Η χαμένη αξιοπρέπεια στην Ευρώπη και ο στόχος του πρωταθλήματος

Οι παίκτες και ο προπονητής. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΑΕΚ τρώει τέσσερα σε ευρωπαϊκό γήπεδο. Και η υπερομάδα της εποχής Μπάρλου είχε συντριβεί στο Νότιγχαμ. Ή στο Πιτέστι από κάποια Άργκες. Και η ομάδα που έφτιαξε ο Μπάγεβιτς και μας χάρισε όμορφες στιγμές (θέαμα-τίτλους-κυριαρχία) την οχταετία 1988-1996 δεν φτούρησε στην Ευρώπη. Η Γλασκώβη ήταν αναλαμπή, όλα τα κατά καιρούς θετικά αποτελέσματα σε ευρωπαϊκά γήπεδα, είναι απλώς φωτοβολίδες. Η καλή εικόνα της μιας βραδιάς και τίποτα περισσότερο.

Ουδέποτε ελληνική ομάδα απέκτησε στόφα ευρωπαϊκής ομάδας κι απλώς ο Παναθηναϊκός, κατά καιρούς, γυρνούσε με καλύτερα αποτελέσματα από την Ευρώπη. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς για να χαϊδεύουμε τα αυτιά μας, χωρίς να κοιτάμε τη πραγματικότητα. Ότι είμαστε πολύ μακριά ακόμα από το να λανσάρουμε στην Ευρώπη αυτό που πετυχαίνει (σχεδόν) κάθε χρονιά η Πόρτο, η Λυών. Αυτό που έκανε η Γαλατασαράι πριν από εννέα χρόνια, αυτό που κάνουν (χάρη και στα λεφτά τους) ρωσο-ουκρανικές ομάδες.

Δεν δέχτηκε πλήγμα η ευρωπαϊκή ιστορία της ΑΕΚ επειδή διασύρθηκε στο Λίβερπουλ. Διότι, πολύ απλά δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ιστορία της ΑΕΚ, όσο κι αν ακούγεται σκληρό και κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. Η πορεία του 76-77 και άλλες δυο πορείες μέχρι τους «οχτώ» είναι απλώς για να τα συζητάμε μεταξύ μας, να χαιρόμαστε σε στενό οικογενειακό κύκλο, να νοσταλγούμε εκείνες τις στιγμές, να καμαρώνουμε που εκείνες οι πορείες (και ιδίως του ’77) έφτιαξαν καινούριες γενιές ΑΕΚτζίδων. Παραέξω δεν τις θυμάται κανείς, και όταν δεν σε ξέρουν έξω, δεν μπορείς να μιλάς για ευρωπαϊκή ιστορία. Θυμάται κανείς ότι μια κάποια Βιντεότον (μέσα των 80s) έπαιξε σε ευρωπαϊκό τελικό; Η Ζάλτσμπουργκ; Η Μπαστιά; Σε τελικό έχουν φτάσει, κανείς δεν το θυμάται. Διότι την ιστορία στην Ευρώπη την γράφει η συχνή παρουσία. Να σε βλέπουν κάθε χρόνο και να σε αισθάνονται. Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση, να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ότι γίναμε Ευρωπαίοι, με το αποτέλεσμα μιας βραδιάς…

Πλήγμα δέχτηκε η αξιοπρέπεια της ΑΕΚ την Πέμπτη. Πάλεψε και χάσε. Παίξε το εκατό τοις εκατό, δώστα όλα και χάσε. Ακόμα και με τέσσερα γκολ. Μην έχεις συμπεριφορά συνοικιακής ομάδας που πάει να παίξει στα σαλόνια. Η ΑΕΚ δεν ακούμπησε την μπάλα απέναντι στην Έβερτον, όχι μόνο διότι ως κλασσική ελληνική ομάδα υστερεί απελπιστικά σε ρυθμό, σε ταχύτητα, σε αποθέματα δυνάμεων απέναντι στην πλειονότητα των αγγλικών ομάδων, αλλά και γιατί είναι μια ομάδα εκατό τοις εκατό ανέτοιμη και αδούλευτη. Ανέτοιμη γιατί το ρόστερ των βασικών παικτών συμπληρώθηκε στο παρά πέντε. Και αδούλευτη διότι με 13 μετεγγραφές ( 7 εξ αυτών τον Αύγουστο) ουσιαστικά έχει αλλάξει η μισή ομάδα και απαιτείται χρόνος. Να δουλέψουν όλοι μαζί, να βρεθούν, να μάθουν τακτική συμπεριφορά, να αποκτήσουν συνοχή.

