Η καρδιά νίκησε την σάρκα
Κατοβίτσε - Νίκος Παπαϊωάννου Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης ένιωθε κουρασμένος σωματικά, πριν καλά καλά γίνει το τζάμπολ του μικρού τελικού με τη Σλοβενία. Οπως και όλοι όσοι κουβάλησαν την Εθνική Ελλάδος μέχρι το χάλκινο μετάλλιο.
Ο Βασίλης Σπανούλης, ο Νίκος Ζήσης, ο Γιάννης Μπουρούσης, ο Αντώνης Φώτσης, ο Νικ Καλάθης, ο Στράτος Περπέρογλου, ο Γιώργος Πρίντεζης. Δεν θέλω να αδικήσω τα υπόλοιπα παιδιά, τον Ανδρέα Γλυνιαδάκη, τον Γιάννη Καλαμπόκη, τον Κώστα Κουφό και τον Κώστα Καϊμακόγλου, αλλά έτσι είναι η αλήθεια.
Ο κορμός τωνοκτώ παικτών έδειχνε να έχει μείνει από βενζίνη. Ομως σε τέτοια ματς μιλάει η καρδιά και το DNA αυτή της ομάδας. Το brand name, που να πάρει! Ε, λοιπόν η μεν σαρξ ήταν αδύναμη, η καρδιά όμως χτυπούσε δυνατά και η Εθνική έκλεισε τις υποχρεώσεις της στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.
Μετά από μία σειρά χαμένων μικρών τελικών, τέσσερεις σε Ευρωμπάσκετ και δύο σε Μουντομπάσκετ, η Εθνική έβαλε στη βιτρίνα της μόλις το δεύτερο χάλκινο μετάλλιο στην ιστορίας της. Το προηγούμενο το είχε κατακτήσει το 1949 στο Κάιρο. Εξήντα χρόνια αργότερα η Εθνική τερμάτισε τρίτη.
Μόνο που αυτό το χάλκινο μετάλλιο, μοιάζει περισσότερο με χρυσό αν αναλογιστούμε τις απουσίες τεσσάρων βασικών στελεχών της ομάδας. Των Θοδωρή Παπαλουκά, Δημήτρη Διαμαντίδη, Παναγιώτη Βασιλόπουλου και Κώστα Τσαρτσαρή. Μαζί και την αλλαγή προπονητή, αφού η Εθνική κατέβηκε για πρώτη φορά μετά απόπέντε χρόνια χωρίς τον Παναγιώτη Γιαννάκη στο τιμόνι της.
Ο ισχυρός άνδρας της ΕΟΚ, Γιώργος Βασιλακόπουλος, έχρισε διάδοχό του τον Γιόνας Καζλάουσκας. Μία κίνηση η οποία -και βάσει αποτλέσματος- κρίνεται κάτι παραπάνω από επιτυχημένη. Κακά τα ψέμματα, λίγοι (οι παίκτες, οι προπονητές και ο πρόεδρος της FIBA Europe), πίστευαν ότι αυτή η ομάδα μπορούσε να μπει στην τετράδα. Πόσο μάλιστα να φύγει από την Πολωνία με ένα μετάλλιο. Κι όμως η Εθνική αποδείχθηκε συνεπής σε αλλο ένα μεγάλο ραντεβού και ο απολογισμός της τελευταίας τετραετίας είναι εντυπωσιακός. Ενα χρυσό σε Ευρωμπάσκετ το 2005, ένα ασημένιο σε Μουντομπάσκετ το 2006 και το χάλκινο στο φετινό Πανευρωπαϊκό της Πολωνίας.
Ομως εκτός από το μετάλλιο η Εθνική κέρδισε δύο παίκτες. Εναν παλιό, αλλά αναγεννημένο, τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, κι έναν “ρούκι”, τον Νικ Καλάθη. Ο “Σόφο” έδειξε ότι επέστρεψε και πάλι στον σωστό δρόμο και έβαλε το κερασάκι στην τούρτα, με τη συγκλονιστική του εμφάνιση. Μακάρι αυτή τη φορά να μη χύσει την καρδάρα με το γάλα και να συνεχίσει έτσι. Πολύ απλά γιατί αποτελεί κεφάλιο για το ελληνικό μπάσκετ.Δίπλα του έλαμψε, ειδικά στην τελική φάση, το άστρο του Καλάθη. Ο θρασύτατος νεαρός ομογενής όχι απλά δεν φοβήθηκε την πίεση, αλλά έδωσε ρεσιτάλ ψυχραιμίας.
