελάχιστων κι έτσι δεν υπήρχαν πολλοί με υπολογιστές, αλλά οι περισσότεροι είχαν το προφανές. Μια γραφομηχανή, όπως ο Παντελής Διαμαντόπουλος…

Την επομένη, λοιπόν, του ημιτελικού μεταξύ Ολυμπιακού και Ολίμπια Λιουμπλιάνας και παραμονή του τελικού με την Μπαρτσελόνα, είχε πέσει πολλή δουλειά. Περισσότερη δεν γινόταν. Τρέξιμο για τη συνέντευξη Τύπου, αγώνας δρόμου για δηλώσεις παικτών και άλλα πολλά…

Στην αίθουσα Τύπου του “Παλαέουρ” γινόταν… χαμός από Έλληνες και η αναζήτηση ενός σταθερού τηλεφώνου που να βγάζει γραμμή στην Ελλάδα δεν ήταν απλή υπόθεση. Το 1997 κινητά είχαν πολλοί, όχι όμως όλοι. Κι εγώ ήμουν στους άτυχους.

“Μήπως είδατε τον Μάνο;”

Κάποια στιγμή το απόγευμα, ολοκληρώθηκε η συγγραφή των ρεπορτάζ και έγινε η αποστολή των φαξ… Η ανάσα ανακούφισης έμοιαζε λυτρωτική, μέχρι που ακούστηκε από το… πουθενά, η φωνή του Κυριάκου Γεωργόπουλου, συναδέλφου από τον “Φίλαθλο”, που είχε πληρώσει από την τσέπη του για να ταξιδέψει στη Ρώμη. “Ψάχνουν τον Μανουσέλη από την εφημερίδα. Δεν έχει στείλει τα κείμενα. Βρες τον τώρα”, μου λέει. Για την ιστορία, ο Μανουσέλης ήταν προϊστάμενος μπάσκετ στον “Φίλαθλο”, τις ώρες που δεν ήταν προπονητής!

Η αναζήτηση ξεκίνησε, πουθενά ο Μανουσέλης. “Μήπως είδατε τον Μάνο;”, ρωτάω, αλλά κανείς δεν απαντάει. Κάποια στιγμή βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος να μου δώσει σημασία. Τι το ήθελα; “Σκάσε ρε μαλάκα. Μην φωνάζεις”, μου λέει με αυστηρό ύφος ο Κυριάκος Πιτούλης.

Δικαίωμα στην επόμενη ερώτηση δεν είχα. Έσκασα κι έφυγα…

Μετά από δύο ώρες κι ενώ στην εφημερίδα φλέρταραν με το εγκεφαλικό, ο Μανουσέλης εμφανίστηκε μπροστά μου. Ήρεμος και ατάραχος με ρωτάει: “Όλα καλά; Έχουμε στείλει κείμενα;” Ε, εκεί δεν συγκρατήθηκαν, παρότι νεαρός ακόμα (στα 23 μου). “Καλά ρε Μανουσέλη, με δουλεύεις; Δύο ώρες σε ψάχνω. Φωνάζουν στην Αθήνα. Δεν έχεις στείλει τίποτα”.

Αυτήν τη φορά γλίτωσα την προτροπή για να σωπάσω, προφανώς ήταν αντιληπτό ότι είχα το δίκιο μου…

Ο… σκάουτ Μανουσέλης

Τώρα που τα διαβάσατε όλα αυτά, θα αναρωτηθείτε γιατί σας τα έγραψα. Γιατί η ουσία της μικρής αυτής ιστορίας δεν ήταν τα κείμενα του Μάνου, αλλά γιατί χάθηκε για δύο ώρες, εγώ δεν ήξερα τίποτα και έπρεπε να… σκάσω.

Δεν το έμαθα, βέβαια, εκείνη την ώρα, αλλά όταν επέστρεψα στην Αθήνα. Ο Μανουσέλης, λοιπόν, είχε ντυθεί… κατάσκοπος. Επειδή η προπόνηση της Μπαρτσελόνα ήταν “κλειστή”, κανείς δεν μπορούσε να την παρακολουθήσει. Εκτός από ελάχιστους διαπιστευμένους δημοσιογράφους, που είχαν δουλειά εκείνη την ώρα στη θέση τους μέσα στο γήπεδο.

Μόνο που ο Μάνος δεν έκανε δουλειά για τον “Φίλαθλο”, ούτε για το ραδιόφωνο. Έκανε ό,τι έγραφε ρεπορτάζ, αλλά σημείωνε όσα έκανε ο Ρενέσες στην τελευταία προπόνηση της Μπάρτσα! Πού να ήξερε ο Αϊτο πως ο Μανουσέλης έκανε τον δημοσιογράφο μόνο στις ελεύθερες ώρες του, γιατί στην πραγματικότητα ήταν προπονητής!

Και έστειλε το σκάουτινγκ στους συνεργάτες του Ίβκοβιτς, που είχαν πλέον λεπτομέρειες και από την τελευταία προπόνηση των Καταλανών…