Είναι αρκετά τα ερωτηματικά που προκύπτουν από την θλιβερή εικόνα της ομάδας στην Αγγλία. Δεν θέλω να καταδικάσω κανέναν παίκτη και να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα από το πρώτο κιόλας ματς, αλλά κάποια στιγμή πρέπει κάποιος να δώσει μια εξήγηση για τον Άρτσε. Με ποια κριτήρια αποκτήθηκε ο Αργεντινός στόπερ, ευτυχώς (μονάχα) ως δανεικός. Ποιος πρότεινε τον Αργεντινό στόπερ, ποιος τον είδε σε dvd, τι είδε που δεν είδαμε όλοι εμείς την Πέμπτη σε ματς που ο Άρτσε έκανε ένα κόψιμο σε 90 λεπτά. Και τέλος πάντων πως είναι δυνατόν από ολόκληρο Ολεγέρ της Μπαρτσελόνα και του Άγιαξ, να καταλήγεις στον Άρτσε της Σαν Λορέντσο.

Άλλο ζήτημα που αρχίζει και προβληματίζει: Γρηγόρης Μάκος. Στην αρχή λέγαμε, νωρίς είναι, φιλικά είναι, διάστημα προσαρμογής χρειάζεται. Όσο περνά όμως ο καιρός ο Μάκος δεν κάνει ούτε μισό βήμα μπροστά. Στο «Γκούντισον Παρκ» εκεί όπου τα αμυντικά χαφ θα ‘πρεπε να μασάνε σίδερα, ήταν χάρτινος. Άψυχος εντελώς. Ανίκανος να κόψει έγκαιρα και αποτελεσματικά. Και ούτε μια πάσα μπροστά. Όλες οι μπάλες προς τα πίσω ή παράλληλα στα δυο μέτρα. Στον Πανιώνιο όσο τον έβλεπα μου ‘κανε εξαιρετική εντύπωση. Για ποιο λόγο δεν μπορεί μέχρι στιγμής να δώσει αυτά που με το «καλημέρα» άρχισαν να δίνουν ερχόμενοι στην ΑΕΚ ο Ζήκος το 1998 και πολύ περισσότερο ο Κατσουράνης το 2002, είναι κάτι που πρέπει να ψάξουν να το βρουν ο ίδιος ο παίκτης και ο προπονητής. Να το βρουν όμως γρήγορα και να το διορθώσουν, διότι μονάχα με αεκοφροσύνη και με δηλώσεις τύπου «ήρθα στην ΑΕΚ για τον Μπάγεβιτς» καριέρα δεν κάνεις.

Για τον Λεονάρντο, είναι σαφές πως δεν φταίει το παλικάρι αλλά ο ίδιος ο Μπάγεβιτς που παραδέχτηκε το λάθος του. Ο Ντούσκο οφείλει να προστατέψει τον μικρό, να τον φτιάξει σιγά σιγά και όχι να ζητάει πράγματα που ο Λεονάρντο δεν μπορεί (ακόμα) να δώσει. Επειδή δεν έκανε προετοιμασία, επειδή γενικώς είναι αδούλευτος, επειδή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αν δεν ξέρεις εκατό κιλά μπάλα, δεν κρατάς ποτέ την μπάλα στα πόδια σου. Σε φάγανε λάχανο, όπως έκαναν την Πέμπτη οι Εγγλέζοι.

Όταν με το καλό έρθει ο Γενάρης, ας ψάξουν να βρουν (επιτέλους) και εν ενεργεία ποδοσφαιριστή που να καλύπτει το αριστερό άκρο της άμυνας. Διότι ο Χουάνφραν ερχόμενος από ολόκληρη πριμέρα ντιβιζιόν, από πέρσι «φωνάζει» με την απόδοση του ότι παίζει σαν παλαίμαχος. Ο δε Καράμπελας, όσο τον έχουμε δει, δεν δείχνει να είναι συνώνυμο της ποιότητας. Χρήσιμος ναι, αλλά όχι ο παίκτης που θα πάρει τη φανέλα στο σπίτι του, όπως πριν από 16 χρόνια ο Κασάπης.

