Η ασυλία, το αυτοδιοίκητο και ο ΟΦΗ
Οι αναγωγές της λειτουργίας του ποδοσφαίρου με την πολιτική δεν σταματούν εδώ. 2 κόμματα/ομάδες εξουσίας λυμαίνονται τη χώρα/χώρο, με αλλεπάλληλες σφαίρες επιρροής και συμφερόντων. Ορίζουν, διορίζουν, αποφασίζουν. Οι μεν έχουν την ασυλία, οι δε το αυτοδιοίκητο. Και ενώ και των δύο το έγκλημα είναι εμφανές και ομολογημένο, κανείς δεν τιμωρείται, γιατί είτε έχουν παραγραφεί τα αδικήματα, είτε δεν μπορούν να βρεθούν οι αποδείξεις… Κι ας χάσκει η χώρα σαν βιασμένο, κακομακιγιαρισμένο και κατακρεουργημένο πτώμα στην άκρη του δρόμου, κι ας δηλώνει η ΟΥΕΦΑ ότι το ελληνικό είναι το πιο διεφθαρμένο από πλευράς στημένων αγώνων πρωτάθλημα.
Οι πολιτικοί και πρωθυπουργοί μάς αποστομώνουν μ’ ένα «Όσοι έχουν στοιχεία να πάνε στον εισαγγελέα…», οι δε ποδοσφαιρικές αρχές (ΕΠΟ) είτε κρύβουν επί μακρόν τις λίστες με τα δεκάδες στημένα παιχνίδια που έρχονται από την ΟΥΕΦΑ, είτε στις δηλώσεις των αξιωματούχων που αναφέρονται στο στοίχημα (Λιμάχερ) «Όλα ξεκίνησαν από την Ελλάδα…», θεωρούν σε στοίχιση με τη Πολιτεία ότι αναφέρονται στη …Φιλοσοφία. Έτσι, το πιο πολυεμπλεκόμενο όνομα προέδρου στα στημένα βασιλεύει ως αντιπρόεδρος στη Σούπερ Λίγκα και την ΕΠΟ, αποτελώντας ταυτόχρονα το ‘πρωτοπαλίκαρο’ που λύνει και δένει για λογαριασμό της κυρίαρχης ομάδας. Ένα κέντρο εξουσίας που προσπαθεί να ελέγξει πλήρως τα πρωταθλήματα, ανεβοκατεβάζοντας ομάδες και πλαισιώνοντας τα με ομάδες που μετέχουν στο μαύρο στοίχημα, ομάδες δορυφόρους της κεντρικής.
Έτσι, θα πρέπει να πας με τα νερά τους, να συμμετέχεις στα παιχνίδια τους ή έστω να αποδεχτείς έμπρακτα την κυριαρχία τους, διαφορετικά θα κινδυνεύσεις να αφανιστείς. Αν κάτι σοκάρει, ακόμα και για τον λερό χώρο του ποδοσφαίρου, είναι ο κυνισμός των ενεργειών τους και η επίδειξη δύναμής τους.
Ο ΟΦΗ των 2 τελευταίων ετών, δεν συμμετείχε σε στημένους αγώνες, δεν προσδέθηκε σε κάποιο άρμα, δεν προσκύνησε τον κυρίαρχο ‘χοντρό σβέρκο’, το ‘μακρύ πούρο’ ή τη ‘μεγάλη κοιλιά’ του ποδοσφαίρου. Έτσι, πέρυσι, του στέρησαν την άνοδο με μεθοδεύσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς και όταν αυτές δεν αποδείχτηκαν αρκετές, με ωμή επίδειξη δύναμης στον τελευταίο αγώνα, ακυρώνοντας κανονικό γκολ. Φέτος η μεθόδευση ήταν διαφορετική. Δεν του επιτρέπουν καν να αγωνιστεί για την άνοδο μέσω των πλέι οφ (αν και βρίσκεται στην πλεονεκτικότερη θέση όλων), μη αδειοδοτώντας τον, παράνομα, παράτυπα και καταργώντας κάθε έννοια ισονομίας.
Αντ’ αυτού, εδώ και δύο χρόνια, παρέχονται αδειοδοτήσεις σε ομάδες με μηδενικά και διπλά συμβόλαια, σε ομάδες με πλαστά έγγραφα ή άδειους φακέλους, σε ομάδες που θησαύρισαν μέσα από το στήσιμο παιχνιδιών.
