“Θα γράψεις κάτι για τον Γιάτσεκ;”

Το πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας πάγωσε το αίμα. “Θα γράψεις κάτι για τον Γιάτσεκ;” Οπως είναι το φυσικό του ανθρώπου, και μία παραπάνω… του ανυποψίαστου ανθρώπου, αμέσως έβαλα με τον νου το χειρότερο. Αυτό απ’ το οποίο κάποτε, αργά ή γρήγορα, δεν γλιτώνει κανείς. “Οχι, ρε” με καθησύχασε, ξεραμένος στα γέλια, ο συνάδελφος. “Απλώς, πήγε προπονητής στον Παναθηναϊκό!”

Ανακουφίστηκα. Μπορούσαμε πια να ξεραθούμε παρέα στα γέλια. Και να το φιλοσοφήσουμε. Για το φυσικό του ανθρώπου, το τόσο ατελές. Το τόσο ανασφαλές. Να πηγαίνει ανακλαστικά, με τη μία, το μυαλό στο κακό. Ετσι είναι, όμως. Αν στο πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας σε ρωτήσουν “θα γράψεις κάτι για τον Αλκέτα;” τι θα σκεφτείς; Οτι πήγε προπονητής στον Ολυμπιακό… ή το άλλο;

Κι επειδή η καθημερινότητα μπορεί να έχει μέσα της τόνους ειρωνείας, κατά μία σατανική σύμπτωση το δεύτερο τηλεφώνημα της ημέρας ήταν του καλού φίλου απ’ τα πολύ παλιά, του Βαγγέλη Στάμου, φυσικοθεραπευτή εκείνα τα χρόνια στον Παναθηναϊκό. “Μη μου πεις ότι επιστρέφεις κι εσύ;” Ακόμη ένα…όχι ρε, εξίσου καθησυχαστικό.

Ο Βαγγέλης, τα τελευταία χρόνια, διοχετεύει την ενέργειά του στο να κάνει άθλημα στην Ελλάδα, να βάλει στη συνείδηση και στην κουλτούρα μας, το “ξένο” ράγκμπι. Είναι ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, και με παρακάλεσε να δώσουμε μια κάποια δημοσιότητα στο Ελλάδα-Κύπρος που γίνεται το Σάββατο στις δύο μετά το μεσημέρι, με ελεύθερη είσοδο, στο “Σταύρος Μαυροθαλασσίτης” του Αιγάλεω για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επί τη ευκαιρία, μιας και το ‘φέραν οι συνειρμοί: Να πάμε!

Η Ελλάδα συνεχίζει να σε εκπαιδεύει, λοιπόν. Να σε εκπαιδεύει, στο να μη σ’ εκπλήσσει τίποτα. Να λυπάσαι μονάχα ότι “βρήκε” τη χρονιά, να λείπει απ’ τα τηλεοπτικά δρώμενα της χώρας, ο αγαπημένος Μητσικώστας. Κι αυτό για τον…Αλκέτα, μη νομίζετε, δεν είναι μονάχα για μυοχαλαρωτικά γέλια. Και ποια Ελλάδα, δηλαδή; Εδώ, στο Λίβερπουλ απλώνεται απ’ άκρου εις άκρον η ιαχή να γίνει προπονητής, κανονικός, όχι υπηρεσιακός, ο Κένι Νταλγκλίς!

‘Η, για να επανέλθουμε στα ελληνικά, πιστεύει κανείς ότι ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη λειτουργεί σε εντελώς διαφορετικό μοντέλο λογικής απ’ τον Παναθηναϊκό του Πατέρα; Εκεί που στον Παναθηναϊκό έχουν γύρω-γύρω (να “μιλάνε” στην ομάδα) ένα Αντωνίου ή ένα Κάρλος Φρέιτας, στον Ολυμπιακό έχουν ένα Μητρόπουλο κι ένα Βαμβακούλα που…ευτυχώς δεν μιλάνε στην ομάδα και δεν την τρελαίνουν διότι (και τούτη είναι η μοναδική, αλλά τεράστια, διαφορά) υπάρχει ο Βαλβέρδε!

Ας έχαναν το ντέρμπι έτσι όπως το έχασαν, 2-1 από 0-1, με προπονητή όχι τον Βαλβέρδε αλλά με κάποιον που στα μάτια τους θα ‘ταν ό,τι είναι στα μάτια των Πράσινων, ευκολάκι δηλαδή, ο μικρός Νιόπλιας. Ανετα…τα Ιουλιανά του Τελ-Αβίβ θα είχαμε, πάλι. Να γυρίσουν κολυμπώντας. Ο οποίος Βαλβέρδε τους είπε και τρία-τέσσερα όχι πριν τους πει το ναι, τους πήρε όσα αντιστοιχούν στην επαγγελματική ιδιότητα “προπονητής Ολυμπιακού” και όχι όσα παίρνει ο 19ος παίκτης του ρόστερ, έφερε ασυζητητί και τους δικούς του συνεργάτες, πήρε τα κλειδιά στην τσέπη. Ετσι, γιατί μόνον έτσι…μαθαίνουν να σέβονται! Κι αν αύριο-μεθαύριο ο Ερνέστο ξαφνικά στροφάρει και πει “δεν θέλω άλλο”, τότε δεν είναι και τόσο πιθανό να τον περικυκλώσουν στη σέντρα κάποιου περιφερειακού γηπέδου ο Τάσαρος, ο Βαμβακούλας, ο Μόραλης κι ο…Μιραλάς για να του πουν να μείνει και να του δώσουν να μιλήσει στο κινητό με το αφεντικό για να του πει κι εκείνος να μείνει.

