Η τιμή, τιμή δεν έχει

Μέχρι πριν δύο εβδομάδες τι σήμαινε spread για έναν Ελληνα; Αν γούσταρε αστυνομικά και «πουτ δεν κοτ ντάουν», ήταν οι διάφοροι τυπάδες που σταματάει η αστυνομία στα έργα, τους λέει «spread them» και ακουμπάνε τα χέρια στο καπό του αμαξιού ή στον τοίχο, σκύβουνε και ανοίγουνε τα πόδια. Αν γούσταρε πορνό, ακούγεται να το λένε, αλλά περιέργως είναι για πολύ καθημερινές στάσεις και όχι τουρλώματα. Αν ήταν για φαί θα ήταν το spread, δηλαδή ο πολτός, η πάστα όπως της αντσούγας που αλείφουν οι Αμερικάνοι στο ψωμί. Και αν ήταν για οικονομικά… Ελα καλέ σαν τις γιαγιάδες με τις κατσίκες στην διαφήμιση όλοι μιλάνε για τα spread.

Με τους περισσότερους να προτείνουν και λύσεις και η πιο δημοφιλής λύση είναι αυτοί που όλοι μαντεύουν. Να μην πληρώσουμε τα ομόλογα και να πάμε σε επαναδιαπραγμάτευση ζητώντας να μας κόψει κάτι ο μετρ, σαν να μιλάμε για ψαλίδι στα μπουζούκια. Το τι θα συμβεί μετά ανήκει στην κατηγορία της αισιοδοξίας του υπανάπτυκτου. Βεβαίως στην αρχή όσοι έχουν ελληνικά ομόλογα θα στραβώσουν και βεβαίως, βεβαίως για μια περίοδο δεν θα μας δανείζουνε ούτε για φραπέ. Αλλά μετά μεγαλεία. Ολοι οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί θα τρέξουν για να μας τα χώσουν επειδή… Τι επειδή; Επειδή θα έχουν εκτιμήσει τι καλοπληρωτές που είμαστε.

Η πλάκα είναι ότι αυτό το ψαλίδι της μπουζουκερί, που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «επαναδιαπραγμάτευση χρέους» πάει να γίνει και με την ΑΕΚ. Η οποία «επαναδιαπραγματεύεται» το χρέος της στην Puma, που σύμφωνα με την σημερινή διοίκηση του Εν Δυνάμει αλλά και την προηγούμενη του Dear All ήταν για 80 χιλιάδες φανέλες του Ριβάλντο που κόστισαν τέσσερα εκατομμύρια ευρώ. Την ιστορία λοιπόν την έχω σε δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη τα πράγματα είναι όπως τα έγραψα. Μέχρι και 80 χιλιάδες φανέλες με τιμή κόστους ένα πενηντάρικο η μία, την στιγμή που η ακριβότερη φανέλα στον κόσμο ας πούμε του Ρονάλντο στην Γιουνάιντεντ κόστιζε – μπόλικα – 35 ευρώ. Η άλλη εκδοχή είναι ότι το τιμολόγιο είναι για 80 χιλιάδες φανέλες αλλά στην αποθήκη βρίσκονται πολύ λιγότερες. Τώρα το δεύτερο ακούγεται πιο λογικό. Την χρονιά που ο Ριβάλντο είχε πάει στην ΑΕΚ είχαν τυπωθεί 70 χιλιάδες φανέλες εκ των οποίων σε σύντομο χρονικό διάστημα είχαν πουληθεί οι 20 χιλιάδες. Παρά το ότι η δεύτερη παρτίδα είχε τυπωθεί λίγο καιρό μετά το 4-0 με τον Ολυμπιακό μου μοιάζει λίγο τραβηγμένο για φανέλα που είχε ξαναπουληθεί να τυπωθούν μονοκοπανιάς 80 χιλιάδες κομμάτια.

Άβυσσος πάντως η ψυχή του φανελοφιάχτη και έτσι το λένε έτσι το γράφουμε. Όπως και λένε ότι σε περίπτωση που η Puma δεν δεχτεί το ψαλίδι θα χρεοκοπήσουν την Empire, που στο όνομα της είχε βγει το τιμολόγιο. Επιχείρημα που μου θυμίζει το αντίστοιχο όταν η ΑΕΚ ήταν να μπει στο 44 και οι τότε διαπραγματευτές λέγανε «Τι προτιμάει το κράτος; Να μπατιρήσουμε και να μην πάρει τίποτα ή να πάρει το 3% των χρωστούμενων;». Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και για να δούμε τώρα αν ο Γλου, που έχει την Puma κινείται σε λογική Σημίτη.

Οσο για εμένα τι νομίζω δεν θα σας απαντήσω, αλλά θα σας γράψω την ιστορία του τέλους του Ulysses S. Grant. Μετά το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου και την ανάληψη της προεδρίας ο Grant είχε ασχοληθεί με επιχειρήσεις. Του έφαγε τα λεφτά ο συνεταίρος του και ο στρατηγός χρώσταγε μπούνια. Για να αποπληρώσει τα δάνεια υπαγόρευσε τα απομνημονεύματα του. Στην διάρκεια όμως της υπαγόρευσης ο Grant έπαθε καρκίνο του λάρυγγα. Συνέχισε γράφοντας τα μόνος του με την εντολή όταν πεθάνει τα έσοδα από το βιβλίο να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή των δανεικών. Το έκανε ο Marc Twain που έδωσε το 75% στην χήρα του Grant κρατώντας το 25% για τον εαυτό του. Τα απομνημονεύματα πούλησαν τόσο που ο Twain με τα λεφτά μπόρεσε να αποσυρθεί στην Ευρώπη. Μια ιστορία που πάντα θυμάμαι επειδή καμιά φορά το καλό σου γυρίζει όπως με τον Twain και η ακεραιότητα σου εξασφαλίζει θέση στην ιστορία. Για αυτό μετά από 100 χρόνια οι άνθρωποι θα θυμούνται τον τον Grant και όχι τον Γιάννο Παπαντωνίου.

Τέλος επειδή όλοι έχουν βρει το βιολί να λένε «Δεν είμαστε εμείς να τα πληρώσουν άλλοι», ειδικά σπέσιαλ αφιερωμένο στην Σούλα από τον Ασπρόπυργο, στα παιδιά από την καφετέρια Le Man και σε εκείνη που ξέρει το «Good morning Judge» των 10c.c. «I didn’t do it, it wasn’t me». Ναι τώρα μας πιστέψανε…