ΣΠΟΡ

Ενα παιδί κοιτάει τ’άστρα. Ο Μιχάλης Ζαμπίδης στο contra.gr

Αγριος στο τερέν, ήσυχος και συνεσταλμένος στην καθημερινή του ζωή. Το contra.gr συνάντησε και μίλησε με τον Μιχάλη Ζαμπίδη. Και μας έβγαλε νοκ-άουτ...

Ενα παιδί κοιτάει τ’άστρα. Ο Μιχάλης Ζαμπίδης στο contra.gr

Συνέντευξη στον Σταύρο Καραΐνδρο


Η αλήθεια είναι ότι για το kick-boxing ήξερα λίγα πράγματα. Οταν συνάντησα από κοντά τον (γεννημένο στις 15 Ιουλίου 1980, στην Αθήνα)
Μιχάλη Ζαμπίδη είχα άγχος κυρίως γιατί δεν ήξερα τι να τον ρωτήσω σχετικά με το άθλημά του. Αποφάσισα, λοιπόν, να επικεντρωθώ περισσότερο στον χαρακτήρα του, θεωρώντας ότι έχει περισσότερο ενδιαφέρον να γνωρίσω τον άνθρωπο Ζαμπίδη. Εξάλλου τον αθλητή Ζαμπίδη και τις επιτυχίες του τις έχω μάθει λίγο-πολύ τον τελευταίο καιρό, από τότε δηλαδή που τα ΜΜΕ τον αναγνώρισαν και του έδωσαν επάξια κάτι παραπάνω από 15 λεπτά δημοσιότητας.

Με λίγα λόγια…

149 επαγγελματικοί αγώνες. 137 νίκες, 82 νοκ άουτ. Αυτός είναι ο Μιχάλης Ζαμπίδης…

Μετά τη συνέντευξη, μάλλον κουβέντα θα τη χαρακτήριζα, με τον Μιχάλη Ζαμπίδη, σκέφτηκα αμέσως τον τίτλο:
“Ενα παιδί κοιτάει τ’άστρα” . Χωρίς υπερβολή, η πορεία του μέχρι την καταξίωση θα μπορούσε να γίνει ταινία. ‘Η έστω βιβλίο. Ενα παιδί που κυνηγάει το όνειρο, σε έναν χώρο άγνωστο στην Ελλάδα. Ενα παιδί που έτρεχε στ’αμπέλια και σκεφτόταν τη μέρα που θα μπει σε αυτόν τον πολύχρωμο και φωτεινό κόσμο. Τον κόσμο του kick-boxing.

Αγριος στο τερέν, ήσυχος, ρομαντικός και συνεσταλμένος στην καθημερινή του ζωή. Το contra.gr συνάντησε και μίλησε με τον Μιχάλη Ζαμπίδη. Και μας έβγαλε νοκ-άουτ…


– Πώς αισθάνεσαι όταν αγωνίζεσαι εντός έδρας, μπροστά στο ελληνικό κοινό; Εχω δει αγώνες σου στο εξωτερικό και διαπιστώνω πως κι εκεί ο κόσμος είναι με το μέρος σου.

“Σίγουρα είναι ευχάριστο να παίζω στην Ελλάδα. Είναι κάτι φανταστικό. Βέβαια, όποτε αγωνίζομαι στην Αυστραλία, στο μεγαλύτερο γήπεδο της Μελβούρνης, θυμίζει κάτι από τη χώρα μου. Οι εξέδρες γεμίζουν από Ελληνες. Στην Ιαπωνία είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Όταν, όμως, αγωνίζομαι εδώ είναι ξεχωριστά. Εκτός από την παρουσία του κόσμου τη μέρα του αγώνα, τις προηγούμενες μέρες είμαι σπίτι μου και προετοιμάζομαι, έχω δίπλα μου τους δικούς μου ανθρώπους και αυτό είναι καλό. Βέβαια, συγχρόνως είναι παγίδα γιατί μπορείς να «εκτροχιαστείς» κάνοντας άλλα πράγματα που δεν έχουν σχέση με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, με αποτέλεσμα να μην είσαι απόλυτα έτοιμος όταν έρθει η ώρα να ανέβεις στο ριγκ”.

– Όταν αγωνίζεσαι στο εξωτερικό, πως μοιράζεις τον χρόνο σου; Πόσο καιρό είσαι στην Ελλάδα και πόσο εκτός;

“Ζω εδώ. Βέβαια, κάποιες φορές μπορεί να λείπω, αλλά συνήθως πάω Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ολλανδία. Εδώ, όμως, κάνω την προετοιμασία μου”.

