Εν αρχή ην το… τέρμα

” Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο “. Η προαναφερθείσα φράση πιστοποιήθηκε στο πρώτο ημίχρονο και αφορά στα όσα περιμέναμε να δούμε στη Γλασκώβη. Η Σεβίλλη άρχισε έχοντας το πάνω χέρι αλλά εν τέλει προηγήθηκε όταν οι Καταλανοί ισορροπούσαν. Οχι μεγάλη διαφορά σχετικά με τα περσινά απέναντι στη Μίντλεσμπρο.

Από την άλλη, η Εσπανιόλ βρήκε το τέρμα της ισοφάρισης εξ αιτίας της έφεσης των Ανδαλουσιάνων να δημιουργούν και όχι να λειτουργούν ανασταλτικά. Ο Ριέρα έκανε τη βόλτα του και νίκησε τον Πάλοπ, για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και στο δεύτερο 45λεπτο.

Σε αυτό, ο Μόσες Χουρτάδο με την αποβολή του καθόρισε πολλές από τις εξελίξεις. Ο Χουάντε Ράμος θέλησε να τελειώσει το ματς στο 90λεπτο, η αριθμητική υπεροχή της ομάδας του βοήθησε σε αυτό αλλά οι επιθετικές προσπάθειες είτε δεν κατέληγαν στην εστία, είτε ο Ιραϊθόθ ήταν πάντα εκεί.

Ηταν δεδομένο πως στην παράταση η Σεβίλλη θα εξακολουθούσε να πιέζει. Το έκανε με συνεχή προσπάθεια από τις πτέρυγες, για να έρθει το γκολ στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου. Πάνω που οι παίκτες του Ερνέστο Βαλβέρδε περίμεναν μερικές ανάσες, ο Γάλλος έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στη ψυχολογία του αντιπάλου.

Οχι όμως και στην αγωνιστικότητα. Το καλοζυγισμένο σουτ του Ζονάτας στο 117’, απόρροια του ότι οι περσινοί κατακτητές για ακόμη μία φορά δεν είχαν άνθρωπο μπροστά από τα στόπερ, έστειλε τον αγώνα στα πέναλτι. Εκεί, καλύτερη και χειρότερη ομάδα σε τέτοιο επίπεδο δεν υπάρχει.

Ωστόσο, ο άνθρωπος που έμελε να στείλει τη Σεβίλλη στον τελικό με γκολ (!) στο Ντόνετσκ, ο πορτιέρο Αντρες Πάλοπ, νίκησε Γκαρσία, Γιονάτας και Τορεχόν, για να κρατήσει την κούπα στην Ανδαλουσία. Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι ο νέος ορίζοντας που ανοίγεται στους παίκτες του Ράμος…