Money can’t buy you love
Θα ξεκινήσουμε με μια επανάληψη. Επανάληψη των σκέψεων που είχα κάνει πέρσι, την επόμενη του θριάμβου στην Κωνσταντινούπολη. Όχι για να βγάλω εύκολα το μεροκάματο με copy-paste απόψεων, αλλά γιατί τότε δεν είχαν δημοσιευτεί διαδικτυακά και κυρίως γιατί θεωρώ πως το repeat στα τρόπαια ευνοεί μια επανάληψη και στα κείμενα.
Μέσα στα πολλά που είχα σκεφτεί πέρσι μετά το έπος της Πόλης, ήταν η προσωπική διαδρομή των αδελφών Αγγελόπουλων. Των ανθρώπων που, όπως έγραφα τότε, πέτυχαν το βράδυ που απέτυχαν:
“Οι Αγγελόπουλοι, λοιπόν, πάτησαν την κορυφή της Ευρώπης και είδαν με τον πιο κινηματογραφικό τρόπο τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα. Δικαιώθηκε η πορεία τους, η πίστη τους, η επιμονή του, η φιλοδοξία τους. Όμως, η αλήθεια είναι πως μπορεί να δικαιώθηκαν όλα αυτά, όχι όμως και η τακτική τόσων χρόνων.
Έτσι, το πραγματικά σπάνιο είναι πως οι Αγγελόπουλοι πάτησαν την κορυφή το ίδιο βράδυ που αποδείχθηκε το πόσο λάθος είχαν. Οξύμωρο, ειρωνικό, αλλά αληθινό. Το βράδυ που σήκωσαν την μεγάλη κούπα μπορεί να δικαίωσε πολλά πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα απ-έδειξε στους Αγγελόπουλους με τον πιο εμφατικό τρόπο το πόσο εσφαλμένη ήταν η μέχρι πρότινος προσέγγισή τους.
Γιατί η γλυκιά ευφορία δεν ήρθε από τα εκατομμύρια στρωμένα στα πόδια των Τσίλντρες, των Βούισιτς, των Μασιγιάουσκας, των Κλέιζα και των τόσων άλλων που ξεχνάω. Δεν ήρθε μέσα από τις λεζάντες και τις μεγαλοστομίες. Ήρθε μέσα από τη φλόγα και το ταλέντο κάποιων πιτσιρικάδων, ήρθε από την δίψα του Σπανούλη και του Πρίντεζη να αποδείξουν κάτι, ήρθε μέσα από τον ιδρώτα και την αυταπάρνηση κάποιων Χάινς και Ντόρσι.
Ήρθε με το 1/3 του μπάτζετ που είχε η ομάδα που ήταν φιναλίστ στην Ευρωλίγκα το 2010. Αυτή είναι η διαφορά. Εκείνη η ομάδα, που απέκλεισε με την ψυχή στο στόμα την φτωχή Παρτιζάν στον ημιτελικό κι υποτάχθηκε στην Μπαρτσελόνα στο τελικό, ήταν τρεις φορές πιο ακριβή απ’αυτήν που έδωσε τους δύο επικούς αγώνες στην Πόλη. Τρεις φορές πιο ακριβή, αλλά η κορυφή δεν κατακτήθηκε τελικώς με τα λεφτά, αλλά με όλα αυτά που τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν.
Αν δεν ήταν η κρίση, είναι πιθανόν πως οι Αγγελόπουλοι θα έφταναν τελικά στην κορυφή μέσω της παλιάς τακτικής τους. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αυτό που μάθαμε, όμως, είναι πως αναγκάστηκαν λόγω της κρίσης να κλείσουν την κάνουλα, να σταματήσουν να ρίχνουν αλόγιστα λεφτά στο βαρέλι χωρίς πάτο και πριν περάσει ένας χρόνος, το Μπάσκετ τους χάρισε το μεγαλύτερο θαύμα και τους έκλεισε το μάτι. “Καταστρέφονταν” και τους “γλίτωσε” η κρίση”.
