Ο ΠΑΟΚ επέλεξε… κορυφή

“… H ομάδα λειτουργεί συνειδητά με την προσοχή της στραμμένη περισσότερο στο Πρωτάθλημα και λιγότερο στο Γιουρόπα Λιγκ. Κι αν θέλετε την άποψή μου, το βρίσκω λογικό…”. Με τη φράση αυτή έκλεινα το προηγούμενο άρθρο μου, μετά την ήττα του ΠΑΟΚ από τη Φιορεντίνα. Με την ίδια φράση αρχίζω το σημερινό, καθώς έχω την αίσθηση ότι η διαπίστωση αυτή δικαιώνεται.

Μπορεί ο ΠΑΟΚ να ακολουθεί όντως συνειδητά αυτή τη λογική, μπορεί όμως και υποσυνείδητα. Αυτό, αν θέλετε, μπορούμε να το κουβεντιάσουμε, διότι, προφανώς, θα έχετε κι εσείς την άποψή σας. Εγώ, μετά το 4-1 επί της Βέροιας, παραθέτω τη σκέψη μου, βάσει της αλληλουχίας των γεγονότων και τη θέτω στην κρίση σας:

Παίζει ο ΠΑΟΚ με τον ΟΦΗ και τον “ισοπεδώνει” βγάζοντας πάθος από το πρώτο λεπτό. Πάει στη Γαλλία και χάνει αμαχητί από την Γκινγκάμπ. Αντιμετωπίζει τον Ατρόμητο και τον “τσακίζει”, βγάζοντας τσαγανό στο πρώτο ημίχρονο και ηρωισμό στο δεύτερο, με παίκτη λιγότερο. Υποδέχεται τη Φιορεντίνα και χάνει πάλι, χωρίς να κάνει κατάθεση ψυχής στο χόρτο παρά μόνο στο τελευταίο 20λεπτο, όταν η ιταλική ομάδα προσπαθεί να διαφυλάξει την πρωτοπορία της στο σκορ. Και τώρα, παίζει με τη Βέροια και την πνίγει στην κυριολεξία, στην καλύτερη φετινή εμφάνισή του, με μεγάλο ενθουσιασμό και πολλές δυνάμεις, παρά την κούραση της αναμέτρησης με τους “βιόλα”.

Το εφικτό και το άπιαστο όνειρο

Δεν μένω στα αποτελέσματα. Κρίνω μόνο τη διάθεση που δείχνει η ομάδα από παιχνίδι σε παιχνίδι. Και διαπιστώνω ότι τα δίνει όλα στα ματς του Πρωταθλήματος, όχι του Γιουρόπα Λιγκ. Κι αυτό το συνδέω με τη δήλωση του Αγγελου Αναστασιάδη, στη συνέντευξη Τύπου, πριν το παιχνίδι με τη Φιορεντίνα: “Εχω πει στα παιδιά ότι ο ΠΑΟΚ, από τότε που έπαιζα κι εγώ, αλλά και παλιότερα, έχει τρεις στόχους. Πρωτάθλημα, ο πρώτος στόχος. Ευρώπη για την καταξίωση και το πρεστίζ της ομάδας ο δεύτερος και τρίτος στόχος είναι το Κύπελλο…”

Αρχίζω, λοιπόν, να πιστεύω ότι δεν είναι τυχαίες οι αγωνιστικές “κωλοτούμπες” του ΠΑΟΚ, αλλά και ότι δεν οφείλονται στη διαφορά ποιότητας των Ευρωπαίων αντιπάλων σε σχέση με τους αντιπάλους στο Πρωτάθλημα. Διότι μπορώ να δεχτώ ότι η Φιορεντίνα είναι ανώτερη ποιοτικά από τον ΠΑΟΚ, δεν το δέχομαι, όμως, με τίποτε για την Γκινγκάμπ. Αρχίζω να σκέφτομαι πως παίκτες και προπονητής θεωρούν ότι δεν πρέπει να ξοδεύουν αλόγιστα δυνάμεις στο Γιουρόπα Λιγκ, ώστε να μαζεύουν πόντους στο Πρωτάθλημα, ποντάροντας παράλληλα και σε πιθανές νέες απώλειες του Ολυμπιακού.

