Άνεμος αλλαγής
Όσοι πήγαν την Κυριακή στο Καραισκάκη μια ταινία χαμηλών τόνων περίμεναν να δουν. Όσο και αν το ερώτημα είναι ρητορικό και εμπεριέχει μια δόση αφέλειας, μια απορία για το που ήταν αυτός ο Ολυμπιακός τόσο καιρό, μας έμεινε. Ο Λαζαρος Μουρκάκος σχολιάζει.
Άγγιξε το άριστα ο Ολυμπιακός στο πρώτο κομμάτι του ματς. Σιγά, σιγά βέβαια επανήλθαμε σε αμαρτίες του παρελθόντος, ποτέ όμως σε βαθμό που να προκαλέσει δυσφορία. Η κόπωση είναι το ένα, η αδυναμία της ομάδας να κρατήσει μπάλα το άλλο και το τρίτο και χειρότερο η αρνητική διάθεση των παικτών του να τελειώσουν το ματς και να το αφήσουν να κυλάει με αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος στο τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Ολυμπιακό στο να αλλάξει εικόνα μέσα σε λίγες μέρες. Κάποιος μπορεί να πει ότι αναγκάστηκε, από την στιγμή που δεν υπήρχαν περιθώρια, αλλά κακά τα ψέματα για να φτάσεις στο θέλω, πρέπει και να μπορείς. Δεν είναι φυσικά για να πετάμε κριτική της χρονιάς στα σκουπίδια, μερικές αδυναμίες είναι εκεί και φυσικά δεν εξαφανίζονται με είκοσι λεπτά ποιοτικού παιχνιδιού, αλλά αποδείχτηκε ότι κάπου ο φετινός Ολυμπιακός έχει αδικήσει τον εαυτό του.
Να σταθούμε σε δυο παίκτες. Στον Ντουντού και στον Νικοπολίδη. Ο Βραζιλιάνος απέδειξε ότι η απουσία του κόστισε στην ομάδα. Θα μπορούσε σε μια, δυο φάσεις να έχει διαφορετικές επιλογές, όπως να πασάρει σε αμαρκάριστους συ, παίκτες, αντί να θελήσει να σκοράρει, αλλά αυτά που κερδίζει ο Ολυμπιακός με τον Ντουντού είναι πολλά περισσότερα από αυτά που χάνει. Ξέρει να ηρεμεί το παιχνίδι, να κάνει έξυπνα φάουλ, αλλά και να παίρνει. Μαζί του απελευθερώνεται ο Μαρέσκα. Ο Ιταλός δεν χρειάζεται να έχει τόσα τρεξίματα και αυτό του δίνει την δυνατότητα, όταν πρέπει, να έχει δυνάμεις, όπως στην φάση του δεύτερου γκολ.
Ο Αντώνης Νικοπολίδης δικαιούται να βάλει τελεία στην καριέρα του ως πρωταθλητής, γιατί αυτό ήταν σε όλη την καριέρα του και δεν αναφερόμαστε αναγκαστικά σε τίτλους, αλλά σε αυτό που έβγαζε, στην προσωπικότητα του. Είναι απόλυτα ανθρώπινο να θέλει να μείνει άλη μια χρονιά στα γήπεδα και να αποχωρήσει του χρόνου ως πρωταθλητής. Ακόμα, λοιπόν, και αν δεν μπει η οριστική τελεία στην καριέρα του Νικοπολίδη το καλκαίρι και πάρει παράταση για μια ακόμα σεζόν, θα πρέπει να προφυλαχθεί. Ο χρόνος δεν μπορεί να νικηθεί. Θα είναι κρίμα για τον Νικοπολίδη να νοιώθει και τη νέα σεζόν ότι δεν υπάρχει στον Ολυμπιακό λύση ίδια και ίση ποιοτικά με την αξία του. Αν οι ερυθρόλευκοι το καλοκαίρι δεν φροντίσουν να ετοιμάσουν και να προετοιμάσουν την διάδοχη κατάσταση με τον τερματοφύλακα που θα αντικαταστήσει τον Νικοπολίδη, θα βαρύνουν τα γάντια του έμπειρου τερματοφύλακα. Τόσο όσο χρειάστηκε για να του φύγει η μπάλα στο 85, τόσο όσο βαρύνουν έναν ποδοσφαιριστή τα 39 χρόνια που κουβαλάει.
