Κανένα δάκρυ για τον Αγγελο
Είμαι σίγουρος ότι αν γίνει ένα γκάλοπ μεταξύ οπαδών της ΑΕΚ, από το αποτέλεσμα θα προκύψει ότι ελάχιστοι θα κλάψουν που έφυγε ο Μπασινάς. Το ποσοστό του «ας πάει στο καλό» θα είναι συντριπτικό. Ποιος τώρα, ο αρχηγός της Εθνικής. Ένας ποδοσφαιριστής με εξαιρετικής ποιότητας χαρακτηριστικά. Το έδειξε και πέρσι σε πρωτάθλημα όπως το ισπανικό με την Μαγιόρκα. Στην ΑΕΚ, δυστυχώς, δεν το έδειξε (ποτέ).
Ήρθε λοιπόν ηλιοκαμένος από τις παραλίες της Μυκόνου ο Άγγελος, δίχως βασικό στάδιο προετοιμασίας, έπεσε στην «κέντα» του αποκλεισμού από την Ομόνοια και στην (αγωνιστική) μιζέρια της ΑΕΚ επί ημερών Δώνη. Δεν μπορώ να θυμηθώ μεγάλο παιχνίδι του Μπασινά, μπορώ να θυμηθώ πολλά κακά. Δεν ήταν φυσικά ο αποκλειστικά υπεύθυνος της κακής εικόνας της ομάδας, αλλά ήταν αυτός που στοχοποιήθηκε περισσότερο. Ίσως για το «πράσινο» παρελθόν του. Ίσως επειδή έπαιρνε πολλά χρήματα και δεν τα «έβγαζε» στο γήπεδο. Ίσως επειδή το στιλ του δεν ευνοούσε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του, να κάνει την υπέρβαση, να βγάλει την ΑΕΚ από το αδιέξοδο.
Όπως και να’ χει, σε μια ΑΕΚ που θα ήταν διαφορετικά δομημένη, σε μια ΑΕΚ στην οποία θα ήταν μέσα και ο Λυμπερόπουλος και ο Δέλλας, πιθανώς να βλέπαμε διαφορετικό Μπασινά. Σε μια ΑΕΚ όμως στην οποία πειραματιζόταν επί τέσσερις μήνες ο Δώνης, σε μια ΑΕΚ στην οποία ο Νικολαίδης μάζεψε ένα σωρό αμυντικό χαφ ο Μπασινάς δεν είχε και πολλές πιθανότητες να κάνει τη διαφορά. Ειδικά από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι πρώτες αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του.
Αφήνουμε πίσω τον Μπασινά, τον οποίο θα τον ξεχάσουν γρήγορα στην ΑΕΚ. Πάμε στα του ντέρμπι, που έστειλε την ΑΕΚ 17 πόντους πίσω από την κορυφή. Δεν έχω χρόνο να ψάξω στα αρχεία, αλλά νομίζω «μείον 17» δεν χώριζε ποτέ την ΑΕΚ από την πρώτη θέση, με μια μικρή επιφύλαξη, τη χρονιά του Τουμπάκοβιτς.
Διαπίστωση πρώτη, αυτό το «μείον 17» ως ένα βαθμό αντικατοπτρίζει την (ποιοτική) διαφορά των δυο ομάδων. Από την μια υπάρχει μια ΑΕΚ που από συνονθύλευμα γίνεται προσπάθεια να (ξανα)γίνει ομάδα. Κι από την άλλη υπάρχει «ο ορισμός της ομάδας» (για τα ελληνικά δεδομένα), ένας Ολυμπιακός που ξέρει πώς να αμυνθεί, πώς να πιέσει, πώς να δημιουργήσει και πώς να σκοράρει. Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει αυτή η επισήμανση στους φίλους της ΑΕΚ, ταπεινή μου γνώμη, αυτή είναι η πραγματικότητα.
Διαπίστωση δεύτερη, τεράστιο νούμερο τα 45.000 εισιτήρια. Μια ΑΕΚ χωρίς ουσιαστικό βαθμολογικό ενδιαφέρον (στα πλέι οφ θα μπει και οι διαφορές με Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ, συν πλην, θα είναι απειροελάχιστες), μια ΑΕΚ με διοίκηση που αλλού πατά και αλλού βρίσκεται, μια ΑΕΚ χωρίς μετεγγραφές (που πάντα αποτελούν κίνητρο προσέλευσης στα γήπεδα) μάζεψε πενήντα χιλιάδες κόσμο στο Στάδιο. Τι θέλω να πω; Η ΑΕΚ ήταν και θα παραμείνει τεράστιο μέγεθος ομάδας (για τα ελληνικά στάνταρντ), όσα χρόνια και να περάσουν για να ξαναπάρει την κούπα. Ας μην το ξεχνούν αυτό, εκείνοι που διαχειρίζονται τις τύχες της και με κάποιες αποφάσεις τους πάνε να χαμηλώσουν επικίνδυνα τον πήχη.
