Καλοί μαθητές αλλά τους έπεσαν τα… SOS

Από τα πρώτα φιλικά, ή αν προτιμάτε, από την ημέρα που μάθαμε για τις αποχωρήσεις παικτών, υπήρχε η αίσθηση ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό στο παρκέ από την εθνική μας ομάδα. Για να είμαστε δίκαιοι κάποιοι συμφωνούν πώς αυτή η ομάδα θα μπορούσε να παίζει καλύτερο μπάσκετ, πιο γρήγορο, με μεγαλύτερο σκορ, ενώ άλλοι τονίζουν ότι μία τόσο πετυχημένη συνταγή δεν πρέπει να αλλάξει.

Τα μηνύματα από το τουρνουά στη Γερμανία μιλούσαν για μία φρέσκια εθνική, με νέες ιδέες στην επίθεση, διατεθειμένη να νικήσει τον αντίπαλο και με το σκορ της. Πολύ κίνηση στη μπάλα για να βρεθεί το ελεύθερο σουτ, διαφορετικές επιλογές ιδιαίτερα μέσα στη ρακέτα κι αιφνιδιασμοί όχι από κλεψίματα.

Με το καλημέρα καταλάβαμε ότι λειτούργησε το σπασμένο τηλέφωνο, και αυτό είναι φυσιολογικό. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε τρία παιχνίδια ήταν πάνω από όλα έντιμος με αντιπάλους του. Δεν έκρυψε σχεδόν τίποτα, έδωσε χρόνο στους παίκτες οι οποίοι θα στηρίξουν την προσπάθεια κατονόμασε εκείνους που θα είναι βασικοί. Χωρίς περιστροφές, χωρίς τρυκ, έδειξε ότι αυτή η εθνική θα προσπαθήσει να συνεχίσει από εκεί που έμεινε το αντίστοιχο συγκρότημα του 2006. Άμυνα, άμυνα, άμυνα, λίγο περισσότερη κίνηση στην επίθεση, αιφνιδιασμοί περισσότεροι από παλιά.

Εν κατακλείδι ο δράκος διαλέγει τους παίκτες που θα κάνουν την δουλειά όπως την θέλει αυτός. Νεωτερισμοί στο απώτερο μέλλον.

Παπαλουκάς
Ο νέος αρχηγός και ο μοναδικός κίνδυνος είναι να πιεστεί περισσότερο λόγω του τίτλου του. Είναι αλήθεια ότι αργεί να πάρει μπροστά και βελτιώνεται όσο περνούν οι αγώνες ξεκινώντας άθλια και καταλήγοντας μαγικά. Μόνο που τώρα, το βλέπει κι αυτός, δεν υπάρχει ο χρόνος γι αυτό και πατάει γκάζι νωρίς. Λιγότερα λάθη και περισσότερες πρωτοβουλίες

Ζήσης

Όταν παίζει είναι σούπερ. Όταν κάθεται δεν…βλέπεται. Πέρυσι ήταν ο αδικημένος του Ευρωμπάσκετ. Από νωρίς ο Γιαννάκης τον βάζει στο παιχνίδι διότι γνωρίζει ότι είναι ότι κοντύτερο σε σκόρερ υπάρχει και τον χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε. Παράλληλα είναι και ορεξάτος διότι η ΤΣΣΚΑ τον αδίκησε. Καλός Ζήσης σημαίνει άλλη διάσταση στην εθνική.

Σπανούλης
Σε σούπερ φόρμα καλύτερος και από τους τελικούς της Α1. Του αρέσει αυτό το μπάσκετ όπου έχει το ελεύθερο να λειτουργήσει όπως θέλει κρατώντας τη μπάλα. Σκόραρε λίγο παραπάνω και θα πρέπει να πασάρει περισσότερο αλλά ο τύπος είναι σε δαιμονιώδη φόρμα κι έτσι θα μείνει.

Διαμαντίδης

Έπαιξε λίγο. Ε και; Δεν έχει ανάγκη από προπονήσεις και συστήματα. Θα παίξει σε φουλ ρυθμούς από τον Λίβανο μέχρι τον τελικό, ελπίζουμε, στο Πεκίνο. Μακάρι μόνο να μην του κτυπήσει πάλι την πόρτα το πρόβλημα στην πελματιαία απονεύρωση.

Βασιλόπουλος
Από το 2005 του…άρεσε του Γιαννάκη. Νομίζαμε ότι μπήκε από το παράθυρο αλλά στην τέταρτή του διοργάνωση θα είναι βασικός. Αυτό που θέλει ο κόουτς τα κάνει άριστα. Κυνηγάει στην άμυνα ότι περνάει, θα βάλει τους πόντους του, θα αφήσει στο παρκέ ότι έχει και δεν έχει. Χρειάζεται όμως σίγουρα ατομική βελτίωση στην τρίπλα και το σουτ.