Μια παρένθεση. Σκέπτεται κανείς πόση ειρωνεία έχει σήμερα η αναδρομή στο ηχητικό background των τελευταίων λεπτών του πρόσφατου ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Τότε που “όλο το γήπεδο”, τόσο ήξερε τόσο έκανε, αποθέωνε περιπαικτικά τον Βαλβέρδε! Ενα μικρό μέρος “όλου του γηπέδου” εκείνης της νύχτας, το Σαββατόβραδο ήταν προφανώς αυτοί που περίμεναν έξω τον Νιόπλια για να ξεράσουν όση χυδαιότητα είχαν συσσωρευμένη μέσα τους. Ενα άλλο μικρό μέρος μπορεί και να ήταν αυτοί που είχαν πάει, με το ελεύθερο της διοίκησης, στην Παιανία για να τρίξουν δυο φωνήνεντα στους παίκτες πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Και, φεύγοντας, είπαν να πλιατσικολογήσουν “για το σπίτι” ό,τι βρήκαν πρόχειρο στους αποθηκευτικούς χώρους με το υλικό για τις ομάδες των υποδομών. Ενα άλλο, ίσως μεγαλύτερο, μέρος μπορεί να ‘ταν όσοι πηγαίνουν σε ραντεβού να παίξουν ξύλο με ΑΕΚτσήδες ή με Ολυμπιακούς του ιδίου φυράματος, στα σουβλατζίδικα της Νέας Φιλαδέλφειας, στην Κηφισιά, ή όπου αλλού. Κλείνει η παρένθεση. Σημασία έχει να μη “δίνουμε”, ενώ ξέρουμε, τα παιδιά…

Ολ’ αυτά, τα πριν την παρένθεση, είν’ η ωφέλιμη τροφή για τη σκέψη του Νιόπλια, τώρα που θα ηρεμήσει και θα ξανασυναντήσει τον εαυτό του στο οικείο Ηράκλειο. Ο Νιόπλιας, μετά απ’ όλ’ αυτά, παραμένει πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο για το φτωχό ελληνικό ποδόσφαιρο. Χρήσιμο είναι να μείνει, άλλωστε η ζωή δεν τελειώνει μετά τον Παναθηναϊκό, στην πραγματικότητα η ζωή μπορεί ν’ αρχίζει μετά τον Παναθηναϊκό. Θα μείνει.

Κι αν τόσον καιρό επικρίναμε, όχι αδικαιολόγητα αφού εξ ορισμού σ’ αυτόν αντανακλούσε, τον Νιόπλια ότι ο Παναθηναϊκός στο γρασίδι παίζει “ό,τι να ‘ναι”, αυτό που εδώ προκύπτει είναι ότι ο Νιόπλιας στον Παναθηναϊκό υπήρξε “μέρος του όλου”. Διότι ο όλος-Παναθηναϊκός φαίνεται, ξεκάθαρα, ότι πηγαίνει “όπως να ‘ναι”. Γιάτσεκ; Γιάτσεκ! Ομάδα παλαιμάχων; Παλαίμαχος προπονητής. Και βλέπουμε. Να δούμε, λοιπόν. Το ενδιαφέρον στο εξής, για να δούμε, δεν είναι ποιόν προπονητή θα πάρει ο Παναθηναϊκός. Κάποιον θα βρει να πάρει, εικάζω…δηλαδή. Το ενδιαφέρον είναι ότι, απ’ αυτόν που θα πάρει, θα καταλάβουμε δύο πράγματα. Τι προπονητή αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται να πάρουν. Και τι προπονητή έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάρουν.

Σε συγκυρία, στην οποία ο κυρ-Παύλος ζητάει να πάρει πίσω έως (όπως θα ‘λέγε κι ο κυρ-Θανάσης) “τις κάλτσες του Σάρας”. Σε συγκυρία, στην οποία το μαγαζί ακόμη “κινείται” με τα λεφτά που έβαλε, τελευταία, το Βαρδινογιαννέικο. Τα πιο πολλά απ’ τα οποία, ήδη έφυγαν για να κλείσουν οι περσινοί λογαριασμοί με τους πανάκριβους ποδοσφαιριστές…