Κι αν αυτό δεν έχει προκύψει μετά από συζητήσεις μεταξύ τους, ίσως έχει εμπεδωθεί υποσυνείδητα με την αίσθηση ότι στο Πρωτάθλημα είναι, υπό προυποθέσεις, εφικτή η κατάκτηση του τίτλου, ενώ στο Γιουρόπα Λιγκ αποτελεί άπιαστο όνειρο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ομάδα προσπαθεί να στηρίξει τη δήλωση του προπονητή της: “Πρώτος στόχος είναι το Πρωτάθλημα”…

Η… ύψιστη υποχρέωση

Λογικό, ξαναλέω. Από τη στιγμή που ο ΠΑΟΚ έχει πατήσει κορυφή στη βαθμολογία, πρέπει να παίξει όλες τις πιθανότητές του. Πρέπει να πάει στο “Γ. Καραισκάκης” τουλάχιστον με τη σημερινή βαθμολογική διαφορά από τον Ολυμπιακό και, αν δεν χάσει στο ντέρμπι, να τονώσει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθησή του. Αυτό θέλει το σύνολο των οπαδών του ΠΑΟΚ, αυτό είναι λογικό να επιδιώκει και η ομάδα.

Αλλωστε, η πρόκριση στο Γιουρόπα Λιγκ μπορεί να κερδηθεί με νίκες στα δύο από τα τρία παιχνίδια που απέμειναν. Εάν ο ΠΑΟΚ τα καταφέρει με την Ντινάμο στο Μινσκ και με την Γκινγκάμπ στην Τούμπα, θα έχει πολλές πιθανότητες να περάσει στους 32 με εννιά βαθμούς, ενώ κανείς δεν μπορεί να τον καταδικάσει εκ των προτέρων σε ήττα στο αμέσως επόμενο παιχνίδι με τη Φιορετίνα, στο “Αρτέμιο Φράνκι”.

Όσο για το Κύπελλο, αρκούν δύο νίκες επί του ΠΑΣ Γιάννινα και της Κασσιόπης για να “διορθωθεί” η γκέλα με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Η δυσκολία έγκειται στη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού σε πέντε αγώνες επιπλέον των υποχρεώσεων στο Πρωτάθλημα και με δεδομένα τα προβλήματα απουσιών που άρχισαν να συσσωρεύονται από τραυματισμούς και κάρτες. Αλλά, όπως και να ‘χει, είναι στις δυνατότητες του ΠΑΟΚ να συγκεντρώσει από εδώ και πέρα έξι βαθμούς και στο Γιουρόπα Λιγκ και στο Κύπελλο, χωρίς να “ξεφουσκώσει” στους αγώνες του Πρωταθλήματος.

Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν τα καταφέρει στο Γιουρόπα Λιγκ (για τον ΠΑΣ Γιάννινα και την Κασσιόπη δεν το συζητάω…) κανείς πιστεύω δεν θα τα βάψει μαύρα. Η προοπτική να προχωρήσει η ομάδα έναν ή ακόμη και δύο γύρους στο Γιουρόπα Λιγκ δεν συγκινεί όσο το να παραμείνει σταθερά στην κορυφή της βαθμολογίας του Πρωταθλήματος. Και, υπ’ αυτήν την έννοια, είμαι βέβαιος ότι οι παίκτες του ΠΑΟΚ θα εξακολουθήσουν να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους στα ματς του Πρωταθήματος. Αυτό έχει καταγραφεί μέσα τους ως ύψιστη υποχρέωση. Δικαιολογημένα, διότι πρέπει να σκεφτούμε και κάτι ακόμη: Μόνο τεράστιες ομάδες του ευρωπαικού ποδοσφαίρου, κατορθώνουν να πετυχαίνουν και στους τρεις στόχους τους την ίδια χρονιά. Κι αυτές, πολύ σπάνια…

ΥΓ. Ο αγώνας με τη Βέροια δεν αντέχει σε κριτική. Ο ΠΑΟΚ ήταν καταιγιστικός και έδωσε ρεσιτάλ επιθετικότητας, χάνοντας ή πετυχαίνοντας το ένα γκολ μετά το άλλο. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν ότι έπαιξε ποδόσφαιρο που το ευχαριστήθηκε ο κόσμος. Είχε λείψει το θέαμα τα τελευταία χρόνια από την Τούμπα. Πολύ περισσότερο, δε, είχε λείψει το θέαμα που συνδυάζεται με την ουσία και το νικηφόρο αποτέλεσμα. Ρατς, Σάλπι, Κάτσε, Μακ, έκλεψαν, νομίζω, την παράσταση. Προσθέτω τον Αθανασιάδη με το απίθανο τέταρτο γκολ, που υπενθύμισε το μοναδικό χάρισμα αυτού του παιδιού, αλλά και τον Τζιόλη, ο οποίος, με τον Αγγελο, είναι “άλλος” παίκτης…