Χρειάζεται πάντα μία υπέρβαση

Για να κέρδιζε η ΑΕΚ στην Τούμπα έπρεπε και όφειλε να κάνει την υπέρβαση. Εκεί έχει φτάσει πλέον το πράγμα με τούτη την ομάδα που δεν της αρκεί μια υποφερτή εμφάνιση, σαν και αυτή του δευτέρου ημιχρόνου, ούτε για να μην χάσει. Πρέπει να ξεπεράσει εαυτόν και δυνατότητες για να χαμογελάσει στο τέλος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν την άξιζε την ήττα η ΑΕΚ με βάση την εικόνα του δευτέρου ημιχρόνου. Αφόπλισε πλήρως τον ΠΑΟΚ αλλά η δική της κυριαρχία ήταν άνευ ουσίας. Αναδείχτηκε σ’ ένα ακόμα ματς η τρανταχτή αδυναμία τούτης της ομάδας. Ότι δεν μπορεί, ότι δεν ξέρει να επιτεθεί. Να δημιουργήσει και να εκτελέσει.

Η επιθετική ανεπάρκεια της φετινής ΑΕΚ είναι η πιο έντονη στην παλιά και νεότερη ιστορία της όχι μόνο βάσει αριθμών. Δεν την νιώθει ο αντίπαλος την ΑΕΚ επιθετικά. Δεν στριμώχνει τον αντίπαλο, δεν τον βάζει στα καρέ του, δεν τον πυροβολεί απ’ όλες τις μεριές. Η στατιστική στο ποδόσφαιρο λέει ότι για να βάλεις έστω ένα γκολ θα πρέπει να σπαταλήσεις τουλάχιστον 3-4 μεγάλες ευκαιρίες. Η ΑΕΚ δεν κάνει τόσες. Το επιθετικό της κομμάτι είναι τόσο αδύναμο που σχεδόν σε κάθε ματς οι κορυφαίοι της αντίπαλης ομάδας είναι οι ανασταλτικοί.

Είναι σαφές ότι την κύρια ευθύνη της ομάδας για την εικόνα της στο γήπεδο την έχει πάντα ο προπονητής. Αυτός δουλεύει μέρα-νύχτα με τους παίκτες, αυτός έχει την υποχρέωση να παρουσιάζει ομάδα με ταυτότητα, με χαρακτήρα. Με σημάδια βελτίωσης. Σ’ αυτόν τον τομέα ο Νίκος Κωστένογλου απέτυχε. Δεν υπάρχει η δική του σφραγίδα, δεν υπάρχει ένα πλάνο συγκροτημένης ομάδας η οποία – αν δεν παίξει ελκυστικά – τουλάχιστον θα καταφέρει να πάρει το αποτέλεσμα.

Κατά ανάλογο τρόπο, δεν είχε σημειώσει θεαματική πρόοδο η ομάδα στους μήνες που ακολούθησαν όταν διαδέχτηκε ο Μπάγεβιτς τον Δώνη. Κι ας πήγε στον τελικό Κυπέλλου τον Μάιο του 2009. Καμία βελτίωση και όταν πήρε τη σκυτάλη ο Χιμένεθ από τον Μπάγεβιτς κι ας πήρε η ομάδα το κύπελλο στο τελείωμα της σεζόν.

Oι υποσχέσεις που δεν επαληθεύθηκαν

Το παράδοξο με τον Κωστένογλου είναι ότι στο ξεκίνημα της δεύτερης προπονητικής του θητείας στην ΑΕΚ, όχι μόνον άφησε υποσχέσεις και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, αλλά παρουσίασε και ομάδα με διαφορετικό πρόσωπο σε σχέση με το συνονθύλευμα επί ημερών Χιμένεθ.

Τελικώς ήταν μια “φούσκα”, μια φωτοβολίδα και τίποτα περισσότερο. Μια παθιασμένη και ψυχωμένη ομάδα στην πρεμιέρα του με τον Ολυμπιακό, ένα σερί πέντε νικών λίγο πριν από τα Χριστούγεννα και έκτοτε – με εξαίρεση το ματς με τον Παναθηναϊκό – αγνοείται η ΑΕΚ. Χαμένη στη μιζέρια της.

Κι ενώ είναι δεδομένη η ευθύνη του προπονητή, θεωρώ υπερβολικό το θόρυβο για τον προπονητή. Τις κραυγές, τις ειρωνείες και ενίοτε τις ύβρεις. Για να μην τρελαθούμε εντελώς, με το υλικό που διαθέτει η ΑΕΚ και ο καλύτερος προπονητής να έρθει να δουλέψει θα κινδυνεύσει να σπάσει τα μούτρα του. Θα ξεφτιλιστεί. Επιμένω ότι μήνα Οκτώβριο ο Χιμένεθ είχε τη διορατικότητα να δει μακριά. Τι ερχόταν, τι θα είχε να αντιμετωπίσει, πόσο θα ρίσκαρε (όνομα, πρεστίζ) παραμένοντας στην ΑΕΚ.

Και για όσους έχουν κοντή μνήμη η ΑΕΚ πρόλαβε να κάνει άθλιες εμφανίσεις και στις πρώτες 40-50 μέρες της σεζόν με τον Ισπανό στον πάγκο. Να θυμίσω το έκτρωμα στην Τιφλίδα και την ψυχοβγαλτική πρόκριση 9 λεπτά πριν το τέλος της παράτασης; Την 3άρα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα; Την ήττα από μια Στουρμ Γκρατς στην Αθήνα; Ακόμα και στη Ν.Σμύρνη, στο τελευταίο του ματς στον πάγκο, ήταν μια αποκρουστική ομάδα που λυτρώθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο με την κεφαλιά του Μανωλά. Και δεν υπολογίζω καν την 4άρα από την Άντερλεχτ, έχουν συντριβεί στην Ευρώπη και μακράν καλύτερες ομάδες της ΑΕΚ από την φετινή.

