Είναι πια μονόδρομος
Προπονητές που απέτυχαν, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν “ένα” με τους παίκτες τους, μπορούμε να θυμηθούμε αρκετούς. Προπονητές που πέτυχαν, αλλά η ψυχική επαφή με τους παίκτες τους είχε βίαια διαταραχθεί, θα δυσκολευτούμε να βρούμε 1-2, έτσι απλά για να ικανοποιήσουμε την εξαίρεση που θα επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Το αγωνιστικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι σημερινό. Δεν είναι καν χθεσινό. Η έλλειψη ορθολογικού και πειστικού σχεδίου έχει επισημανθεί κατ’ επανάληψιν. Στη αρχή ήταν ψίθυροι, οι ψίθυροι έγιναν φωνές και οι φωνές, κραυγές, αλλά μέχρι σήμερα αποδείχθηκαν απλά κραυγές βοώντων εν τη ερήμω.
Όσο όμως μεγάλωνε η ένταση της αποδοκιμασίας για την άθλια εικόνα, τόσο βάθαινε και το ρήγμα μεταξύ τεχνικής ηγεσίας και ποδοσφαιριστών, με τους τελευταίους να αντιλαμβάνονται πως όχι μόνο δεν οδηγεί πουθενά όλο αυτό, αλλά και ο κίνδυνος να απαξιωθούν οι πάντες και τα πάντα αποκτά πλέον ολέθριες διαστάσεις.
Οι κατ’ ευφημισμόν καλύψεις των παικτών από τον προπονητή
Ανέλαβαν μια φορά την ευθύνη, την ανέλαβαν δεύτερη, κάπου εκεί αναγκάστηκε και ο προπονητής να επωμισθεί κάποια βραδιά ένα μέρος της και έκτοτε η ευθύνη στον Παναθηναϊκό είναι σαν την πορδή σε μια παρέα: κανείς δεν παραδέχεται ότι ήταν δική του.
Σ’ αυτό έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι οι κατ’ ευφημισμόν καλύψεις των ποδοσφαιριστών από τον προπονητή, αν και σχεδόν πάντα συνοδεύονταν από το αιχμηρό “αυτούς έχουμε και με αυτούς θα προχωρήσουμε”, αραίωσαν επιδεικτικά και το super hit στις αναζητήσεις του Google “γκάζια Φερέιρα στην ανάπαυλα”, έδωσε τη θέση του σε κραυγές, μορφασμούς και χειρονομίες καθ’ όλη τη διάρκεια του 90λεπτου εκ μέρους του Πορτογάλου.
Η απορία την ώρα των αλλαγών…
Οι αντιδράσεις των πρασίνων στην πλειονότητα των φάσεων της χθεσινής αναμέτρησης στην Κέρκυρα ήταν απολύτως ενδεικτικές του κλίματος. Η απορία την ώρα των αλλαγών, η απελπισία και οι κοφτές ματιές προς τον πάγκο κάθε φορά που αναζητούσαν έναν ξεμαρκάριστο συμπαίκτη για να ξεφορτωθούν τη μπάλα, καταγράφονταν με καταιγιστικούς ρυθμούς από τις κάμερες του συνδρομητικού καναλιού, που ευτυχώς δεν εισέπραξε κάποιο επιτιμητικό tweet γι αυτή του την αγένεια.
Και είναι πλέον σαφές ότι το ψυχικό δέσιμο μεταξύ προπονητή και παικτών, έπαψε να… ψυχορραγεί και είναι κλινικά νεκρό. Η εμπιστοσύνη του Φερέιρα στο υλικό έδειχνε κλονισμένη εδώ και καιρό και η δήλωσή του μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ, ότι η απόδοση του δευτέρου ημιχρόνου οφείλεται στο γεγονός ότι οι παίκτες δεν ένιωθαν σίγουροι ότι μπορούν να νικήσουν αυτή την ΑΕΚ, έστω κι αν ήταν μπροστά στο σκορ, ήταν σοκαριστικά αποκαλυπτική.
Θα ψάχνεις για εικοσιδύο παίκτες…
Ήταν όμως ταυτόχρονα και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στη σχέση τους και απώλεσε παντελώς την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπό του. Με όλο τον σεβασμό σε όσους τόσο καιρό στέκονταν κάθετα αρνητικοί στο ενδεχόμενο απομάκρυνσής του, το επιχείρημα “Και ποιος να αναλάβει; Και τι θα αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη;” απαντιέται πια χωρίς κανέναν ενδοιασμό: “Οποιοσδήποτε μπορεί να σώσει ό,τι πλέον σώνεται”!
Γιατί διαφορετικά, σε λίγο καιρό, δεν θα ψάχνεις για προπονητή, αλλά για εικοσιδύο παίκτες…
Διαβάστε ακόμη:
