Από τον Κοζώνη στην Πετί Σατό και στους Τούρκους

Συμπληρώθηκαν σχεδόν 48 ώρες από τότε που έσκασε πάνω από το κεφάλι της ΑΕΚ η είδηση για το φημολογούμενο ενδιαφέρον ενός τουρκικού πολυεθνικού ομίλου κολοσσού. Οι Τούρκοι το διέψευσαν με μια λιτή δήλωση την Τρίτη. Η ΑΕΚ που άλλα κι άλλα τα διαψεύδει με την πρώτη, δεν ανέφερε λέξη στην βραδινή (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε) ανακοίνωση. Προφανώς κάτι περιμένει από την πλευρά της Sabanci ο Αδαμίδης. Όχι απαραιτήτως απευθείας, αλλά μέσα από θυγατρικά παρακλάδια. Και περιμένει να του κάτσει μέχρι την Παρασκευή για να συνεχίσει το έργο που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2010.

Όταν μετ’ επιτάσεως υπογράμμιζε ότι “το πάρτι τελειώνει” και ότι η “Κοζωνιάδα” δημιούργησε “ένα όζον περιβάλλον” μέσα στο οποίο προσπαθούσε τότε να επιζήσει η ομάδα. Σχεδόν δυο χρόνια αργότερα, με όλα τα ελαφρυντικά που μπορεί να έχει (και το πιο βασικό είναι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και γενικότερα, η κατάρρευση των πάντων) ο Αδαμίδης θα παραδώσει την Παρασκευή μια ΑΕΚ σε χειρότερη κατάσταση. Κι ας είναι δεύτερη στη βαθμολογία – τεράστιο επίτευγμα, μέγας άθλος αποκλειστικά παικτών και προπονητών και όχι των παραγόντων που είναι ωσεί παρόντες.

Η ιστορία με τους Τούρκους δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι ανιστόρητοι στην ΑΕΚ. Μπορεί να μην θυμάται κανείς τον Αδαμίδη, τη δεκαετία του ’90 στη Ν.Φιλαδέλφεια, αυτό όμως δεν είναι από μόνο του αρκετό για να πιστέψουμε ότι ο πρόεδρος δεν γνωρίζει τα στοιχειώδη και βασικά. Χωρίς ακρότητες και χωρίς αφορισμούς, οποιαδήποτε ενέργεια παράδοσης της ΑΕΚ σε τουρκικά χέρια θα αναιρούσε και αλλοίωνε το βασικό κύτταρο της ύπαρξης της ομάδας που είναι η προσφυγιά. Οι χαμένες πατρίδες. Οι Τούρκοι θα επένδυαν σε μια ομάδα στην οποία ο κόσμος θα της γύριζε την πλάτη. Είναι κάποια πράγματα που δεν ξεπερνιούνται και δεν θα ξεπεραστούν ποτέ, διότι υπερισχύει (των υλικών αγαθών) το συναίσθημα.

Εκτός των άλλων, ένας πιθανός “εκτουρκισμός” της ΑΕΚ εγκυμονούσε και άλλους σοβαρούς κινδύνους. Με την καταστατική πλειοψηφία του 67% και άνω θα μπορούσαν (εάν ήθελαν) να τα αλλάξουν όλα. Ονομασία, χρώματα, έδρα, έμβλημα. Ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρία είναι που την ονομάζουν και την ντύνουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν.

Ο Αδαμίδης έκανε ο,τι έκανε στα ραντεβού με τους Τούρκους περισσότερο μέσα στην απόγνωση του. Την πρεμούρα του να δώσει λύση μέχρι την Παρασκευή. Σκέτη απελπισία. Είναι αυτό που έχω σημειώσει κατ’ επανάληψη. Άργησε πολύ. Από πέρσι έπρεπε να είχε ξεκινήσει τέτοιες διεργασίες. Δεν μπορεί ξαφνικά μέσα σ’ ένα μήνα να μιλά με Ρώσους, Εγγλέζους, Άραβες, Τούρκους, Κινέζους και όλο το προηγούμενο διάστημα να μην κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Όταν μάλιστα ήταν δεδομένη η απροθυμία των δυο μεγαλομετόχων να βάλουν (και) άλλα χρήματα.

Αντ’ αυτού, σε συνεργασία με τον Παππά επινόησαν τον Μάιο την φαιδρή ιστορία που λέγεται Supporters Club. Φαιδρή με την έννοια ότι γνώριζαν πολύ καλά πως έστηναν έναν μηχανισμό που όχι μόνο δεν θα έσωζε την ΑΕΚ αλλά θα ξεφούσκωνε εν τη γενέσει του. Χρέωναν την ΑΕΚ για να κάνουν όλο το καλοκαίρι ταξιδάκια στην επαρχία, σε νησιά και στην Κύπρο και να ψήσουν τους οπαδούς της ΑΕΚ να βάλουν την πλάτη που δεν έβαζαν οι μέτοχοι και το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Κάποια χιλιάρικα που δεν φτάνουν ούτε για πασατέμπο. Μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου δυόμισι εκατομμυρίων εξήγγειλαν και δεν μπορούν να την καλύψουν.