Αν κοιτάξουν προσεκτικά πάνω στην γυαλιστερή επιφάνεια του κυπέλλου, θα δουν ξεκάθαρα ένα χαμογελαστό “Καταλάβατε τώρα; Το πήρατε το μάθημα;” Οι Αγγελόπουλοι και μόνο αυτοί ξέρουν αν το πήραν.”
Δεν ήταν θαύμα…
Έναν χρόνο αργότερα, το Μπάσκετ έκλεισε ξανά το μάτι στους Αγγελόπουλους και τον Ολυμπιακό. Όχι με ένα ακόμα θαύμα, αλλά αυτή τη φορά με μια εμφατική κατάκτηση, που δεν χρειάζεται κουβέντα για μεταφυσική, ηρωισμούς και αυτοκτονίες των αντιπάλων για να εξηγηθεί. Σ’ένα Final Four που δεν είδαμε τον Ολυμπιακό απλώς να στέφεται πρωταθλητής, αλλά να το κάνει παίζοντας ως πρωταθλητής. Ήρθε, είδε, νίκησε.
Ένα χρόνο αργότερα, οι Αγγελόπουλοι απάντησαν στο περσινό ερώτημα του αν πήραν το μάθημα. Πρώτα, με την συνέχιση της ίδιας πορείας, στο ίδιο σωστό μονοπάτι. Μετά, με μια ατάκα κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, που πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ. Όταν κατά την διάρκεια αυτής, η ερώτηση αφορούσε την προ διετίας αλλαγή, την περικοπή του μπάτζετ και την τότε “διάθεση για αποχώρηση”, ο Γιώργος Αγγελόπουλος ήταν ξεκάθαρος:
“Όσον αφορά την τότε ανακοίνωση, νομίζω ήταν το βασικό συστατικό και η πιο γενναία και τολμηρή κίνηση που έχουμε κάνει ποτέ στον Ολυμπιακό. Ήταν η αφετηρία της επιτυχίας. Εκεί πάνω στηρίχτηκαν όλα, χωρίς να αναλύσουμε τώρα τι σημαίνει αυτό. Πάνω εκεί στηρίζεται η επιτυχία του Ολυμπιακού κι ίσως θα έπρεπε να έχει γίνει νωρίτερα.”
Τα αδέρφια “καταστρέφονταν…”
Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα αδέρφια “καταστρέφονταν” τα προηγούμενα χρόνια κι ήρθε η κρίση πρώτα να τα γλιτώσει και μετά να τα ανταμείψει με επιτυχίες. Και κακώς ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος μίλησε για τους παίκτες που πήραν εκατομμύρια στον Ολυμπιακό και τώρα βλέπουν τους ερυθρόλευκους να μετράνε κούπες. Γιατί κανείς δεν έβαλε μόνος του το ποσό στο συμβόλαια, ούτε αυτοπροτάθηκε στον Ολυμπιακό. Οι ίδιοι χρυσοπλήρωναν πχ τον Βοϋισιτς, που ήταν πια τόσο ταλαιπωρημένος που ο κάθε αντίπαλος τον “σημάδευε” στην επίθεση και τώρα βλέπουν τον Χάινς να διαλύει τα πάντα και τον Σερμαντίνι να βγαίνει μέχρι το κέντρο για να πιέσει.
Ευτυχώς οι παλιές, παράλογες λογικές ανήκουν στο παρελθόν. Τα λεφτά που κοστίζει ο Ολυμπιακός συνεχίζουν να είναι το 1/3 του παλιού μπάτζετ. Σίγουρα, όσα κι αν ξοδεύει κανείς ρίχνοντας λεφτά σε βαρέλι χωρίς πάτο, δεν παύουν να είναι πολλά, ακόμα κι αν αποτελούν το μικρότερο μπάτζετ στο Final Four. Όμως, δεν ξοδεύονται πια αλόγιστα κι αφελώς, και πιάνουν τόπο. Όχι γιατί έρχονται πίσω στα ταμεία, αλλά γιατί φτιάχνουν ομάδες που είναι value for money και κάτι παραπάνω, σύνολα που μπορούν πλέον να υποτάσσουν αντιπάλους που κοστίζουν περισσότερα.
