Ματ Ντάρμπισαϊρ: Το παιδί του Λάνκασαϊρ που απέρριψε τη Μάντσεστερ

Οπως οι Βραζιλιάνοι έχουν τις φαβέλες, έτσι οι Αγγλοι και δη ο Ματ Ντάρμπισαϊρ είχε τις άπειρες ερασιτεχνικές ομάδες για να αρχίσει την καριέρα του, μιας και δεν δέχθηκε καμία πρόταση δοκιμής από κάποιον επαγγελματικό σύλλογο. Περιπλανήθηκε σε αρκετές εξ αυτών, έχοντας ένα μεγάλο όνειρο, κάποια στιγμή να αγωνιστεί στην Μπλάκμπερν, την αγαπημένη του ομάδα. Μέχρι τότε, η σχέση του με τα “ρόδα” περιοριζόταν σε ένα αυτόγραφο που πήρε από τον πρώην άσο τους,
Αλαν Σίρερ, στα αποδυτήρια της
Νιούκαστλ και στην παρουσία του στο “Σημάδι”, ένα κομμάτι λόφου πίσω από τις εξέδρες του “Ιγουντ Παρκ” όπου μαζεύονταν οι “σκληροπυρηνικοί” φίλοι της ομάδας, οι οποίοι δεν διέθεταν χρήματα για εισιτήριο.
“Από το ‘Σημάδι’ βλέπεις μόνο μία εστία και το ένα τέταρτο του γηπέδου”, εξήγησε ο Ντάρμπισαϊρ.

Στα 15 του γνώρισε τον Αντι Μακνάλι, που τον πήρε στα παιδικά τμήματα της Ντάργουεν. Αυτά γρήγορα θυσιάστηκαν για τη γυναικεία ομάδα και ο Ντέρμπισαϊρ αποχώρησε για την Γκρέιτ Χάργουντ Τάουν, ωστόσο με τη βοήθεια του Μακνάλι έγινε… γυμναστής της Μπλάκμπερν σε ένα κοινοτικό πρόγραμμα για τα τοπικά σχολιαρόπαιδα. Ο ίδιος είχε τελειώσει το σχολείο και χρειαζόταν λεφτά. Παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στην… 10η τη τάξει κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος και πληρωνόταν από την αγαπημένη του ομάδα. “Ηταν καλή δουλειά, την απόλαυσα. Οι άνθρωποι που συνεργαζόμουν καθημερινά ήξεραν ότι έπαιζα ποδόσφαιρο, αλλά όχι και οι άνθρωποι του συλλόγου“, τόνισε με παράπονο.

Δεν το έβαλε κάτω. Αντιθέτως, έκανε κάθε μέρα 15 λεπτά δρόμο για να πάει από το σπίτι του στις εγκαταστάσεις της Μπλάκμπερν. Εν συνεχεία προπονήσεις και αγώνες με την ομάδα του. “Επαιζα απέναντι σε παιδιά που απορρίφθηκαν από επαγγελματικούς συλλόγους και παιδιά που μόλις γύρισαν από τη βραδινή έξοδο της Παρασκευής. Υπήρχαν φορές που μύριζα τη μπύρα αυτών που με μάρκαραν, ή μου έλεγαν πως θα μου σπάσουν τα πόδια, αφού ήταν μεγάλοι και δεν τους ένοιαζε πλέον”, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο.