Τώρα η επόμενη πρόκληση για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας το 2010. καλώς εχόντων των πραγμάτων στην.. Πόλη θα παρουσιάσουμε (αν δεν υπάρχουν απρόοπτοι τραυματισμοί- απουσίες) υπερπλήρη ομάδα, αφού στο ρόστερ θα επιστρέψουν οι φετινοί απόντες, Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Βασιλόπουλος και Τσαρτσαρής. Μέχρι τότε μας χωρίζει ένας ολοκληρος χρόνος. Προς το παρόν ας χαρούμε τη στιγμή και ας πιει όλη η Ελλάδα στην υγειά των παιδιών του Γιόνας Καζλάουσκας. Το αξίζουν και με το παραπάνω! Σας ευχαριστούμε μάγκες…..
Ο κορμός τωνοκτώ παικτών έδειχνε να έχει μείνει από βενζίνη. Ομως σε τέτοια ματς μιλάει η καρδιά και το DNA αυτή της ομάδας. Το brand name, που να πάρει! Ε, λοιπόν η μεν σαρξ ήταν αδύναμη, η καρδιά όμως χτυπούσε δυνατά και η Εθνική έκλεισε τις υποχρεώσεις της στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.
Μετά από μία σειρά χαμένων μικρών τελικών, τέσσερεις σε Ευρωμπάσκετ και δύο σε Μουντομπάσκετ, η Εθνική έβαλε στη βιτρίνα της μόλις το δεύτερο χάλκινο μετάλλιο στην ιστορίας της. Το προηγούμενο το είχε κατακτήσει το 1949 στο Κάιρο. Εξήντα χρόνια αργότερα η Εθνική τερμάτισε τρίτη.
Μόνο που αυτό το χάλκινο μετάλλιο, μοιάζει περισσότερο με χρυσό αν αναλογιστούμε τις απουσίες τεσσάρων βασικών στελεχών της ομάδας. Των Θοδωρή Παπαλουκά, Δημήτρη Διαμαντίδη, Παναγιώτη Βασιλόπουλου και Κώστα Τσαρτσαρή. Μαζί και την αλλαγή προπονητή, αφού η Εθνική κατέβηκε για πρώτη φορά μετά απόπέντε χρόνια χωρίς τον Παναγιώτη Γιαννάκη στο τιμόνι της.
Ο ισχυρός άνδρας της ΕΟΚ, Γιώργος Βασιλακόπουλος, έχρισε διάδοχό του τον Γιόνας Καζλάουσκας. Μία κίνηση η οποία -και βάσει αποτλέσματος- κρίνεται κάτι παραπάνω από επιτυχημένη. Κακά τα ψέμματα, λίγοι (οι παίκτες, οι προπονητές και ο πρόεδρος της FIBA Europe), πίστευαν ότι αυτή η ομάδα μπορούσε να μπει στην τετράδα. Πόσο μάλιστα να φύγει από την Πολωνία με ένα μετάλλιο. Κι όμως η Εθνική αποδείχθηκε συνεπής σε αλλο ένα μεγάλο ραντεβού και ο απολογισμός της τελευταίας τετραετίας είναι εντυπωσιακός. Ενα χρυσό σε Ευρωμπάσκετ το 2005, ένα ασημένιο σε Μουντομπάσκετ το 2006 και το χάλκινο στο φετινό Πανευρωπαϊκό της Πολωνίας.
Ομως εκτός από το μετάλλιο η Εθνική κέρδισε δύο παίκτες. Εναν παλιό, αλλά αναγεννημένο, τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, κι έναν “ρούκι”, τον Νικ Καλάθη. Ο “Σόφο” έδειξε ότι επέστρεψε και πάλι στον σωστό δρόμο και έβαλε το κερασάκι στην τούρτα, με τη συγκλονιστική του εμφάνιση. Μακάρι αυτή τη φορά να μη χύσει την καρδάρα με το γάλα και να συνεχίσει έτσι. Πολύ απλά γιατί αποτελεί κεφάλιο για το ελληνικό μπάσκετ.Δίπλα του έλαμψε, ειδικά στην τελική φάση, το άστρο του Καλάθη. Ο θρασύτατος νεαρός ομογενής όχι απλά δεν φοβήθηκε την πίεση, αλλά έδωσε ρεσιτάλ ψυχραιμίας.
Τώρα η επόμενη πρόκληση για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας το 2010. καλώς εχόντων των πραγμάτων στην.. Πόλη θα παρουσιάσουμε (αν δεν υπάρχουν απρόοπτοι τραυματισμοί- απουσίες) υπερπλήρη ομάδα, αφού στο ρόστερ θα επιστρέψουν οι φετινοί απόντες, Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Βασιλόπουλος και Τσαρτσαρής. Μέχρι τότε μας χωρίζει ένας ολοκληρος χρόνος. Προς το παρόν ας χαρούμε τη στιγμή και ας πιει όλη η Ελλάδα στην υγειά των παιδιών του Γιόνας Καζλάουσκας. Το αξίζουν και με το παραπάνω! Σας ευχαριστούμε μάγκες…..