– Είσαι ικανοποιημένος από την προετοιμασία σου στην Ελλάδα; Βρίσκεις δυνατούς αντιπάλους για να προπονηθείς κατάλληλα;

“Είναι ένα από τα προβλήματά μου αυτό γι’αυτό και μερικές φορές φεύγω στο εξωτερικό”.

– Ξεκίνησες το kick boxing σε μικρή ηλικία…

“Ναι. Συγκεκριμένα, στα 11 μου χρόνια”.

– Πόσο δύσκολο είναι για να ένα μικρό παιδί, να ασχοληθεί με αυτό το άθλημα. Πως μπορεί να βρει τα ερεθίσματα για να μπει στο χώρο του kick boxing;

“Σίγουρα είναι δύσκολο. Κοίτα, μια βασική αρχή της οικογένειάς μου, ο πατέρας μου μού το δίδαξε αυτό, είναι πως όταν ασχοληθώ με κάτι να το κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Οπότε όταν αποφάσιζα να ασχοληθώ με κάποιο άθλημα, παθιαζόμουν. Εδινα τον καλύτερο εαυτό μου. Το ίδιο έκανα και στην ενόργανη που ήμουν 2,5 χρόνια. Κάπου στα 11, λοιπόν, βρέθηκα στο kick boxing. Το συγκεκριμένο άθλημα στο παιδικό μου μυαλό μου έδωσε διάφορα κίνητρα. Στην αρχή ξεκίνησα με στόχο να γίνω ο καλύτερος της σχολής. Στη συνέχεια μου άρεσαν οι ζώνες. Πιο μετά έπαιζα σε διάφορους ερασιτεχνικούς αγώνες με παιδιά της ηλικίας μου, ύστερα με λίγο πιο μεγάλα παιδιά και σιγά-σιγά μπήκα σε αυτό το παιχνίδι, κόλλησα το μικρόβιο και προσπαθούσα να γίνω ολοένα καλύτερος. Ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με τον εαυτό μου”.

– Υπήρξε κάποιος από το κοντινό σου περιβάλλον που σε απέτρεψε να ασχοληθείς με το kick boxing; Σου είπε ποτέ κανείς μην ασχοληθείς με αυτό το «περιθωριακό» άθλημα;

“Πολλοί ήταν αυτοί που το έκαναν. Εγώ ξεκίνησα το 1992, σε μία εποχή που κανείς δεν γνώρισε το kick boxing. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Στα 10 γυμναστήρια, τα 9 έχουν kick boxing. Πλέον, είναι αναγνωρισμένο από το κράτος και τα παιδιά μπορούν να πάρουν μόρια. Τότε, ουδείς ήξερε το άθλημα. Θυμάμαι, πολλοί μου έλεγαν ‘άστο δεν έχει μέλλον’. Εγώ άκουγα, αλλά μέσα μου πίστευα ότι υπάρχει μέλλον. Πολλά βράδια που έτρεχα μέσα στ’αμπέλια, κοίταζα τα αστέρια και οραματιζόμουν. Σκεφτόμουν ότι κι εγώ κάποια μέρα θα μπω σε αυτές τις μεγάλες διοργανώσεις. Στις διοργανώσεις με τα ωραία χρώματα, τα φώτα κ.τ.λ. Έτσι είχα σχηματίσει τις εικόνες στο μυαλό μου. Σιγά-σιγά, το σύμπαν συνωμότησε και στα 20 μου πήγα Αυστραλία, έπαιξα ένα πολύ μεγάλο ματς, κέρδισα στο 10ο γύρο με νοκ άουτ έναν Τούρκο, τότε παγκόσμιο πρωταθλητή, τους άρεσε αυτό που είδαν και από κει και πέρα άνοιξαν οι ορίζοντες, άλλαξε η ζωή μου”.

– Έχεις πει πως στόχος σου είναι να ανοίξεις ένα γυμναστήριο και να βοηθήσεις μικρά παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα. Τι ακριβώς θα πεις, πως θα βοηθήσεις ένα παιδί που θα έρθει και θα σου πει: Μιχάλη θέλω να κάνω αυτό που κάνεις κι εσύ.