Το δεύτερο γεγονός που σοκάρει είναι η στάση της Πολιτείας, που κρυπτόμενη υποκριτικά πίσω από το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου, φέρεται εν τέλει σαν τζουτζές, υπηρέτης, συνεργός και συνένοχος στην πλήρη ανομία και τη συνακόλουθη βία που βασιλεύει στο χώρο του ποδοσφαίρου. Και αντί να χρησιμοποιήσει τα δεκάδες μέσα που έχει στα χέρια για να επιβάλει κανόνες λειτουργίες και νομιμότητα σ’ ένα πολύ ευρύ χώρο της δημόσιας σφαίρας (ποδόσφαιρο), κάνει διαρκώς συσκέψεις και ‘πέφτει’ από τα σύννεφα.
Καταντάει φαιδρό αστείο, αν όχι τραγική κατάληξη, να συσκέπτονται για τη βία και τους κανόνες, ο Γερουλάνος, ο Μπιτσαξής, ο Μαρινάκης, ο Πιλάβιος και ο Μπέος. Ωιμέ! Οι κατά τεκμήριο υπεύθυνοι και γεννήτορες των προβλημάτων συσκέπτονται για τη λύση. Και προσπαθούν να επιβάλλουν τη νομιμότητα και ένα δίχτυ προστασίας, ΓΥΡΩ και ΜΟΝΟ ΓΥΡΩ από τον άνομο κήπο. Μα το πρόβλημα δεν είναι γύρω, είναι στο ΚΕΝΤΡΟ. Τι να πει κανείς;
Ό,τι θα έλεγε και για τις συσκέψεις των πολιτικών μας, για να μας σώσουν από την κρίση. Αυτών που συστηματικά εδώ και 30 χρόνια, οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Και εντάξει, το σθένος να αυτοκτονήσουν δεν το έχουν, για την ατιμωρησία τους δεν ντρέπονται, για το ότι ακόμη δεν έχουν τολμήσει να ζητήσουν έστω μια καθαρή συγνώμη δεν αισχύνονται, δεν έχουν τουλάχιστον τη στοιχειώδη εξυπνάδα να αποσυρθούν διακριτικά διεκδικώντας έστω τη λήθη (αν και κάποιοι το πράττουν); Το εγχείρημα του ΟΦΗ, των δύο τελευταίων χρόνων, είναι κατά τη γνώμη μου το πιο σημαντικό ποδοσφαιρικό εγχείρημα στη χώρα, και απολύτως συμβατό με την πιο ουσιαστική φύση του ποδοσφαίρου, ως κοινωνικό γεγονός. Μετά από αγώνα χρόνων ‘απελευθερώθηκε’ από ένα καθεστώς άνομο, φαύλο, αντιαισθητικό. Παρόλα τα λάθη, τις αβαρίες και τα υπολείμματα του παρελθόντος, κατάφερε να αρθρώσει μια ομάδα όσο το δυνατόν, ηθική, καθαρή, ανεξάρτητη. Με τη συμμετοχή πάρα πολλών φίλων του, των εκλεκτότερων, ηθικότερων και με ενδιαφέρουσες αντιλήψεις για το ποδόσφαιρο και την κοινωνία, προσπάθησε να αναγεννήσει μια ομάδα που δεν θα αφορούσε μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά την ίδια την πόλη.
Αν και το πλήθος ενός μαζικού ποδοσφαιρικού σωματείου είναι αναγκαστικά ποικιλόμορφο και ετερογενές, τελικά όλοι σχεδόν συντονίστηκαν σε αξιοζήλευτο βαθμό και κατάφεραν να κάνουν τα παιχνίδια του στο Γεντί Κουλέ ένα πανηγύρι χαράς και ελευθερίας, πέρυσι. Φέτος κάτι ακόμη σημαντικότερο. Ένα πανηγύρι χαράς, ευθύνης και συμμετοχής. Πρώτη φορά τόσοι άνθρωποι από τον πιο ενεργό πυρήνα του ΟΦΗ, έβαλαν την κεφαλή τους στο ντορβά. Άνθρωποι, παιδιά από αυτούς που ριζοσπαστικοποιήθηκαν με τα αιτήματα της νομιμότητας και της περηφάνιας, μετέχουν ενεργά στη διοίκηση. Με μπροστάρη την πιο εμβληματική, ποδοσφαιρικά, μορφή της ομάδας, το Νίκο Μαχλά, προσφέρουν ΑΜΙΣΘΙ, απίστευτο έργο. Γύρω τους συνειδητοποιημένοι φίλαθλοι που συνεχώς αυξάνονται προσφέρουν εθελοντικά, όπου και όπως μπορούν, στήριξη και ιδέες.
