Η επίθεση φέρνει τις νίκες
Αν αυτή είναι η καλύτερη εικόνα που μπορεί να παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός μετά από μία εβδομάδα ηρεμίας, τότε οφείλει να ανησυχεί. Εννοείται πως ούτε αυτό είναι το ταβάνι του, ούτε τα ταξίδια έπαιζαν τόσο δραματικό ρόλο για την εικόνα των προηγούμενων αγώνων. Απλά ακόμα η ομάδα δεν είχε ρυθμό.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει λόγος να χαμογελά ο Πεδουλάκης, διότι η ομάδα του αρχίζει και παίζει μπάσκετ. Για 10 λεπτά; Είναι μία αρχή. Όταν λέμε μπάσκετ, είναι η επίθεση. Εκεί που πρέπει πραγματικά να δουλέψεις, να καταθέσεις το ταλέντο σου, την ποιότητά σου και να αξιοποιήσεις βεβαίως τη σοβαρότητα στην άμυνα. Οι πρωταθλητές νίκησαν διότι έπαιξαν επίθεση και δεν έμειναν κολλημένοι στην προσπάθεια να δείρουν τους αντιπάλους τους, όπως έκαναν για 20 λεπτά.
Ιταλοί εναντίον… Αμερικανών
Επιτρέψτε τη γενική θεώρηση, αλλά στην Ελλάδα κάποιες δοξασίες προπονητών τις κάναμε αξιώματα: η άμυνα κερδίζει τα παιχνίδια. ΟΚ, με 0-0 ποιος νίκησε; Άντε μόνο οι Ιταλοί στο ποδόσφαιρο. Οι Αμερικανοί όταν λένε ότι “η άμυνα κερδίζει τους αγώνες”, θεωρούν δεδομένο ότι θα παίξεις πολύ καλά στην επίθεση, είναι η φύση του σπορ τέτοια, οπότε τη διαφορά την κάνει όποιος προσπαθήσει και στην άμυνα. Εδώ φτάνουμε να μην μας νοιάζει το καλάθι, αλλά πώς να δείρουμε τον…. οχτρό. Και βεβαίως δέρνεις τον αντίπαλο μόνο αν στο επιτρέψουν οι διαιτητές.
Η αξία της άμυνας είναι αδιαμφισβήτητη, η σημασία της σπουδαία, αλλά όσο χαμηλά και να κρατήσεις τον αντίπαλο αν δεν… βάλεις, δεν θα νικήσεις ποτέ. Υπάρχει άμυνα και… άμυνα, η αλήθεια είναι ότι η αδυναμία στην επίθεση, τα πολλά χαμένα σουτ, ρίχνουν την ψυχολογία και για να σταματήσεις τον αντίπαλό σου θες διάθεση, όχι ταλέντο. Αν διαθέτεις ποιότητα μπασκετική και όχι ξυλοκόπους, αυτό θα συμβεί. Όπως συνέβη για τους “πρασίνους” οι οποίοι όσες άμυνες κι αν έβγαζαν, έβλεπαν να χάνονται τα λέι απ.
“Έκλεψαν” την μπάλα από τον 3D
Βεβαίως θέλει και μυαλό, οπότε όταν ο Πεδουλάκης αισθάνθηκε ασφαλής για τη ρακέτα (με τους ψηλούς της Λιέτουβος στον πάγκο), η άμυνα απλώθηκε έξυπνα κι έκλεβε μπάλες χωρίς καν να πηδήξει. Όμως η διαφορά έγινε όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Διαμαντίδη.
Ο Μασιούλις άλλαξε αυτό τον αγώνα χάρη στο γρήγορο παιχνίδι του επιτρέποντας στον Γκιστ να παίξει στον ρυθμό που του αρέσει, τον Φώτση να είναι… Φωτσάρα (σε άμυνα, ριμπάουντ, ελεύθερα σουτ) και τον Ούκιτς να βοηθά με πολύ καλή άμυνα: κοινό στοιχείο των τεσσάρων μοχλών της νίκης; Είναι γρήγοροι παίκτες, ακόμα και ο Μασιούλις. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Μπολτ για να επιτεθείς γρήγορα πριν η άμυνα οργανωθεί και πάρει πλεονέκτημα. Αυτό έκαναν ο “πράσινοι” και γύρισαν τον αγώνα. Αυτό τους έδωσε ώθηση για καλύτερη άμυνα.
Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα
Ο Παναθηναϊκός κατάλαβε και την Πέμπτη ότι πρέπει να βρει τρόπο να καλύψει το τεράστιο μειονέκτημά του: την ταχύτητα. Η χρησιμοποίηση του Φώτση με ομάδες χωρίς ψηλούς (όπως η Λιέτουβος) βοηθάει πολύ αλλά μένει το ερωτηματικό, τι θα γίνει με ομάδες εξίσου ποιοτικές; Τα υπόλοιπα παιχνίδια της δεύτερης φάσης θα είναι ακόμα πιο διδακτικά για το πού μπορεί να πάει ο Παναθηναϊκός. Όπως θα ήθελε και ο προπονητής του, στο τέλος του 2013, θα έχουμε μία πολύ σαφή εικόνα.
Ουσιαστικά, αν καταφέρει να παίξει πιο γρήγορα στην επίθεση, αυτό θα απελευθερώσει και τον σαφέστατα μπερδεμένο Διαμαντίδη που θέλει να βοηθήσει και τελικά είναι πιο χρήσιμος όταν δεν έχει συνεχώς την μπάλα στα χέρια, όπως κατά την τρίτη περίοδο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο… υπέροχος κόσμος του Παναθηναϊκού, ήταν όντως υπέροχος την Πέμπτη. Η στήριξη στο σημείο που η Λιέτουβος τα έβαζε όλα, ήταν παράγοντας που σήκωσε τους παίκτες. Ούτε οι ύβρεις ούτε τα δυναμιτάκια ούτε οι 3.000 υπεράριθμοι δίνουν νίκες. Χειροκρότημα, στήριγμα στα δύσκολα, όταν ο παίκτης είναι πελαγωμένος, κάνουν τον κόσμο έκτο παίκτη. Ίσως τελικά οι φίλαθλοι των “πρασίνων” να αξίζουν περισσότερο, γι’ αυτό τον αγώνα, τον τίτλο του MVP από τον air Γκιστ. Το χρωστούσαν διότι έβαλαν το χεράκι τους για την… περιοδεία στις ελληνικές μεγαλονήσους.
Διαβάστε ακόμη
Παναθηναϊκός-Λιέτουβος Ρίτας 80-72
Πεδουλάκης: “Η διάθεση του δευτέρου ημιχρόνου γύρισε το ματς”