Από το 2003 άρχισε να μπαίνει το όνομά του στα μπλοκάκια των σκάουτερ. Ο 17χρονος Ντάρμπισαϊρ βρέθηκε κοντά στην Ράντκλιφ Μπόρο, αλλά έκανε πίσω περιμένοντας κάτι καλύτερο. Αυτό ήρθε, μιας και η Μπέρνλι τον διεκδίκησε. Αρνήθηκε. “Φυσικά και δεν θα μπορούσα να υπογράψω στην Μπέρνλι, αφού είμαι οπαδός της Μπλάκμπερν. Δεν βγάζει νόημα!”. Γνωρίστηκε με τον τεχνικό της Εβερτον, Ντέιβιντ Μόγες, ένας σκάουτερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον ξενάγησε στις εγκαταστάσεις του Κάρινγκτον. Ο ίδιος ακόμα περίμενε. Και τελικά η πρόταση ήρθε. Οι εργοδότες του αποφάσισαν να του δώσουν μία θέση ως ποδοσφαιριστή πλέον στην εφηβική ομάδα. “Δεν με ενδιέφερε η οικονομική πλευρά, επειδή υποστήριζα την Μπλάκμπερν από παιδί και μεγάλωσα εδώ. Πλέον ζω ένα όνειρο”.

Ως παίκτης της Μπλάκμπερν, οι δανεισμοί του σε Πλίμουθ και Ρέξαμ τον μπόλιασαν ποδοσφαιρικά. Η κλήση του στις μικρές ομάδες της εθνικής Αγγλίας ήταν το πρώτο πραγματικό επίτευγμα. Το δεύτερο, το γκολ που σημείωσε για τα “λιοντάρια” στο φιλικό με την εθνική Ιταλίας σε αγώνα κάτω των 21 ετών, στο πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη στο ανακατασκευασμένο “Γουέμπλεϊ” (Φεβρουάριος του 2007). Ενα μήνα νωρίτερα, την Πρωτοχρονιά του 2007, είχε ανοίξει τον λογαριασμό των τερμάτων με αυτό απέναντι στη Γουίγκαν. Στο κύπελλο σημείωσε τέσσερα γκολ και έκλεισε τη σεζόν με 9 σε όλες τις διοργανώσεις και 30 εμφανίσεις (14 ως βασικός).

Τη νέα σεζόν κινήθηκε στα ίδια επίπεδα. Συνολικά 32 εμφανίσεις, με πέντε εκ των οποίων να αφορούν το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Πέντε γκολ, τρεις ασίστ και λίγο πιο περιφερειακό ρόλο στην επίθεση των “ρόδων”, που είχαν μία εξαιρετική πορεία υπό την καθοδήγηση του Μαρκ Χιουζ. Οι τραυματισμοί και ο Μπένι Μακάρθι δεν του επέτρεψαν, όμως, να κάνει πολλά όνειρα για βασική ενδεκάδα. Φέτος, μία από τα ίδια, με την Μπλάκμπερν να παραπαίει με τον Πολ Ινς στον πάγκο και να προσπαθεί να διασωθεί με τον Σαμ Αλαρνταϊς. Η κατάσταση στην ομάδα έχει γίνει πολύ δύσκολη για τους παίκτες, με την πίεση του κόσμου να τους εμποδίζει να δείξουν την περσινή καλή εικόνα.

Το “καμπανάκι” χτύπησε για τον 22χρονο επιθετικό, πατέρα διδύμων από τον Φεβρουάριο του 2008. Η ταχύτητά του, η τεχνική του, η αίσθηση του γκολ που διαθέτει σε φάσεις με αναστάτωση αποχωρούν από το “Ιγουντ Παρκ” με προορισμό το γήπεδο “Καραϊσκάκη”. Προσωρινά. Εξάλλου, ο Ντάρμπισαϊρ δεν μπορεί να κάνει και πολύ μακριά από τη γενέτειρά του και την ομάδα που λάτρεψε από μικρός. “Θέλω ακόμα περισσότερα πράγματα στην καριέρα μου, να κάνω τα πράγματα σωστά και να κάνω μια καλή ζωή», δηλώνει ο ίδιος, αποδεικνύοντας ότι έχει ψηλά τον πήχη. Θα παλέψει να τα καταφέρει. Εξάλλου, είναι ένα γνήσιο τέκνο του Λάνκασαϊρ, σκληραγωγημένο για ματς της 10ης κατηγορίας της Αγγλίας, άρα και για τα δύσβατα γήπεδα της Φυλής και της Κομοτηνής και γιατί όχι, για το “Ζοφρουά Γκισάρ” της Σεντ Ετιέν.