Και κάτι ακόμα, ένας πυρήνας 2-3 χιλιάδων φίλων, προσέφεραν πέρυσι και φέτος, σε εποχές ισχνές, ένα ποσό γύρω στα 2.000 ευρώ, πολλοί περισσότεροι λιγότερα και κάποιοι λίγοι επιχειρηματίες από μερικές δεκάδες χιλ. ευρώ. Και για πρώτη φορά όλοι αυτοί απέδειξαν ότι ένα πολυμετοχικό σχήμα μπορούσε να καλύψει τα φυσιολογικά έξοδα μιας ομάδας (αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτό το πείραμα, ειδικά αν δε βαρύνεται από απεχθή χρέη του παρελθόντος). Το βασικότερο όμως ήταν ότι για πρώτη φορά όλοι αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν να τους ΑΝΗΚΕΙ και να τους ΑΦΟΡΑ σε τέτοιο βαθμό η ομάδα ΤΟΥΣ.
Κόσμος, Διοίκηση, Παίχτες και προπονητής, γαλβανισμένοι και σφυρηλατημένοι σαν ΟΜΑΔΑ, σε πρωτόγνωρο βαθμό. Μια ομάδα που όσο πιο νόμιμα πάλευε, τόσο πιο πολύ δόλο κι απάτη συναντούσε. Που όσο απέφευγε τα στημένα, τους νονούς, τους σωτήρες και τους πατερούληδες, και δεν προσκυνούσε αφέντες τόσο στάχτη έβρισκε στο στόμα. Πρώτη φορά τόσο μαζική, πρώτη φορά τόσο ελεύθερη, πρώτη φορά τόσο νόμιμη, πρώτη φορά τόσο καταδιωκόμενη… Μέχρι που ήρθαν τα αλλεπάλληλα τελειωτικά (ως ήλπιζε…) χτυπήματα της ΕΠΟ.
Είναι βαθιά, πολύ βαθιά η πίκρα, η πίκρα, η οργή και η αγανάκτηση. Παιχτών, διοίκησης, κόσμου. Ο ΟΦΗ λοιπόν και οι φίλοι του διαμαρτυρήθηκαν και διαμαρτύρονται και οι εντόπιοι πολιτικοί και σύμβουλοι πρωθυπουργού… προστρέχουν. Οι πολιτικοί όμως δεν θα έπρεπε να προστρέχουν για να εξυπηρετήσουν ή να βοηθήσουν εν είδει ρουσφετιού τον ΟΦΗ (άσχετα αν το αίτημά του είναι εμφανώς δίκαιο), αλλά θα έπρεπε να είχαν βοηθήσει, χρόνια τώρα, στην εξυγίανση και στη δημιουργία περιβάλλοντος ευνομίας στο δημόσιο χώρο. Αντ’ αυτού, τρέχουν πάντα να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά ποτέ να επιλύουν με οριστικό τρόπο, καταστάσεις.
Ανανεώνοντας διαρκώς το φαύλο κύκλο μιας ρουσφετολογικής αντίληψης της πολιτικής, αλλά ποτέ ουσιαστικής επίλυσης, ανανεώνοντας διαρκώς την πιο ταπεινή εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Όχι μόνο δεν τα καταφέρνουν, αλλά εξευτελίζονται. Τι άλλο να πω όταν, προ ημερών, επεριφέροντο εν σώματι (αιρετός περιφερειάρχης και πρώην συνάδελφος στην κυβέρνηση, υφυπουργός, δήμαρχος, βουλευτές) στον κ. Γερουλάνο, προσπαθώντας να τον πείσουν επί 1,5 ώρα ότι λένε την αλήθεια και να κάνει ένα τηλέφωνο, που ούτε αυτό εν τέλει έπραξε. Ή όταν αναζητούσαν επί ματαίω στην ΕΠΟ, κάποιον, οποιονδήποτε να τους δώσει σημασία… Θεωρώ, ότι αν έχουν ελάχιστη ευθιξία και δε νιώθουν συνένοχοι ή δεν κρύβουν σκελετούς, θα έπρεπε ΗΔΗ, να είχαν κηρύξει ανεπιθύμητη οποιαδήποτε εκδήλωση ή αγώνα πρωταθλημάτων Σούπερ Λίγκας ή ΕΠΟ, στο νομό και στο Παγκρήτιο Στάδιο (που ανήκει στο Δήμο και συντηρείται από όλους μας).
