Το πιο σύντομο ανέκδοτο της Νέας Σμύρνης
Είκοσι οκτώ χρόνια καθημερινής επαγγελματικής τριβής με τον αθλητισμό και με τα μι-μι-έψιλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι γνωρίζεις κόσμο. Πολύν κόσμο. Τόσο που φτάνει κάποια στιγμή να γίνονται αυτές οι εκλογές, στην περιφέρεια π.χ., και να ‘ναι τα πρόσωπα των υποψηφίων οικεία. Με τους περισσότερους, τουλάχιστον μία φορά όλο και κάπου θα έτυχε να βρεθείς. Ν’ αλλάξεις δυο κουβέντες.
Σγουρός. Απ’ τα αθώα χρόνια του Μίλωνα. Κικίλιας. Απ’ το μπάσκετ. Τον Πανιώνιο. Δημαράς. Περιττεύει, με τέτοια διαδρομή, να πεις από πού. Ψαριανός. Επίσης. Διαλέγεις ένα, για την πρώτη Κυριακή. Διαλέγεις άλλον ένα, για τη δεύτερη. Μέχρι εκεί. Πιο πολλούς, δεν γίνεται να “ικανοποιήσεις”. Αλλά, πάλι, η υπόθεση είναι remote. Απόμακρη, για να νιώθεις ότι με κάποιον τρόπο σ’ αγγίζει. Σε αφορά. Τρία εκατομμύρια κόσμος, γραμμένοι. Ενάμισι εκατομμύριο, έγκυρες ψήφοι. Εξαψήφια νούμερα, στη σούμα των αποτελεσμάτων. Χάνεσαι.
Ο δήμος είναι κάτι άλλο. Ακόμη και οι γραμμένοι, στη Νέα Σμύρνη ας πούμε, πολύ απέχουν απ’ το να κάνουν (το πιο μικρό) εξαψήφιο νούμερο. Θα χρειάζονταν, για το πιο μικρό εξαψήφιο, άλλοι τόσοι. Εκεί, ναι, μπορεί κανείς να βιώνει το στοιχείο της επαφής. Το νοιάξιμο. Θα βάλεις τον σταυρό, στον γιατρό της γειτονιάς. Ακόμη και στον οπαδό-Πανιωνάρα, της γειτονιάς. ‘Η στην ανιψιά της φαρμακοποιού, που δεν τη ξέρεις αλλά ξέρεις την οικογένεια. Φυσικά, στον παλιό δήμαρχο που είναι ένας ανάμεσά μας και τον συναντάς παντού στην καθημερινότητα και ξέρεις ποιός είναι και τι είναι. Και δεν μπορεί κανείς, να σε βάλει στη διαδικασία ότι είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Και μπορεί στο τέλος να ‘χεις σταυρώσει, στο ίδιο ψηφοδέλτιο, ένα ΠΑΣΟΚο, ένα δεξιό, ένα αριστερό. Και τι έγινε; Ισα-ίσα, νιώθεις καλύτερα γι’ αυτό.
Η Νέα Σμύρνη είναι σαν νησίδα, ξεκάθαρα παράταιρη στο ευρύτερο περιβάλλον. Οπως έγραφε κι ένα προεκλογικό φυλλάδιο που βρήκα ένα απόγευμα πεταμένο στον δρόμο κάτω απ’ την “Ελευθεροτυπία”, το πλεόνασμα στο ταμείο της πόλης είναι κάπου οκτώ εκατομμύρια ευρώ όταν το ταμείο του κράτους είναι τραγικά μείον. Η πόλη μπορεί να ομορφαίνει ή να γίνεται πιο λειτουργική με έργα δίχως να έχει δάνεια και χρέη για να τα κάνει, όταν το κράτος τρέχει στους τοκογλύφους για να μπορεί να πληρώνει και γίνεται όλο και πιο κακάσχημο. Αξιοπρέπεια και κύρος και ποιότητα ζωής, “εν μέσω” απαξίωσης και έκπτωσης. Η πόλη αυξάνει κοινωνικές παροχές και μειώνει τέλη, όταν το κράτος κάνει το ακριβώς ανάποδο. Η πόλη αυγατίζει την περιουσία της, όταν το κράτος πουλάει ό,τι έχει και δεν έχει. Η πόλη δεν πάσχει από ρατσιστικά σύνδρομα, όταν η χώρα γεννά εδώ κι εκεί εστίες ξενοφοβίας.
Ολ’ αυτά τα χρόνια, με τον Γιώργο Κουτελάκη στα πράγματα, αισθάνεσαι καλά να ‘σαι Νεοσμυρνιός. Επίσης, εκτός απ’ το να αισθάνεσαι καλά, έχει και την πλάκα του, δεν λέω, το πράγμα. Γιατί μαθαίνεις και ανέκδοτα. Το πιο σύντομο. Ο Κουτελάκης καταχράστηκε λεφτά! Και τον τρέχουν στα δικαστήρια. Οποιος βάζει χέρι στο ταμείο και τρώει λεφτά, κάποτε φαίνεται. Αργά ή γρήγορα. Απ’ το, ξαφνικά καινούργιο, στιλ της ζωής του. Δεν κρύβονται, αυτά. Παρεκτός, λοιπόν, κι αν ο μπαγάσας τα ‘χει κρύψει ραμμένα μέσα σε κάνα στρώμα όπως οι γριές και τα βρούμε… μετά θάνατο, εάν τα βρούμε και δεν καεί το στρώμα μαζί με τα λεφτά κατά λάθος, το ανέκδοτο πραγματικά μπαίνει στην ανθολογία. Ψηλά-ψηλά, στην ανθολογία. Ο κόσμος, στη Νέα Σμύρνη, μάτια έχει. Ενα κάποιον νου, όσο να πεις, κι αυτόν τον έχει. Αρκούν, για να (βλέπει τον Κουτελάκη, να βάζει το μυαλό σε λειτουργία, και να) καταλαβαίνει.
Ο Κουτελάκης δεν γαντζώθηκε. Ακριβώς επειδή τον τρέχουν στα δικαστήρια, άφησε και την καρέκλα στο δημαρχείο και τ’ αρχηγιλίκια στον συνδυασμό. Μια κίνηση ευθιξίας, κι αυτή σαν εντελώς παράταιρη νησίδα μες στο όλο περιβάλλον….α-θιξίας. Ε(πανέ)θεσε τον εαυτό του στην κρίση του κόσμου, ως απλός υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος που χρειαζόταν τον σταυρό όσο και όλοι οι άλλοι. Το αποτέλεσμα της Κυριακής ήταν ένα ιστορικό ρεκόρ, για τα χρονικά της πόλης. Να μαζέψει, μονάχος, πάνω-κάτω όσους σταυρούς πήρε όλος ο δεύτερος συνδυασμός μαζί. Και περισσότερους, απ’ όσους όλος ο (δεύτερος, που έγινε) τρίτος συνδυασμός μαζί. Ο δε συνδυασμός, πήγε στο 43-μισό. Με τον δεύτερο στο 14 και τον τρίτο στο 12-παρά κάτι.