Αν γυρνούσε τον χρόνο πίσω ο Αδαμίδης, πολύ θα ήθελε να του τύχαινε αύριο το πρωί στο δρόμο του ένας Κοζώνης. Μέχρι το Σικάγο θα ταξίδευε για να πείσει τον θείο να επενδύσει. Όσα όσα. Θα του άνοιγε, σε συνεργασία με τους μετόχους, την πόρτα της ΑΕΚ με τεμενάδες, θα ξεχνούσε τα περί “σχεδίου αποδόμησης της ΠΑΕ” και θα κατάπινε τους χαρακτηρισμούς για “απατεωνίσκους επίδοξους παράγοντες, τυχοδιώκτες ΑΕΚάρχες που ζουν στην πλάτη της ομάδας διακινώντας “Κροίσους” και ΑΕΚοφροσύνη, μάνατζερ που προσπαθούν να κάνουν μια τελευταία αρπαχτή δημιουργώντας θέματα εκ του μη όντος”, απίθανους “επενδυτές”, χρηματιστές που τελικά ήταν εστιάτορες-ασφαλιστές…” Διότι κανένας κύριος της Πετί Σατό και φυσικά κανένας Τούρκος δεν είναι πιο ευπρόσδεκτος στην ΑΕΚ από έναν αξιοπρεπή και συμπαθέστατο “θείο από το Σικάγο”.

Εν αναμονή της κρίσιμης γενικής συνέλευσης της Παρασκευής, εάν και εφόσον δεν βγάλει τελικώς άσο από το μανίκι του ο Αδαμίδης, το μπαλάκι θα πέσει στο Νοτιά. Για να αλλάξει τη διοίκηση Αδαμίδη και να ορίσει καινούρια. Και να εξηγήσει πως και με ποιον τρόπο θα χρηματοδοτηθεί η ΑΕΚ έτσι ώστε να βγει η χρονιά κουτσά-στραβά. Για να μην κάνουν την άλλη εβδομάδα, όπως φημολογείται, προσφυγές παίκτες της ομάδας, στην περίπτωση που δεν προκύψει λύση χειροπιαστή μέσα από τη γενική συνέλευση.

Όλα τα σενάρια είναι πιθανά, το έσχατο είναι η λύση Πρωτοδικείου. Και βεβαίως, μην τρομάζετε με το άκουσμα της λέξης. Πάλι λεφτά θα χρειάζονται, τα χρέη είναι χρέη και με μια διοίκηση Πρωτοδικείου. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι τα μέλη μιας τέτοιας διοίκησης δεν έχουν ποινικές ευθύνες για τα χρέη (προς το Δημόσιο) που θα παραλάβουν και θα δημιουργήσουν. Όπως έχουν με βάση το άρθρο 20 του 3479/2006, οι εκλεγμένοι πρόεδροι των Δ.Σ., οι διευθυντές, διαχειριστές, διευθύνοντες σύμβουλοι οι οποίοι “ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με το αντίστοιχο νομικό πρόσωπο για τα χρέη που αυτό δημιουργεί κατά το χρονικό διάστημα της θητείας τους”.

Αυτή είναι μια ιστορία που αγγίζει τις διοικήσεις Αδαμίδη, Θανόπουλου και Ντέμη. Και ο εφιάλτης των “ποινικών ευθυνών” είναι καταπώς λέγεται, ο βασικός λόγος που έχουν διαταραχθεί εσχάτως οι σχέσεις των Νίκου Νοτιά – Νάσου Θανόπουλου. Στο “κάνε κάτι για να μην έχει ευθύνες ο αδερφός μου Νίκος” του Νάσου Θανόπουλου, ο Νίκος Νοτιάς δεν έδειξε να συγκινείται.

Ένα από τα σενάρια είναι να εμφανίσει συμπαίκτες και χρηματοδότες ο Νοτιάς. Ή να του χτυπήσουν αύριο και μεθαύριο την πόρτα, άνθρωποι του ευρύτερου εξωδιοικητικού χώρου της ΑΕΚ, που και το αντικείμενο γνωρίζουν και την ΑΕΚ έχουν διοικήσει ως πρωταθλήτρια. Με συγκεκριμένη πρόταση χρηματοδότησης. Και στελέχωσης της ΑΕΚ με κάτι καλύτερο από τα “Κ” που μάζεψε κοντά του ο Αδαμίδης. (Κωνσταντινίδης, Κοσμάτος, Καψής, Καπετανάκης, Κασνακίδης). Δόξα τω Θεώ, η ΑΕΚ έχει και Μαύρο, και Μανωλά και Καραγκιοζόπουλο και Τσιάρτα και Ατματσίδη…