Σε ένα πρωτάθλημα και ένα ποδόσφαιρο που συνομολογημένα από όλους και από τους ίδιους τους πολιτικούς μας, είναι εστία ανομίας, διαφθοράς και βίας, ΠΩΣ μπορούμε να παρέχουμε άδεια χρήσης, και έγκριση για τέλεση αξιόποινων και εκνόμων πράξεων; Δε γινόμαστε συνεργοί; Μέχρις ότου η ΕΠΟ αποδείξει εμπράκτως, ότι λειτουργεί σε πλαίσια νομιμότητας και ΙΣΟΝΟΜΙΑΣ, μέχρις ότου εκκαθαρίσει το τοπίο από τα στημένα παιχνίδια, μέχρις ότου δεν αποτελεί η ίδια γενεσιουργό αιτία της βίας, οι δραστηριότητές της και τα πρόσωπά της θα έπρεπε να είναι ανεπιθύμητα στο νομό. Το πρόβλημα δεν είναι ο ΟΦΗ, το πρόβλημα είναι το Ποδόσφαιρο (και το πρόβλημα του ποδοσφαίρου είναι το κοινωνικό-πολιτικό πρόβλημα της χώρας). Αν δεν αλλάξει το ποδόσφαιρο, είτε συνεχίσει, είτε πάει στη Δ’ ο ΟΦΗ, δε λύνεται τίποτα. Κάποια στιγμή θα τους βρει πάλι απέναντί του. Και ή θα πάει με τα νερά τους (όπως έκανε ο συμπολίτης, ψηφίζοντας Μπέο- αλήθεια, πολύ εκκωφαντική σιωπή… για ένα φιλοπρόοδο σωματείο. Ας μην ξεχνά όμως, συμφορά που συμφέρει, λογάριαζέ τη για πόρνη) ή θα ξαναφάει τα μούτρα του.
Το ελάχιστο που έχει τώρα να κάνει είναι να καταγγείλει οποιαδήποτε έκνομη ενέργεια στο χώρο του ποδοσφαίρου που γνωρίζει, να προσπαθήσει να φέρει οποιαδήποτε νομικά εμπόδια στην τέλεση των πρωταθλημάτων και να προσπαθήσει, αν γίνεται, για ένα άλλο ποδόσφαιρο. Είτε στην Ελλάδα με άλλες ομάδες και ειδικές προϋποθέσεις, είτε σε κάποιο υγιέστερο πρωτάθλημα άλλης χώρας (Κύπρου) αν αυτό είναι εφικτό. Θα μου πείτε, μα να αυτοεξοριστούμε για να αφήσουμε εδώ τα λαμόγια. Φοβάμαι πως είναι ανίκητα, όσο η Πολιτεία αντιμετωπίζει την ευνομία ως άσκηση επί χάρτου ή σαχλό αστείο. Εξάλλου τι άρχισαν να κάνουν τόσοι και τόσοι ικανοί νέοι στις μέρες μας; Δεν αυτοεξορίζονται από την Ελλάδα, αναζητώντας αλλού στην Εσπερία πλέον, τη μοίρα τους; Κάθε άλλη λύση, θα είναι λύση συμβιβασμού και σε κάθε συμβιβασμό επιβίωσης, θα χάνουμε κάτι από τη χαρά των τελευταίων χρόνων.
Τώρα, αν τίποτε από αυτά δεν είναι εφικτό, ίδωμεν… Οι αγανακτισμένοι εν τω μεταξύ, θα πληθαίνουν. Και είτε στην πλατεία Ελευθερίας μαζεύονται (αγανακτισμένοι πολίτες), είτε στα Λιοντάρια (αγανακτισμένοι ομιλίτες), για το ίδιο πράγμα αγανακτούν. Μπορεί τα πτώματα και τα εγκλήματα να είναι δύο, ο ένοχος όμως όχι. Η κρίση είναι βαθιά και η οικονομική είναι μοναχά το μετρήσιμο μέγεθός της. Και όσο κι αν δε θέλουμε ή δεν μπορούμε να αλλάξουμε, θα έρθει η τραγωδία, η Άτη και θα μας επαναφέρει στο σημείο μηδέν, για να επανεκκινήσουμε. Θα είναι οδυνηρό, αλλά φοβάμαι αναγκαίο.
* Ο Μανώλης Τσελεντάκης είναι σκηνοθέτης και εκπαιδευτικός