Διαπίστωση τρίτη, για το αγωνιστικό κομμάτι. Ως ένα βαθμό, με το 0-1 στη πλάτη από το 5’ και με αντίπαλο τον πιο ποιοτικό Ολυμπιακό των τελευταίων χρόνων, η ΑΕΚ μ΄ άρεσε. Για την προσπάθεια μετά το δεκάλεπτο. Γρήγορο τέμπο, πρέσινγκ, αρκετά καλή κυκλοφορία της μπάλας και φάσεις. Ευκαιρίες. «Τόσες φάσεις καμιά ομάδα εφέτος δεν του ‘χει κάνει του Ολυμπιακού» έλεγε δίπλα μου στα δημοσιογραφικά, ο συνάδελφος Δημήτρης Χριστοφιδέλης. Ο Σκόκο όσο περνούσε από τα πόδια του το πάλεψε πολύ(αλλά απ’ αυτόν τον «υδραυλικό», καλώς ή κακώς, θέλω το κάτι το παραπάνω). Ο Πελετιέρι, αν εξαιρέσω δυο – τρεις κακές επιλογές, πολύ καλό παιχνίδι. Ο Τζιμπούρ, πάθος, αγωνιστικότητα, αλλά από «κοκό» τίποτα. Και με τον Μπλάνκο, σε ένα ακόμη παιχνίδι καμιά χημεία. Στο Μπλάνκο, πρέπει σήμερα κιόλας να αρχίσει εντατικά μαθήματα ο Μπάγεβιτς: «Πώς να μη βγαίνεις οφσάιντ έξι – εφτά φορές σ’ ένα παιχνίδι.» Δεν ξέρω, ίσως και να διαψευστώ στη πορεία, αλλά σ’ εμένα προσωπικά αυτό το δίδυμο (Μπλάνκο – Τζιμπούρ) ποτέ δεν έκανε «κλικ» από την αρχή της σεζόν. Σα να μη κολλάνε μεταξύ τους, να μην μπορεί ο ένας να συντονιστεί με τις κινήσεις του άλλου. Είδα κι έναν καταπληκτικό Καφέ στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ΑΕΚ «έσκασε» και δεν ωφελήθηκε καθόλου που έπαιζε με τρεις και τέσσερις επιθετικούς. Έναν Μαιστόροβιτς που από υπερβολική σιγουριά και άνεση ήταν επιρρεπής στην γκέλα. Έναν Σάχα, που θύμισε λίγο …Μορέτο στη φάση του γκολ. Απαράδεκτο για την κλάση του (και την ηλικία του) να πιέζεται από τον αντίπαλο και να μην έχει εκείνη τη στιγμή τα αντανακλαστικά να ενεργήσει όπως ένας σοβαρός τερματοφύλακας: την μπάλα πλάγια ρεεεεεεεέ!
Διαπίστωση τέταρτη, η ΑΕΚ τελείωσε το ματς με δεξί μπακ τον Τζεράλντο και αριστερό τον Μαντούκα. Αν δεν το κατάλαβε αυτό το πράγμα ο Νίκος Νοτιάς, από την εξέδρα, παρακαλείται όπως του εξηγήσει κάποιος τι σημαίνει να τελειώνεις ντέρμπι με δεξί μπακ τον Τζεράλντο και αριστερό τον Μαντούκα. (Και φυσικά για να τα λέμε όλα, η έμπνευση Μπάγεβιτς να βάλει Τζεράλντο ήταν τουλάχιστον ατυχής. Δεν θέλω και δε μ’ αρέσει να κάνω τον προπονητή κι απλώς καταθέτω τη γνώμη μου: δεξιά Μπασινάς, αριστερά Γεωργέας. Κι αποκτάς ένα «συν» στα στημένα, τον Μπασινά. Ο οποίος όταν πάει να εκτελέσει, σηκώνει το κεφάλι του, ψάχνει και βρίσκει τον Κυργιάκο. Ο Σκόκο δε νομίζω ότι κάνει το ίδιο…)
Διαπίστωση πέμπτη, το ξύλο που έπεσε στο «βουνό» την Πέμπτη δεν είχε παρενέργειες. Όπως έπαιζε ο Σκόκο πριν τις φάει, το ίδιο (περίπου) έπαιξε και μετά τα μπουνίδια. Όπως έπαιζε ο Τζιμπούρ πριν τις ρίξει, το ίδιο (περίπου) έπαιξε και μετά τα μπουνίδια. Παρ όλα αυτά ο Μπάγεβιτς καλείται να βρει λύση, διότι εκτιμώ πως ποτέ δεν πρόκειται να ταιριάξουν τα χνώτα μεταξύ τους. Όχι μόνο του Σκόκο, γενικώς των Αργεντίνων με τον Τζιμπούρ και αντίστροφα.
Διαπίστωση έκτη, για το φινάλε μιας σεζόν που πολλοί θα ήθελαν να την ξεχάσουν. Εικοστή αγωνιστική και η ΑΕΚ να έχει ξεμπερδέψει μέσα έξω με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Αν το 0-1 με τον Ολυμπιακό ήταν απλώς μια κακή παρένθεση κι αν η ομάδα βρισκόταν όντως σε ανοδική πορεία με ευθύνη και του Μπάγεβιτς, της δίνεται η δυνατότητα να κάνει ως το τέλος δέκα νίκες και να παίξει και μπάλα καλή. Όχι ότι θα κερδίσει κάτι ουσιαστικό με τη συγκομιδή των 30 βαθμών, αλλά όσο να’ ναι η ελκυστική εικόνα της ομάδας πάντα παίζει ένα ρόλο. Κυρίως για τις αποφάσεις που θα ληφθούν το Μάιο. Από τους νυν ή από τους επόμενους. Ή και από τους δυο μαζί…
ΥΓ: Το μαρκάρισμα του Αβραάμ στον Καφέ για μένα είναι πέναλτι. Στο Καραϊσκάκη η μπάλα θα στηνόταν στη βούλα…