“Βλέπω διάφορα στραβά, τα οποία είναι από την αμάθεια κάποιων προπονητών. Εγώ αυτά τα έχω περάσει, τα έχω λουστεί, οπότε έχω τη γνώση να προστατεύσω έναν αθλητή σε όλους τους τομείς. Μπορώ να τον βοηθήσω στη διατροφή, την προπόνηση, την προετοιμασία, σε όλα τα πράγματα. Είναι μεγάλη η χαρά μου όταν έρχονται παιδιά και μου λένε ξεκίνησα να γυμνάζομαι βλέποντας εσένα. Όταν είσαι πρότυπο αθλητή, άσχετα αν είμαι εγώ ή κάποιος άλλος, σημαίνει ότι πρέπει να δίνεις το καλό παράδειγμα. Δεν πρέπει να καπνίζεις, να πίνεις, να τρως πολύ. Αυτό σου κάνει καλό. Πριν γίνω επαγγελματίας αθλητής, δίδασκα στα γυμναστήρια κι αυτό μου έχει λείψει. Μου έχει λείψει η επικοινωνία με τον κόσμο. Και δεν το βλέπω μόνο εμπορικά, αλλά κυρίως ρομαντικά. Θέλω να προσφέρω στα μικρά παιδιά. Ανυπομονώ να το κάνω. Είναι σημαντικό να φυτέψεις τους κατάλληλους σπόρους σε ένα μικρό παιδί, του οποίου το υποσυνείδητο, λόγω ηλικίας, είναι απαλό. Σε εμένα έπαιξε σημαντικό ρόλο. Με βοήθησε που εντάχθηκα σε ομάδες που ήταν πολύ πειθαρχημένες. Με βοήθησε που είχα καλούς δασκάλους. Από κει και πέρα, είναι στο χέρι σου να καλλιεργήσεις σωστά αυτά που σου διδάσκουν”.

– Πάντως, στο kick boxing μετά από σένα υπάρχει το χάος. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ…

“Κάποια στιγμή άκουσα κάτι και μου άρεσε. Να με κλωνοποιήσουν (γέλια). Όταν ανοίξω το γυμναστήριο, μαζί με τους συνεργάτες μου, που είναι απαραίτητοι, θα προσπαθήσω να χαράξω στον αθλητή την κατάλληλη πορεία. Το θέμα δεν είναι να βαράνε δυνατές μπουνιές και κλωτσιές. Το θέμα είναι η ψυχή και το μυαλό. Τι ανοίγματα έχει το μυαλό. Τι διαύγεια, τι εμπνεύσεις έχει. Είναι εντελώς διαφορετικό το να κάνεις κάποιον πρωταθλητή από το να τον μάθεις να βαράει δυνατές κλωτσιές και μπουνιές. Εγώ θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις για να μπορέσει να βγει κάποιος καινούργιος. Χωρίς ανταγωνισμό. Θέλω στο γυμναστήριό μου να είμαστε όλοι μια οικογένεια”.

– Έχεις φοβηθεί ποτέ πριν ανέβεις στο ριγκ;

“Υπάρχει μία μίξη συναισθημάτων πριν από κάποιον αγώνα. Αν τα έχεις κάνει όλα καλά, είσαι εντάξει με τον εαυτό σου τότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Στην ουσία, κατά 70% για να μη πω παραπάνω, τον αγώνα τον κερδίζεις στην προετοιμασία. Σίγουρα υπάρχει φόβος, υπάρχει μία ανασφάλεια”.

– Αυτός ο φόβος, αυτή η ανασφάλεια υπάρχει όταν είναι άγνωστος ο αντίπαλος;

“Οποιος και να’ναι είναι το ίδιο. Ειδικά στις μεγάλες διοργανώσεις που είναι λίγο βαριά η ατμόσφαιρα. Όταν παίζεις, για παράδειγμα, με έναν σούπερ σταρ Ιάπωνα μπροστά σε 20.000 Ιάπωνες, είναι λίγο βαρύ. Εκεί, όμως, περνάς σε άλλη συχνότητα. Εκεί παίζεις με το μυαλό. Δεν πας να χτυπηθείς 100%. Το δύσκολο είναι να πάρεις μαζί την ψυχή σου από τα αποδυτήρια και να βγείτε στο ριγκ. Αν το κάνεις αυτό, τότε έχεις πολλές πιθανότητες. Συνήθως, όμως, στον «πόλεμο» που γίνεται πριν τον αγώνα πολλοί γονατίζουν ψυχολογικά”.