Είναι σαφές πως η ΑΕΚ θέλει ακόμα πολύ δρόμο, μπόλικη δουλειά, λιγότερα νεύρα και μαγκιές (τύπου Σκόκο με Ηρακλή και Αραούχο με Έβερτον). Περισσότερο θράσος, πιο πολλά ρίσκα. Τούτη η ομάδα σου δίνει την εντύπωση πως το καλύτερο της δεν είναι το πώς θα αμυνθεί, αλλά το πώς θα επιτεθεί, διότι για τα ελληνικά δεδομένα έχει επιλογές. Υπ’ αυτή την έννοια, θεωρώ πως ήταν λάθος του προπονητή, να παρουσιάσει στο «Γκούντισον Παρκ» μια ομάδα με τρία αμυντικά χαφ. Μπες στο γήπεδο, και ακόμα και αν υστερείς, προσπάθησε να κοιτάξεις στα μάτια την Έβερτον. Και αυτό δεν το πετυχαίνεις με τρίτο αμυντικό χαφ, αλλά με έναν ακόμα μεσοεπιθετικό. Ή με τον Νέμεθ δίπλα στον μοναχικό καβαλάρη Ίσμαελ Μπλάνκο. Θα ‘τρωγε περισσότερα; Δεν το ξέρω, πιθανώς όχι. Και μάλλον θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει περισσότερες καταστάσεις μπροστά και όχι να πατά για πρώτη φορά στην αντίπαλη περιοχή στο 78’.

Η ΑΕΚ δεν έχει και πολλά πράγματα να περιμένει από την φετινή ευρωπαϊκή περιπέτεια. Καλό θα είναι να χτυπήσει όλα τα ματς και ειδικά σ’ αυτά του ΟΑΚΑ να μην ξενερώσει τον κόσμο και να μαζέψει πόντους για να βελτιώσει τον ευρωπαϊκό της συντελεστή.

Η ΑΕΚ με το υπάρχον ρόστερ έχει πολλά πράγματα να περιμένει και να διεκδικήσει στο πρωτάθλημα. Αυτά που δεν μπόρεσε ο Λεονάρντο να κάνει την Πέμπτη, διότι σε κάθε …φύσημα αντιπάλου έπεφτε κάτω ή έχανε την μπάλα, μπορεί πολύ άνετα να τα κάνει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Και όχι μόνο ο Λεονάρντο, όλοι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ. Όχι ότι δεν έχει αδυναμίες και το υπάρχον ρόστερ, αλλά εκτιμώ πως αν μπορέσει να δουλέψει παίρνοντας και αποτελέσματα, με την πάροδο του χρόνου θα δούμε καλύτερα πράγματα στο γήπεδο. Και στο κάτω κάτω, με μηδενικό μπάτζετ μετεγγραφών, οι αδυναμίες της ΑΕΚ (πάντα για τα ελληνικά δεδομένα, αφήστε στην άκρη προς το παρόν την Ευρώπη) δεν είναι ούτε πιο πολλές, ούτε πιο τρανταχτές έναντι των άλλων διεκδικητών του τίτλου.

Είναι ένα πρωτάθλημα, στο οποίο αν δεν μεσολαβήσουν άλλοι «παράγοντες» θα επιβιώσει στο τέλος και θα πάρει του χρόνου τα φράγκα του Τσάμπιονς Λιγκ, όχι ο καλύτερος, αλλά ο λιγότερο χειρότερος. Και η ΑΕΚ, παρά την αποκαρδιωτική της εμφάνιση με την Έβερτον, δεν είναι χειρότερη, ούτε του Ολυμπιακού, ούτε του Παναθηναϊκού. Αρκεί να έχει ηρεμία, να βάλει τάξη στα αποδυτήρια ο Δημητριάδης και να βγει στον αγωνιστικό χώρο η δουλειά του Μπάγεβιτς.

ΥΓ: Ηθικό δίδαγμα από τη σφαλιάρα της Πέμπτης. Την ευτυχία δεν τη φέρνει η ποσότητα (των μετεγγραφών), αλλά η ποιότητα (των μετεγγραφών). Όταν η ΑΕΚ θα έχει φτάσει στο σημείο να κάνει μονάχα δυο, άντε το πολύ τρεις μετεγγραφές το καλοκαίρι, τότε ναι, θα βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο. Υψηλό…