Κάβα για τις δύσκολες μέρες

Θα πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένο ότι οι λάτρεις του ποδοσφαίρου δύσκολα θα χορτάσουν μπάλα παρακολουθώντας την Εθνική μας ομάδα. Ε, και; Η Ελλάδα δεν είναι Μπαρτσελόνα, οι στόχοι σαφώς και είναι διαφορετικοί, οπότε πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό.

Το τριαντάλεπτο καλής μπάλας που είδαμε στον αγώνα με τη Μάλτα μάλλον θα πρέπει να αποτελέσει… κάβα για τα κρίσιμα ματς που ακολουθούν και τα οποία ενδέχεται να κρίνουν την πρώτη θέση του έκτου ομίλου. Η ομάδα του Φερνάντο Σάντος, όπως και αυτή του Οτο Ρεχάγκελ, δεν κυνηγάει το θέαμα, αλλά το αποτέλεσμα.

Στην προκειμένη περίπτωση, ορθώς, ο δρόμος που έχει επιλεγεί είναι αυτός που οδηγεί πιο εύκολα και… επαγγελματικά στο αποτέλεσμα, στην πρόκριση δηλαδή και όχι στο θελκτικό ποδόσφαιρο. Βλέπετε, η Εθνική δεν παίρνει μέρος σε διαγωνισμό καλού ποδοσφαίρου, αλλά παλεύει για την πρόκριση στα τελικά του Euro. Οπότε, στα επόμενα ματς μην αρχίσετε τις γκρίνιες για κακό θέαμα, βαρετό ποδόσφαιρο και άλλα τέτοια συναφή, γιατί είναι ξεκάθαρο πως το συγκρότημα του Φερνάντο Σάντος θα κοιτάξει πρωτίστως το αποτέλεσμα.

Πιστέψτε με, όταν περάσουν τα χρόνια και επιστρέψουμε στις προ 2004 εμφανίσεις, με 2-3.000 κόσμο στις εξέδρες και προπονητές αμφιβόλου αξίας -ίσως και περιπτώσεις φθηνών και παλαιμάχων Ελλήνων ώστε να τονώσουμε το εθνικό μας φρόνημα- ελάχιστοι θα θυμούνται αν επί Ρεχάγκελ και επί Σάντος παίζαμε καλή μπάλα.

Αυτό που θα έχει σημασία είναι οι προκρίσεις και φυσικά η απίστευτη επιτυχία της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού. Και η ΑΕΚ κάποτε έπαιζε την καλύτερη μπάλα, αλλά ο Παναθηναϊκός πήρε το πρωτάθλημα. Μετά από τόσα χρόνια λίγοι είναι εκείνοι που συγκρατούν ότι εκείνη η ΑΕΚ, του 1996, ήταν εντυπωσιακή. Πιο πολύ οι ΑΕΚτζήδες. Αυτό που θυμούνται όλοι είναι τον πρωταθλητή. Αν, λοιπόν, η Ελλάδα καταφέρει να προκριθεί σε τρίτο σερί Euro, τότε λίγη, ελάχιστη, σημασία έχει αν το κατάφερε προσφέροντας θέαμα ή αν το κατάφερε με τακτική και ποδόσφαιρο που ίσως να προκαλεί πόνο στα μάτια μας.

Πάντως, υπάρχει μια βελτίωση. Γιατί αυτό το τριαντάλεπτο καλής μπάλας με τη Μάλτα, με έναν Φετφατζίδη σε μεγάλα κέφια, δεν το βλέπαμε επί Ρεχάγκελ. Τώρα ακολουθεί μία ποιότητα, μία νεανική δίψα, αλλά και ολίγον τι απείθαρχο πνεύμα. Νέοι είναι μωρέ, θα μάθουν.

ΥΓ: Κάτι τελευταίο: το θέμα που έχει προκύψει με τον Ζήση Βρύζα μεταφέρει το… συλλογικό κλίμα στην Εθνική και αυτό μόνο κακό κάνει. Το σωστό θα ήταν ο Βρύζας και ο κάθε Βρύζας να βγει και να πει ότι έχει δεχθεί πρόταση από την τάδε ομάδα και θα συνεχίσει εκεί. Η επιλογή του να αιωρείται αυτό το θέμα δίνει… ρεπορτάζ στους συναδέλφους των ομάδων και δημιουργεί μία περίεργη ατμόσφαιρα στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Η ΕΠΟ, ο Σάντος και ο κόσμοςθα αναγνώριζαν μία πιο… δημόσια στάση του Βρύζα. Κανείς δεν κατηγορεί τον Βρύζα επειδή φεύγει. Μπορεί, όμως, εύκολα να τον κατηγορήσει κάποιος γιατί δεν μιλά.