Να δεχτούμε ότι άλλες ομάδες δεν έχουν καλύτερο ρόστερ από την ΑΕΚ και τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο ΠΑΟΚ που έχασε τον χειμώνα Βιεϊρίνια και Κοντρέρας και χτίζοντας φέτος (και από το πουθενά) πελατειακή σχέση με την ΑΕΚ τερμάτισε πιο ψηλά. Ο Ατρόμητος. Ο Αστέρας Τρίπολης την ανάσα του οποίου ένιωσε στο τέλος η ΑΕΚ. Εντάξει, να το δεχτούμε. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Ότι με τους παίκτες που έχει τούτη η ΑΕΚ, αν δεν υπήρχε το ειδικό βάρος της φανέλας, θα πάλευε για να αποφύγει τον υποβιβασμό.

Να προσθέσω επίσης ότι από πλευράς επιλογών δεν υπάρχουν άλλες και να υπενθυμίσω ότι ο προπονητής δεν έχει κρυμμένο κανέναν …Μέσι στον πάγκο ή στην εξέδρα. Τον Μπέλεκ έχει για πρώτη αλλαγή, αυτόν βάζει. Τον Χοσέ Κάρλος που παραμονές έναρξης των πλέι-οφ είχε το μυαλό του στην Μύκονο και τις παραλίες της. Τον Γκερέιρο που πλέον είναι …επάγγελμα. Αν τον ρωτήσεις τι επάγγελμα κάνεις, δεν θα σου πει ποδοσφαιριστής. “Το επάγγελμα μου είναι …Γκερέιρο. Και αμείβομαι με 590 χιλιάρικα τον χρόνο για να κάνω καθημερινά τη διαδρομή Κηφισιά-Σπάτα και που και που να μπαινοβγαίνω αλλαγή.”

Ο Κωστένογλου απέτυχε, αλλά ο Κωστένογλου δουλεύει με το χειρότερο υλικό ever. Δικαιολογία δεν είναι ότι είχε και έχει παίκτες απλήρωτους. Δικαιολογία είναι ότι δουλεύει με παίκτες που πολύ απλά δεν κάνουν για την ΑΕΚ. Η φανέλα θα τους δώσει (σε κάποια ματς) ένα πρόσθετο 10 – 20%. Η φανέλα δεν θα τους μάθει μπάλα, δεν θα τους κάνει καλύτερους. Όταν με τον Σκόκο, τον Μπλάνκο και τον Ντιόπ τρως 6 από τον Ολυμπιακό και 4 από τον Μπέο, τότε με τον Μπέλεκ, τον Σιαλμά και τον Κάρλος θα ξεχάσεις και την μπάλα που ξέρεις. Τόσο απλά.

Τα…φιντανάκια

Εν πάση περιπτώσει, το μόνο ενθαρρυντικό και ελπιδοφόρο για την ΑΕΚ είναι τα φιντανάκια της. Ο Φούντας και ο Μπουγαΐδης. Τον Τσίτα τον έχουμε δει ελάχιστα, το ίδιο και τον Εγγλέζου. Και φυσικά τον πιο έτοιμο απ’ όλους, τον Κλωναρίδη. Εκεί μάλιστα, η ΑΕΚ μπορεί να βασίζεται. Και να βγάλει κι άλλους. Το πρότζεκτ της επόμενης διετίας, αναλάβει δεν αναλάβει ο Νικολαΐδης δεν μπορεί να διαφέρει απ’ αυτή τη φιλοσοφία. Νέα και ταλαντούχα παιδιά. Τέρμα οι Γκούντγιονσεν και οι Ντιόπ που αφελώς κάποιοι πίστευαν ότι θα ανέβαζαν τα …διαρκείας. Ειδικά για τον Φούντα αξίζουν πολλά μπράβο.

Δεν είναι ούτε καν 17, τον Σεπτέμβριο τα κλείνει. Δεν έχει διαμορφωθεί η σωματική του διάπλαση. Και στο γήπεδο δίνει ό,τι έχει και δεν έχει. Όργωσε την Τούμπα, έκανε του κόσμου τα κοψίματα, εξαφάνισε τον Γκαρσία, έδινε σωστά την μπάλα. Και μετά κατέρρευσε. Αυτό κι αν σ’ ανεβάζει στην εκτίμηση του κόσμου, αυτό κι αν είναι παράσημο. Να λιποθυμάς για την ΑΕΚ! Να ‘ναι καλά ο μικρός, να μην του ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό, να δουλέψει, να εξελιχθεί, να καθιερωθεί. Και θα ανταμειφθεί όταν θα ξέρει ότι οι φίλοι της ομάδας θα χαίρονται να τον βλέπουν με την “κιτρινόμαυρη” φανέλα στο γήπεδο. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για έναν ποδοσφαιριστή να γνωρίζει ότι το κοινό τον καμαρώνει, τον χειροκροτεί, τον αναγνωρίζει.

Όσο για τη συνέχεια, απλώς να υπενθυμίσω ότι δεν είναι μόνον η πρωτιά στα πλέι-οφ ο στόχος. Αν δεν καλυφθεί το χάντικαπ των 5 βαθμών από τον Παναθηναϊκό (τελευταία ευκαιρία την Δευτέρα) τότε ας πει κάποιος στους παίκτες ότι τουλάχιστον η δεύτερη θέση δίνει το “καλό”εισιτήριο στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ. Ασχέτως αν αρκετοί απ’ αυτούς δεν θα παίζουν του χρόνου στην ομάδα…

Διαβάστε ακόμα: “Θα επανέλθει ο Φούντας”