Τσίρκο ανθρώπινων ψυχών

Ένα θεμελιώδες ερώτημα που οφείλει να θέτει κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό είναι το «
βρέχει ή μας φτύνουν ;». Πολύ φοβούμαι ωστόσο ότι ο γιαλός στραβώνει όσο πάει και περισσότερο και τα ερωτήματα τα επιστέφουμε ως πακεταρισμένα (σε συσκευασία δώρου) καθρεπτάκια με παραλήπτες τους ιθαγενείς.

Κάποια χρόνια ήδη στο χώρο γνωρίζω από την καλή και την ανάποδη ότι είναι αρκούντως (σε βαθμό ασφυξίας ενίοτε) δύσκολο να γράφεις τις ειδήσεις όπως τις αντιλαμβάνεσαι και τις νιώθεις και να μην ντρέπεται η ψυχή σου. Δυστυχώς δεν συμβαίνει διότι χίλιοι μύριοι παράγοντες της νέας οικονομίας επιβάλλουν κάτι σαν ομερτά (για να επιβιώσουμε βρε αδερφέ…), που σημαίνει ότι είτε γίνεσαι ο χείριστος των Τσάτσων με τη στολή του βασιλικότερου του βασιλέως είτε απλά αυτολογοκρίνεσαι όσο αντέχεις.

Ο πρόλογος ενδεχομένως να προδιαθέτει για αποκάλυψη μεγάλου σκανδάλου. Λυπούμαι, δεν διαθέτω τέτοιο. Θα μιλήσω όμως για ένα άλλο σκάνδαλο που εξελίσσεται στα μάτια μας και εμείς όλοι παρακολουθούμε είτε διασκεδάζοντας είτε αδιαφορώντας είτε αδυνατώντας να αντιδράσουμε. Το σκάνδαλο του πολιτισμού (μας) που διασχίζει κατηφορικό δρόμο και εμείς περιστρεφόμαστε (ευτυχείς;) τριγύρω του.

Με απογοήτευση ακούω από’ δω και από’ κει ως άσματα του καιρού τις αηδίες των « Παρατράγουδων ». Ακόμα και από χείλη σοβαρών, κατά τα άλλα, ανθρώπων. Μέχρι και τον εαυτό μου (που ανάθεμα αν έχω δει ποτέ αυτή την εκπομπή) έχω συλλάβει να ψιθυρίζει «βας, βας, βας». Να δεχθώ ότι είναι η καταιγιστική δύναμη της μιμητικής συνήθειας. Αλλά γιατί όσο πάει και χειρότερα;

Είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον κείμενο του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice, στο οποίο κοντολογίς έλεγε ότι τα «Παρατράγουδα» είναι φυσικό αποτέλεσμα της σκουπιδολαγνείας μας και ότι (καθώς είναι γνήσια και όχι στυλιζαρισμένα) δεν τον ενοχλούν. Προσυπογράφω. Να χαρακτηρίσω τα «Παρατράγουδα» ως την εκδίκηση της «γυφτιάς» απέναντι στο συρφετό του (τόσο φτηνού) μουσικού lifestyle που επιβάλει χαμηλής υποστάθμης στίχο, φωνές όμοιες με τραγούδι στην μπανιέρα, ωραίες φάτσες και σώματα και καθόλου μυαλό. Ωραία, ας το δεχθώ. Γιατί όμως να είναι αυτό ο « νόμος »;

Και γιατί τα «Παρατράγουδα» να μην τους υποσκελίσουν θριαμβευτικά από τα charts όταν είναι πράγματι πιο γνήσια υποκουλτούρα από την υποτιθέμενη «τέχνη» που παράγουν οι τραγουδιστές του σωρού; Καλά να πάθουν υπό αυτή την έννοια και μαζί τους. Αλλά θλίβομαι…

Αυτό το σκουπιδαριό τείνει να υποκαταστήσει τον πολιτισμό μας (σε ό,τι εισπράττουμε σήμερα). Διότι με την τάση που υφίσταται δεν αποκλείεται να στείλουμε σε κάποια προσεχή Eurovision ένα από τα ταλέντα την Πάνια, με το επιχείρημα ότι « αυτό θέλει ο κόσμος » και ως ένδειξη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Και εν τέλει αυτός ο «πολιτισμός» με τη δυναμική που αναπτύσσει μας εκπαιδεύει…

Μας κάνει ανεκτικούς στη βλακεία. « Άλλη μια εμετομπούρδα κι αυτή, ας την ακούσουμε», όσον αφορά στα lifestyle λαϊκοπόπ του συρμού. Μας κάνει πάσα το υποπροϊόν πείθοντας μας με διαρκή (τηλε)προπαγάνδα ότι αυτό είναι το τραγούδι του σήμερα. (Και πάντα με μονότονο και τρομακτικό απόηχο ότι «αυτό θέλει ο κόσμος»). Έχει τέτοια δυναμική που φτάνει να μπει στην κορυφή των ειδήσεων…

Και το χειρότερο όλων (όσον αφορά στα «Παρατράγουδα») είναι ότι μας διδάσκει πώς να κοροϊδεύουμε (όπως εύστοχα είπε ο Λαζόπουλος) τον άλλον. Αυτόν που έχει κάποιο νοητικό πρόβλημα, που είναι χοντρός, που έχει ένα δόντι, που είναι άσχημος, που είναι τέλος πάντων διαφορετικός. Πως πας στο τσίρκο να δεις ελέφαντες, τίγρεις, ακροβάτες και κλόουν. Έτσι και στα «Παρατράγουδα» εξελίσσεται ένα τσίρκο ανθρώπινων ψυχών. Και εμείς γελάμε και τραγουδάμε με το απάνθρωπο θέαμα. Το δεχόμαστε. Και τείνουμε να το θεωρήσουμε αυτονόητο. Ο σύγχρονος πολιτισμός μας δεν είναι μόνο το άκουσμα του στιγμιαίου άσματος, αλλά η αντίδραση μας προς την κατάσταση. Και μετατρέπεται με μαθηματική ακρίβεια σε πολιτισμό του νέου Μεσαίωνα με το σύγχρονο Καιάδα επί την οθόνης.

Στον πρόλογο τα έχωνα στους δημοσιογράφους γιατί ενώ έχουμε τη μεγαλύτερη δύναμη από όλους δεν πράξαμε τίποτα για να σταματήσουμε αυτή την ξεφτίλα. Ο Τύπος μπορεί να «ρίξει» υπουργός, την Πάνια όμως και αυτή την εκπομπή «Τσίρκο ανθρώπινων ψυχών» δεν κάνει τίποτα να τη σταματήσει.

Και καλά κάνουν και μας υβρίζουν, έτσι όπως έχουν τα πράγματα. Μας φτύνουν και εμείς νομίζουμε πως έπιασε μπόρα. Αλλά –βλέπεις- στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει…

ΥΓ: Το κείμενο δεν συνιστά σε καμία περίπτωση αντίλογο στο άρθρο του φίλου μου του Paparazzi. Αναφέρομαι στον πολιτισμό της συμπεριφοράς και όχι τόσο στα τραγούδια (της συμφοράς).

ΥΓ2: Πόσοι γνωρίζουν ότι το 2007 έχει κηρυχθεί ως «Έτος Καζαντζάκη» με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου συγγραφέως; Εικάζω ελάχιστοι διότι τα ΜΜΕ καίγονται να «πουλήσουν» χρυσόσκονη για μίζερες ζωές θεωρώντας ότι ο παραλήπτης του μηνύματος είναι εκ των πραγμάτων ηλίθιος. Μην το δέχεστε.