Μπουρούσης

Ο καλύτερος Έλληνας ψηλός των ημερών μας. Δεν χρειάζεται πολύ ανάλυση γιατί θα πάρει όλα τα ριμπάουντ, θα κόψει τα περισσότερα σουτ, θα παίξει ακόμα και χωρίς πόδια αν του το ζητήσουν. Σκοράρει, πασάρει αποδεικνύει σε όλους την τεράστια αξία του αν κι έχει ακόμα ένα ελάττωμα: πρέπει να βελτιώσει το παιχνίδι του με πλάτη στο καλάθι και να μην τριπλάρει μόλις πάρει την μπάλα στη ρακέτα.

Φώτσης
Επειδή μας έλλειψε τον θαυμάσαμε λίγο παραπάνω. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο Φώτσης. Το μεγαλύτερο ταλέντο του ελληνικού μπάσκετ μετά τον Ευθύμη Ρετζιά, που πλέον βρίσκεται στην κορύφωση της πορείας του. Το αγροτικό στην Μόσχα τον έκανε ελάχιστα πιο σοβαρό. Μεταξύ μας, δεν χρειαζόταν και πολύ παρά τα όσα λέγονταν. Ξέρει μπάσκετ για 10 άρα αυτός θα αποτελέσει το βαρόμετρο. Όπως παίζει η εθνική είναι το μοναδικό γρανάζι που δεν μπορεί να λείψει.

Τσαρτσαρής

Δεν τον είδαμε πολύ σε αυτό το τουρνουά κάτι που ίσως να σημαίνει πιο μειωμένο ρόλο. Φανταστείτε όμως μία ομάδα η οποία θα μπορεί όποτε θέλει να ρίχνει στο παρκέ έναν σπουδαίο παίκτη, τον πιο πλήρη ψηλό. Λογικά θα παίρνει περισσότερο την μπάλα στους αγώνες διότι οι πολυτέλειες δεν ταιριάζουν σε δύσκολες στιγμές.

Σχορτσιανίτης
Είναι ευχάριστο και μόνο να τον βλέπουμε πάλι γερό. Το μπάσκετ περνάει σε δεύτερη σημασία όχι πια όμως. Ο προπονητής μπορεί να στηριχτεί πάνω του για τα 15-20 λεπτά όπου θα είναι υπερχρήσιμος. Ακόμα ο Σοφοκλής δεν βρίσκεται ούτε στους δρόμου τα μισά από εκεί όπου τον προορίζουν οι δυνατότητές του. Ιδιαίτερα σε αυτό το προολυμπιακό όπου κάθε ανάσα είναι πολύτιμη, ο Σόφο μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Πρίντεζης

Από τους νέους είναι αυτός που ξεχώρισε πράγμα φυσιολογικό. Ο 24χρονος φόργουορντ προσφέρει κάτι διαφορετικό. Θεαματικός, άνεμος στον αιφνιδιασμό, δίνει στην εθνική την διάσταση του επιθετικού μπάσκετ που της λείπει. Και αυτός όμως οφείλει να αποκτήσει σταθερότητα ιδιαίτερα στις αμυντικές επιλογές.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έδειξε πως αυτοί οι παίκτες συγκροτούν τον κορμό για το σκέλος του προολυμπιακού όπου φαινομενικά δεν χωρούν πειραματισμοί. Ο Πελεκάνος, ο Γλυνιαδάκης, πιθανώς ο Τσαλδάρης Ούτως ή άλλως αφού …πληρώσαμε πρέπει να πάμε. Η ομάδα μας από το 2005 δίνει την μάχη της να αναστηλώσει το ελληνικό μπάσκετ και το πέτυχε σε ένα μεγάλο βαθμό. Αυτά τα παιδιά θα προκρίνονταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες ακόμα και αν αγωνίζονταν στην Ανταρκτική. Το να πληρώσουμε από τρία έως πέντε εκατομμύρια ευρώ μόνο και μόνο για να εξαφανίσουμε τις ελάχιστες πιθανότητες που υπήρχαν να αποκλειστούμε μοιάζει με πρόκληση. Αυτά τα υπέρογκα ποσά, θα έδιναν ζωή στο σαθρό οικοδόμημα του ελληνικού μπάσκετ από την Α1 μέχρι τα τοπικά.

Αντ’ αυτού σπαταλώνται σε Κλεοπάτρειες φιέστες μόνο και μόνο επειδή πρέπει ο γνωστός-αόρατος άρχοντας να κάνει το κομμάτι του και να μιλήσει για το όραμα του αθλητισμού μακριά από την εμπορευματοποίηση. Τα τρία εκατομμύρια ευρώ, το λιγότερο, θα δωθούν σε λιόσπορους, συναγρίδες και βερύκοκα μπεμπέκου.

Περισσότερη γκρίνια μετά την πρόκρισή μας.