– Βάσει των όσων έχεις κάνει, είσαι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο του αθλητισμού. Έχεις την ανάλογη ανταπόκριση; Έχεις βοήθεια από το Κράτος;

“Γενικά δεν είμαι απαισιόδοξος. Ημουν τρία χρόνια στην εθνική ομάδα του μποξ και ήμουν στην πρώτη γραμμή. Μετά, όμως, με κέρδισε το kick boxing γιατί δεν μπορούσα άλλο αυτή την κοροϊδία. Το κράτος δεν με έχει βοηθήσει, αλλά δεν το έχω ζητήσει. Σίγουρα θα ήταν σημαντική η βοήθειά του. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα που έχει αναγνωριστεί η προσπάθειά μου θα έχω βοήθεια από το κράτος. Μπορεί. Δεν λέω κάτι σίγουρα γιατί έχω «καεί» πολλές φορές”.

– Από την περίοδο που άρχισε να ακούγεται από τα ΜΜΕ το όνομά σου, από τη μέρα δηλαδή που άρχισες να γίνεσαι γνωστός, σε έχουν πλησιάσει διάφοροι με σκοπό να κλέψουν λίγη από τη λάμψη σου;

“Αυτό είναι κάτι άλλο επικίνδυνο στο χώρο του αθλητισμού. Γι’αυτό εγώ ποντάρω πολύ στον κύκλο. Ποντάρω στο ποιοι είναι φίλοι σου και ποιους θα έχεις δίπλα σου. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορεί κάποιοι να σε ξεζουμίσουν ενεργειακά. Σίγουρα πολλά άτομα ήταν δίπλα μου και πολλά άτομα, όταν άλλαξαν κάποια πράγματα, με είδαν συμφεροντολογικά. Ήθελαν να πάρουν κάτι από μένα. Τέλος πάντων, πρέπει να καείς πρώτα για να είσαι μετά πιο προσεκτικός”.

– Ελεύθερος χρόνος υπάρχει; Όταν δεν έχεις κάποιον αγώνα, αφήνεις πίσω σου το kick-boxing;

“Ναι, το αφήνω πίσω μου. Όταν θα βγω με τους φίλους μου δεν θα μιλήσω για kick-boxing. Εκεί δεν υπάρχει kick-boxing. Γενικά, μπορεί να μη κάνω τίποτα, ωστόσο μερικές φορές πρέπει να κάνω κάποια πράγματα που να είναι για το kick-boxing. Δίνω μεγάλη έμφαση στις στιγμές που χαλαρώνω συνειδητά υποσυνείδητα. Αυτές οι στιγμές είναι ανεκτίμητες για μένα και συγχρόνως δύσκολες γιατί όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι είναι δύσκολο να χάνομαι και να φεύγω στον χρόνο. Προσέχω πολύ τον ελεύθερο χρόνο μου. Τον ζω και τον απολαμβάνω”.

– Υπάρχουν στιγμές που κλείνεις το κινητό σου και χάνεσαι από προσώπου γης;

“Όχι και είναι κακό αυτό. Πρέπει να αρχίσω να το κάνω. Μόνο όταν κοιμάμαι το κάνω (γέλια)…”

– Τέλος, θέλω να σε ρωτήσω αν υπάρχει κάποιο πρόσωπο που θέλεις να ευχαριστήσεις. Κάποιο πρόσωπο που του χρωστάς.

“Είναι ερώτηση-παγίδα αυτή. Τα άτομα που μου έχουν προσφέρει κατά καιρούς, στην ηλικία που ήμουν τότε, ήταν ανεκτίμητη η βοήθειά τους. Δεν πρόκειται να τη ξεχάσω ποτέ. Μέσα από τις εμπειρίες και τα όσα μου δίδαξαν είμαι εδώ που είμαι αυτή τη στιγμή. Οπότε θα προτιμήσω να μη μπω σε αυτή τη διαδικασία”.

– Eχεις παράπονο;

“Ναι (κοντοστέκεται). Γενικά, έχω κάποια παράπονα. Εχω κάνει κάποια λάθη τα οποία έγιναν παράπονα. Ξέρεις, πρέπει να κάνεις κάτι λάθος εσύ για να σου βγει στη συνέχεια σε παράπονο. Δεν θέλω να αναφερθώ συγκεκριμένα και να δώσω αξία σε κάποιο παράπονο. Αν μπορούσα να πάω τον χρόνο πίσω δεν θα άλλαζα κάτι. Ευχαριστώ αυτούς που μου έκαναν κακό γιατί με βοήθησαν να εξελιχθώ. Αν δεν παιδευτείς, δεν πρόκειται να ισορροπήσει το πνεύμα του. Από 3-4 άτομα που έχω παράπονο, τους ευχαριστώ γιατί μου έκαναν πολύ καλό”.


Ο Μιχάλης Ζαμπίδης εν δράσει…


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

24MEDIA NETWORK