Φροντιστήριο ενόψει εξετάσεων

Το τι ακριβώς έφταιξε (πάλι) δεν έχει εύκολη απάντηση. Το πιο απλό θα ήταν να ισχυριστούμε πως έφταιξε ό,τι ακριβώς στο Ζάγκρεμπ, στη Μάλαγα, στο Τελ Αβίβ ή ακόμα και στο Λε Μαν – εκεί τουλάχιστον πήρε το διπλό.

Το κακό ωστόσο από κάπου αναβλύζει, έχει προέλυση. Τι είναι αυτό που λειτουργεί ανασταλτικά και ουσιαστικά απαγορεύει μια ομάδα 30 εκ. ευρώ, όπως με καμάρι και δίκαια διαφημίζεται, να επαναλαμβάνει τα ίδια ακριβώς λάθη, σε αριθμό και ποιότητα; Εδώ σε θέλω… μάστορα. Η παρακολούθηση του αγώνα από τα -δίπλα στον πάγκο του Ολυμπιακού- υπέροχα δημοσιογραφικά, χωρίς να είναι πάντα δυνατό το μάτι να δουλεύει ως δέκτης πολλών ταυτόχρονων εικόνων θα επιχειρήσουμε να διατυπώσουμε διάφορες σκέψεις.

Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας πάντα, τούτη η ομάδα που χτίστηκε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων – ο προπονητής είχε ό,τι ζήτησε, στερείται νοοτροπίας. Νοοτροπίας του νικητή, του κυρίαρχου, της ομάδας που θα επιβληθεί ετσιθελικά. Δεν θυμώνει, δεν αντιλαμβάνεται τι, πώς και γιατί πρέπει να το ζητήσει. Στον πάγκο έβλεπες συνήθως σκυμμένα, απαθή, κεφάλια, εξαιρουμένων κάποιον στιγμών έξαρσης και πανηγυρισμών (σ.σ Τεόντοσιτς).Η οικογένεια Μπογατσιώτη το ζούσε πραγματικά περισσότερο.

Φυσικά δεν είναι άμοιρη μια μερίδα παικτών, γιατί υπάρχουν κάποιοι άλλοι που επιχειρούν να το ανατρέψουν, αλλά το βάρος πέφτει κυρίως τους ανωτέρους. Δεν θα μπούμε στα χωράφια τους, προπονητές δεν είμαστε για να κρίνουμε ποιος παίζει λιγότερο ή περισσότερο, αλλά όταν το στρατηγείο αισθάνεται μειονεκτικά, το ίδιο ακόμη κι αν δεν το μεταδώσει, θα το εκπέμψει και στο στράτευμα. Σαν να μην το πιστεύουν. Αν δεν ήταν ο Πρίντεζης την Πέμπτη, ο Ολυμπιακός θα είχε υποστεί τεράστια συντριβή. Γιατί ένα -10 από τη σημερινή Αρμάνι, με τον αμούστακο Βιτάλι στον άσο, τον ξεπερασμένο Ρόκα, τον Σόου (;) και τον Κατελίνας κάτω από τα καλάθια δεν είναι κάτι άλλο από πανωλεθρία. Ο Δράκος πάλι διαπίστωσε πως η ομάδα του ήταν ανώτερη στο… evaluation!

Ίσως είναι οιωνός… βελτίωσης. Για την ώρα είναι μοναχά μια διαπίστωση. Η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί όπως αργότερα, στη συνέντευξη Τύπου, είπε ο Χαλπερίν, σε περίπτωση που όχι σκόραρε στην τελευταία φάση ο Γκριρ (με βολές από το φάουλ που του έγινε δεν έχει σημασία), αλλά αν υπήρχαν δυο ρημάδες άμυνες πάνω στον Χολ, ο οποίος σούταρε δύο φορές ανενόχλητος και φυσικά σκόραρε. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Να ξέρεις ότι μπορείς να νικήσεις, να είσαι ανώτερος αλλά να μην το επιβεβαιώνεις. Όχι γιατί υστέρησες αγωνιστικά, αλλά γιατί πολύ απλά δεν το πίστεψες. Ή μήπως δεν σε άφησαν να το πιστέψεις;

Ο δρόμος προς το Βερολίνο είναι μακρύς, η ήττα στο Μιλάνο μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και τίποτα. Αλλά βαδίζοντας από το ένα μάθημα στο άλλο, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, ίσως χρειάζεται…φροντιστήριο. Αλλιώς θα μείνεις μεταξεταστέος.