Χωρίς χρωματιστά γυαλιά…
Και μπορούν πέρα από επιτυχίες, να φέρουν και αγάπη. Δεν εννοώ την αγάπη των φανατικών φίλων, που είναι πάντα έτοιμοι να λατρέψουν στην επιτυχία και να γυρίσουν την πλάτη στην αποτυχία. Δεν εννοώ ούτε τους φανατικούς εχθρούς, αυτούς που σε κάθε ομάδα θεωρούν πως είναι χρέος τους να παίρνουν όρκο, με το δεξί χέρι πάνω στην αγαπημένη τους οπαδική εφημερίδα, πως θα κάνουν εφ’όρου ζωής το άσπρο-μαύρο για χάρη τάχα μου της αγάπης τους.
Μιλάω για τον κόσμο που έχει τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία να δει χωρίς χρωματιστά γυαλιά. Κι αυτό που κατάλαβα, από τον μικρόκοσμο της παρέας μου και την παρατήρηση στα social media, είναι πως αυτή η ομάδα του Ολυμπιακού αγαπήθηκε από φίλους κι εκτιμήθηκε από εχθρούς, όχι μόνο για την επιτυχία, αλλά κυρίως για τον τρόπο που ήρθε αυτή, για τα πρόσωπα που την έφεραν.
Το μάθημα δεν αφορά μόνο τους πλούσιους…
Χρόνια πιστεύω πως τελικώς το πιο σωστό μέτρο για την επιτυχία είναι το πως σε βλέπει το υγιές κομμάτι των αντιπάλων. Αυτοί που, παρότι βρίσκονται στην απέναντι όχθη, μπορούν να καταλάβουν πότε πρέπει να χειροκροτήσουν και να εκτιμήσουν. Κι αυτοί το έκαναν απλόχερα γι’αυτόν τον Ολυμπιακό, όπως κάποιοι άλλοι το έχουν κάνει στο παρελθόν για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.
Και μπορεί να μην είμαι στο μυαλό τους και να μην μπορώ να μιλάω εξ ονόματός τους, αλλά νομίζω πως ο μπασκετικός Ολυμπιακός της διετίας δεν κέρδισε ακόμα και τους ουδέτερους ή “εχθρούς” μόνο επειδή πέτυχε, αλλά κυρίως για όσα έβγαλε στο παρκέ. Κι αυτά δεν ήταν (μόνο) λεφτά, αλλά ταλέντο, χαρακτήρας, δουλειά, χημεία, τεχνογνωσία και φλόγα.
Money can’t buy you love. Και το μάθημα δεν αφορά μόνο τους πλούσιους που έχουν τα ηνία των συλλόγων, αλλά και όλους εμάς. Μπορεί τα χρήματα να είναι απαραίτητα για να ζήσουμε, αλλά όχι για να ευτυχήσουμε. Κι αν πρέπει τελικώς να πετύχεις, στον αθλητισμό ή όπου αλλού, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να το κάνεις χωρίς τα λεφτά να είναι το μεγαλύτερο όπλο σου.
Δείτε την εκπομπή Super Basketball με συνεντεύξεις και ρεπορτάζ από την άφιξη των πρωταθλητών Ευρώπης στην Αθήνα:
Διαβάστε ακόμη:
Λο: “Χαρά μου να μείνω στον Ολυμπιακό”
Αγγελόπουλοι: “Το απολαμβάνουμε”
Ρεκόρ τηλεθέασης του τελικού στην Ισπανία
“Κερκίδα” στο αεροπλάνο του Ολυμπιακού (video)