Τις τελευταίες μέρες βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς. Περισσότερο από όσο δικαιούται. Είμαι σίγουρος ότι με αφορμή το «αριστουργηματικό του κοουτσάρισμα» στο ματς με την ΑΕΚ θα γνωρίσει – κυρίως – από τον τύπο την αποθέωση. Είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος, της κριτικής. Μακριά από εμάς(το ελπίζουμε) οι υπερβολές, αλλά είναι κάποια πράγματα που αξίζει να επισημανθούν. Ο Μπάντοβιτς μπέρδεψε την ΑΕΚ με τον Ντάτολο στα δεξιά και τον Λούα Λούα αριστερά. Περισσότερο έξυπνη μου φάνηκε η κίνηση να τραβάει τους σέντερ μπακ της ΑΕΚ ο Ντάρμπισαϊρ έξω από την περιοχή και να βγαίνει ως κρυφός κυνηγός ο Οσκαρ.
Δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος στο τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Ολυμπιακό στο να αλλάξει εικόνα μέσα σε λίγες μέρες. Κάποιος μπορεί να πει ότι αναγκάστηκε, από την στιγμή που δεν υπήρχαν περιθώρια, αλλά κακά τα ψέματα για να φτάσεις στο θέλω, πρέπει και να μπορείς. Δεν είναι φυσικά για να πετάμε κριτική της χρονιάς στα σκουπίδια, μερικές αδυναμίες είναι εκεί και φυσικά δεν εξαφανίζονται με είκοσι λεπτά ποιοτικού παιχνιδιού, αλλά αποδείχτηκε ότι κάπου ο φετινός Ολυμπιακός έχει αδικήσει τον εαυτό του.
Να σταθούμε σε δυο παίκτες. Στον Ντουντού και στον Νικοπολίδη. Ο Βραζιλιάνος απέδειξε ότι η απουσία του κόστισε στην ομάδα. Θα μπορούσε σε μια, δυο φάσεις να έχει διαφορετικές επιλογές, όπως να πασάρει σε αμαρκάριστους συ, παίκτες, αντί να θελήσει να σκοράρει, αλλά αυτά που κερδίζει ο Ολυμπιακός με τον Ντουντού είναι πολλά περισσότερα από αυτά που χάνει. Ξέρει να ηρεμεί το παιχνίδι, να κάνει έξυπνα φάουλ, αλλά και να παίρνει. Μαζί του απελευθερώνεται ο Μαρέσκα. Ο Ιταλός δεν χρειάζεται να έχει τόσα τρεξίματα και αυτό του δίνει την δυνατότητα, όταν πρέπει, να έχει δυνάμεις, όπως στην φάση του δεύτερου γκολ.
Ο Αντώνης Νικοπολίδης δικαιούται να βάλει τελεία στην καριέρα του ως πρωταθλητής, γιατί αυτό ήταν σε όλη την καριέρα του και δεν αναφερόμαστε αναγκαστικά σε τίτλους, αλλά σε αυτό που έβγαζε, στην προσωπικότητα του. Είναι απόλυτα ανθρώπινο να θέλει να μείνει άλη μια χρονιά στα γήπεδα και να αποχωρήσει του χρόνου ως πρωταθλητής. Ακόμα, λοιπόν, και αν δεν μπει η οριστική τελεία στην καριέρα του Νικοπολίδη το καλκαίρι και πάρει παράταση για μια ακόμα σεζόν, θα πρέπει να προφυλαχθεί. Ο χρόνος δεν μπορεί να νικηθεί. Θα είναι κρίμα για τον Νικοπολίδη να νοιώθει και τη νέα σεζόν ότι δεν υπάρχει στον Ολυμπιακό λύση ίδια και ίση ποιοτικά με την αξία του. Αν οι ερυθρόλευκοι το καλοκαίρι δεν φροντίσουν να ετοιμάσουν και να προετοιμάσουν την διάδοχη κατάσταση με τον τερματοφύλακα που θα αντικαταστήσει τον Νικοπολίδη, θα βαρύνουν τα γάντια του έμπειρου τερματοφύλακα. Τόσο όσο χρειάστηκε για να του φύγει η μπάλα στο 85, τόσο όσο βαρύνουν έναν ποδοσφαιριστή τα 39 χρόνια που κουβαλάει.
Τις τελευταίες μέρες βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς. Περισσότερο από όσο δικαιούται. Είμαι σίγουρος ότι με αφορμή το «αριστουργηματικό του κοουτσάρισμα» στο ματς με την ΑΕΚ θα γνωρίσει – κυρίως – από τον τύπο την αποθέωση. Είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος, της κριτικής. Μακριά από εμάς(το ελπίζουμε) οι υπερβολές, αλλά είναι κάποια πράγματα που αξίζει να επισημανθούν. Ο Μπάντοβιτς μπέρδεψε την ΑΕΚ με τον Ντάτολο στα δεξιά και τον Λούα Λούα αριστερά. Περισσότερο έξυπνη μου φάνηκε η κίνηση να τραβάει τους σέντερ μπακ της ΑΕΚ ο Ντάρμπισαϊρ έξω από την περιοχή και να βγαίνει ως κρυφός κυνηγός ο Οσκαρ.
